Gatunki te zajmowały znacznie szerszy obszar niż współczesne winorośle uprawne, nie tylko w rejonach takich jak Jezioro Bodeńskie, Wetterau, Rhön, Śląsk czy Styria, lecz także w Anglii, Irlandii, Grenlandii, Alasce, Ameryce Północnej i Japonii.
W subtropikalnym klimacie młodszego trzeciorzęduAutor używa w swojej publikacji nazwy trzeciorzędu. Współcześnie (po 2004) ta jednostka czasu nie funkcjonuje (miocen, około 25 mln lat temu) w Środkowej Europie dzikie winorośle europejskie () wspinały się jak liany po wierzchołkach drzew mamutowców i cyprysów błotnych. Liczne szczątki węglowe potwierdzają te zjawiska.
Długotrwałe pogorszenia klimatu pod koniec trzeciorzędu oraz w czasie następującej po nim epoki lodowcowej (plejstocen, 2 mln–10 tys. lat temu) spowodowały zniszczenie dzikich winorośli w Środkowej Europie, o ile nie udało im się przetrwać w siedliskach poza zasięgiem lodowców, na południu i południowym wschodzie Europy albo w Azji Mniejszej.
W okresie ocieplenia po ostatnim zlodowaceniu (postglacjał, 10 000–5000 lat temu) dzikie winorośle rozprzestrzeniły się poprzez dolinę Rodanu do dorzecza Renu oraz wzdłuż Dunaju w kierunku północno-zachodnim.