[w:] Puls 2018:4, s. 44..
Po wojnie, na przełomie lat 1946/47 powrócił do Polski i ponownie podjął pracę w klinice przy pl. Starynkiewicza w Warszawie, początkowo jako starszy adiunkt, a następnie zastępca kierownika. W roku 1948 obronił pracę habilitacyjną, a w roku 1954 otrzymał tytuł profesora. 13 stycznia 1955 został odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej - Uchwała Rady Państwa z dnia 13 stycznia 1955 r. nr 0/114 - na wniosek Ministra Zdrowia..
Od 1 października 1958, po przejściu prof. Czyżewicza na emeryturę, objął stanowisko kierownika I Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Warszawie. Dzięki jego staraniom nastąpiła rozbudowa Kliniki o nowoczesny na owe czasy budynek, w którym pomieszczono ambulatorium i kilka nowych pracowni (rentgenowska, a później także ultrasonograficzna, serologiczna, cytologiczna i histopatologiczna), utworzono także zakład endokrynologii ginekologicznej oraz pierwszy i jedyny wówczas w Polsce oddział andrologiiSkarbek M.: Dwie niezwykłe osobowości; [w:] Puls 2018:4, s. 45..