Charakterystyka ogólna Sztuka Marlowe’a opowiada o losach niemieckiego uczonego, który – zawiedziony swoimi dotychczasowymi osiągnięciami – zawiera umowę z diabłem, ofiarując mu swoją duszę w zamian za ogromną władzę, jakiej nie dała mu żadna z dyscyplin, które dotąd uprawiał. Marlowe dostrzegł i wykorzystał walory sceniczne tkwiące w opowieści o doktorze Janie Fauście, możliwość ukazania rozmowy z przeklętym duchem, przyzwania go zaklęciami, popisów Fausta jako czarnoksiężnika, wreszcie finałowej kary egzekwowanej przez Mefistofelesa. Jednocześnie dostrzegł w tej historii temat na kolejną opowieść o nadczłowieku. Faust jest Tamerlanem pędu poznawczego. Przeciwstawia się ładowi kosmicznemu i porządkowi moralnemu. Swym zachowaniem przedstawia historię upadku człowieka, który zjadł zakazany owoc z drzewa wiadomości dobrego i złego.
Marlowe uczynił swego bohatera postacią na wskroś tragiczną, najtragiczniejszą może w całej historii dramatu elżbietańskiego. Faust świadomie dokonuje szaleńczego targu, po czym pogrąża się w wiecznym potępieniu w absolutnej rozpaczy i poczuciu odrzucenia daru odkupienia. Końcowa scena tragedii jest jednym z arcydzieł dramaturgicznego napięcia i grozy.