Ozdoby mogą mieć formę opaski przylegającej ściśle do szyi lub kryzy.
Materiały W połowie XIX wieku krywulki wytwarzano, nawlekając szklane paciorki na kilka nici końskiego włosia. Nietrwałość materiału sprawiła, że już na przełomie XIX i XX wieku końskie włosie zastąpiono nićmi lnianymi i konopnymi. Stopniowo na przestrzeni XX wieku zaczęto stosować nici bawełniane. Współcześnie wykorzystuje się syntetyczne żyłki.
Koraliki szklane w XIX wieku pochodziły zazwyczaj z Wenecji. Od początku XX wieku importowano je z Czech.
Łemkowskie krywulki były wykonywane z paciorków o średnicy nawet około 2 mm. We wschodniej części Łemkowszczyzny do krywulek wyrabianych z drobnych koralików doczepiano również elementy z innych materiałów, takie jak krzyżyki i medaliki.
Technika wykonania mały|Gerdany z kolekcji Muzeum Sztuki Ludowej Huculszczyzny i Pokucia w Kołomyi Naszyjniki mogły powstawać poprzez nawlekanie paciorków na nitki, których było od jednej do dziesięciu. Wzór budowany był dzięki odpowiedniemu krzyżowaniu i przewlekaniu, co dawało strukturę siatkową, a także wzory krzyżykowe i koliste.
Łemkowskie krywulki wykonywano za pomocą igły lub na specjalnie do tego używanych krosienkach.