Jan Ziembiński (ur. 25 stycznia 1924 w Wilnie, zm. 22 października 1988) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, specjalista w zakresie prawa konstytucyjnego.
Życiorys Był synem Kazimierza i Jadwigi z domu Gidwiłło. Przed wybuchem II wojny ukończył trzy klasy gimnazjum w Wilnie. W czasie okupacji utrzymywał rodzinę pod nieobecność ojca (internowanego w ZSRR, a później walczącego w Wojsku Polskim na Zachodzie), pracując fizycznie. Był uczestnikiem ruchu oporu, w lecie 1944 roku walczył z Niemcami w oddziale bojowym Armii Krajowej. W styczniu 1945 zmobilizowany został do Wojska Polskiego i w szeregach 2 Armii brał udział w końcowej fazie wojny z Niemcami, w walkach nad Odrą i Nysą. W wojsku pozostał do roku 1947, po przeniesieniu się z rodziną do Lublina ukończył tu Państwowe Liceum Pedagogiczne dla Dorosłych, uzyskując w 1949 świadectwo maturalne i rozpoczął pierwszy stopień studiów prawniczych na powstałym wówczas Wydziale Prawa UMSC, które ukończył po trzech latach z wyróżnieniem. Drugi stopień studiów, tzw. magisterski, ukończył w podobny sposób na Uniwersytecie Warszawskim w czerwcu 1953 roku. Pierwszą pracę podjął w 1953 roku w Wojewódzkim Archiwum Państwowym w Lublinie. W 1954 pełnił funkcję asystenta w Katedrze Prawa Państwowego UMCS.