W literaturze występują różne daty ich zakończenia, najczęściej 1875 lub 1876 rok, wynikające z odmiennego ujmowania zakończenia robót budowlanych i wykończeniowych.
Głównym projektantem był prawdopodobnie Hector-Martin Lefuel. Narodowy Instytut Dziedzictwa wskazuje, że pierwotna koncepcja mogła zostać opracowana przez Pierre’a Manguina, a następnie rozwinięta przez Lefuela.
Przy wykonywaniu dekoracji uczestniczyli francuscy artyści i przedsiębiorstwa. Emmanuel Frémiet był autorem czterech grup rzeźbiarskich ustawionych przy basenach tarasowych. Z wyposażeniem wnętrz wiązani są dekorator Charles Rossigneux oraz paryska firma Christofle.
Rezydencja Donnersmarcków
Po ukończeniu pałac stał się główną rezydencją Guida i Blanki de Païva. Służył jako miejsce przyjęć, spotkań towarzyskich i polowań organizowanych w świerklanieckich dobrach.
Blanka zmarła w Świerklańcu w 1884 roku. Drugą żoną Guida została Katharina von Slepcow. Po śmierci księcia w 1916 roku majątek odziedziczyli jego potomkowie;