Końcówkami trybu łączącego dla strony czynnej są: -m, -s, -t dla liczby pojedynczej i , dla liczby mnogiej. Tryb łączący czasu teraźniejszego tworzy się w sposób następujący: zmieniając samogłoskę tematyczną: w I koniugacji z -a na -e: → , → dołączając do tematu -a w koniugacji II i IV: → , → zamieniając spójki -i- oraz -u- na -a- w koniugacji III w przypadku czasownika tematem coniunctivus jest : , , ... Podobnie odmienia się strona bierna.
+ Przykład odmiany I II III IV , , , , , , Strona bierna
Tryb łączący czasu przeszłego niedokonanego tworzy się dodając do tematu praesens cechę - i końcówki identyczne z tymi, które są używane w trybie łączącym czasu teraźniejszego: -m, -s, -t dla liczby pojedynczej i , dla liczby mnogiej. Tak otrzymane formy są identyczne z bezokolicznikiem czynnym, choć historycznie powstał w inny sposób. Podobnie odmienia się strona bierna.
+ Przykład odmiany I II III IV Strona bierna
Dla czasownika tematem jest .
i Tryb łączący czasu przeszłego dokonanego tworzy się dodając do tematu (trzeciej formy) końcówki: , , , , , dla czasu , a końcówki , , , , , dla czasu zaprzeszłego.
+ Przykład odmiany dla czasu przeszłego I II III IV Czas zaprzeszły