W 1969 r. Stanisław Dawski opuścił PWSSP we Wrocławiu. Moment jego odejścia zamyka w zasadzie okres uznanych osiągnięć wrocławskiej szkoły szkła. Jednak symptomy stagnacji były zauważalne już wcześniej; obniżał się poziom prac dyplomowych, a w pracach artystów pojawiały się mniej lub bardziej świadome wzajemne zapożyczenia. Kierowanie wydziałem przejął ostatecznie pełniący wówczas stanowisko adiunkta Ludwik Kiczura. W latach 70. charakter szkła wrocławskiego uległ zasadniczym zmianom. W niedługim czasie już tylko pojedynczy artyści tworzący w szkle, jak Henryk Wilkowski czy Tasios Kiriazopoulos, kontynuowali w swoich pracach styl wrocławskiej szkoły szkła.

Charakterystyka stylu Decydującymi dla stylu wrocławskiej szkoły szkła czynnikami okazały się kształt programu nauczania na specjalizacji szkła oraz ograniczenia ekonomiczno-technologiczne tak na wrocławskiej PWSSP, jak i w zakładach, w których realizowano projekty.

Projekty naczyń szklanych charakteryzowały się puryzmem. Objawiał się on w prostocie i czystości formy, która cechowała się symetrią i harmonijnymi proporcjami. Kształt naczyń był linearny, starannie obmyślany, pozbawiony ozdobników. Źródeł takiej tendencji doszukiwano się w kładzionym podczas studiów nacisku na opanowanie grafiki.