Jan Wesołowski (ur. 13 września 1902 w Żerebkach, zm. 19 marca 1982) – polski fizyk, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Wrocławskiego.
Życiorys Urodzony 13 września 1902 w Żerebkach w powiecie żytomierskim na Wołyniu. Od 1910 uczył się w Żytomierzu, a rok później poszedł do przygotowawczej średniej szkoły handlowej w Berdyczowie. Po wojnie z powodu trudnej sytuacji pracował w browarze i udzielał korepetycji. W 1923 przyjęto go do siódmej klasy gimnazjum w Liceum Krzemienieckim, które ukończył w 1925 roku. W tym samym roku rozpoczął na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego studia w zakresie fizyki, a w 1931 rozpoczął pracę na tej uczelni w zakresie fizyki cząsteczkowej.
W 1933 uzyskał stopień magistra filozofii z zakresu fizyki. W czasie pracy na UJ jako pierwszy prowadził systematyczne pomiary temperaturowej zależności współczynnika lepkości, gęstości i polaryzacji elektrycznej ciekłego selenu. W roku akademickim 1937/1938 odbywał staż u Pierre’a Augera, po czym jako pierwszy w Polsce podjął badania promieniowania kosmicznego, umieściwszy aparaturę w kopalni soli w Wieliczce. W czasie niemieckiej okupacji prowadził zajęcia w ramach tajnego nauczania.