Studia ukończył w 1921 i powrócił do kraju. W latach 1921–1923 uczył w Szkole Pedagogicznej w Elbasanie. W 1923 przeniósł się do gimnazjum w Szkodrze, a dwa lata później do liceum w Korczy, gdzie pracował do 1939, pełniąc funkcję dyrektora. W tym samym roku przeniósł się do Tirany, gdzie został internowany przez władze włoskie. W sierpniu 1941 został zatrudniony na stanowisku kierownika katedry albanologicznej na Uniwersytecie we Florencji. Po powrocie do kraju zamieszkał w Pogradcu. W 1944 rozpoczął pracę w ministerstwie edukacji. Po zdobyciu władzy przez komunistów w 1945 objął kierownictwo resortu edukacji, resortem kierował do marca 1946. W latach 1946–1952 zasiadał w Zgromadzeniu Ludowym. Pod koniec życia prowadził badania naukowe nad językiem albańskim. Pod jego kierunkiem pracował zespół (Eqrem Çabej, Mahir Domi, Anton Krajni i Osman Myderrizi), który opracował wydany w 1954 w Tiranie Słownik języka albańskiego (Fjalori i gjuhës shqipe), oparty na dialekcie toskijskim i na słownikach wydanych w ZSRR.