W 1961 ogłosił pierwszą wersję eseju Okcydentoza (Gharbzadegi). Wzbudził on ogromne zainteresowanie szyickiego duchowieństwa i tych intelektualistów, którzy negatywnie oceniali wpływ kultury zachodniej na Iran. Wpływ Zachodu porównał do choroby zboża, która nie daje objawów z zewnątrz, niszcząc kłos od środka i przez to jest trudna do dostrzeżenia i zdiagnozowania. Chorobą, okcydentozą, było dla niego bezrefleksyjne przyjmowanie zachodnich idei w Iranie; w eseju przedstawiał wczesne objawy tak zdefiniowanej „choroby”, źródła „zakażenia”, głębsze przyczyny zachorowania, walkę organizmu (Iranu) z chorobą, sposoby leczenia. Według Dżalala Al-e Ahmada świat dzielił się na przemysłowy, rozwinięty, dążący do postępu Zachód oraz zacofany, biedny, zniszczony wskutek kolonialnej polityki zachodnich mocarstw Wschód. Myśliciel twierdził, że kolonializm uniemożliwił naturalną ewolucję wschodnich społeczeństw i pogrążył je w fatalizmie oraz poczuciu niższości. Wschód, którego bogactwa naturalne zostały poddane eksploatacji przez Zachód, nie przechodził procesu industrializacji, zrezygnował z tworzenia maszyn, a w konsekwencji nabrał nieuzasadnionej pokory wobec nowocześniejszego Zachodu.