W 1936 skończył kursy szkoły lotniczej w Batajsku i został pilotem lotnictwa polarnego, wiosną 1937 jako dowódca samolotu TB-3 brał udział w lądowaniu pierwszej dryfującej stacji naukowej "Siewiernyj Polus-1". W maju 1938 został szefem Zarządu Lotnictwa Polarnego Głównego Zarządu Północnej Drogi Morskiej (Gławsiewmorputi), od stycznia 1939 ponownie służył w armii, skończył kursy doskonalenia kadry dowódczej przy Akademii Wojskowo-Powietrznej im. Żukowskiego i od grudnia 1939 do marca 1940 uczestniczył w wojnie z Finlandią jako dowódca samodzielnej eskadry nocnych bombowców przy dowództwie Sił Wojskowo-Powietrznych 8 Armii, wykonując wiele lotów bojowych bombowcem.
Po ataku Niemiec na ZSRR został dowódcą 2 grupy lotniczej Sił Wojskowo-Powietrznych Floty Północnej, wykonał wiele lotów bojowych, m.in. dowodził zmasowanym nalotem na bazę niemieckiej floty w Varangerfjorden. Od grudnia 1941 do sierpnia 1942 był zastępcą szefa Gławsiewmorputi i jednocześnie szefem Zarządu Lotnictwa Polarnego, później szefem Zarządu Krasnojarskiej Trasy Powietrznej, a od czerwca 1943 do czerwca 1944 dowódcą dywizji lotniczej, kierował trasą lotniczą z Alaski do ZSRR (Krasnojarska) dla lądowań amerykańskich samolotów realizujących Lend-Lease Act.