Huculskie gerdany wyrabiane były techniką tkania na drewnianych warsztatach.
Umiejętności wykonywania ozdób ze szklanych paciorków młodsze kobiety uczyły się od starszych, np. córki od matek, rywalizując później ze sobą w tworzeniu jak najładniejszych i największych krywulek. Dobór zestawień barwnych i wykończenie naszyjnika zależały od inwencji twórczej wykonawczyni, chociaż sama konstrukcja biżuterii była ograniczona techniką wykonania, która narzucała pewne rozwiązania.
Kolorystyka i wzornictwo Po wyprawach badawczych na Huculszczyznę oraz Ruś Węgierską i Bukowińską, które odbył w latach 1867–1880, Oskar Kolberg notował: „Oprócz tego z paciorków robią piękne naszyjniki i to w ten sposób: biorą pięć nici miernej długości na końcu jednym węzłem do siebie związane, nawlekają arcydrobnymi różnokolorowymi pacioreczkami każdą nić z osobna, po czym nici nawlekane na krzyż przeplatają i w miarę upodobania nie tylko mieszają kolory, ale i układają w pewne szyki.