Od czerwca 1944 do marca 1947 ponownie był zastępcą szefa Gławsiewmorputi i szefem Zarządu Lotnictwa Polarnego (od 5 lipca 1946 w stopniu generała majora lotnictwa), 1947-1949 zastępcą naczelnika Naukowo-Badawczego Instytutu Floty Cywilnej, a od listopada 1949 szefem inspekcji lotniczej-zastępcą szefa Zarządu Lotnictwa Polarnego, w 1950 brał udział w kosztownej ekspedycji lotniczej „Siewier-5” i ewakuacji dryfującej stacji polarnej „Siewiernyj Polus-2” (w 1951), w lutym 1953 zakończył służbę wojskową. W 1954 brał udział w ekspedycji powietrznej „Siewier-6”, w 1955 „Siewier-7”, w 1959 „Siewier-11”, w 1960 „Siewier-12”, a w 1961 „Siewier-13”. W latach 1956–1957 dowodził lotniczym oddziałem sekcji morskiej drugiej kompleksowej ekspedycji antarktycznej, 18 marca 1957 samolotem An-2 wykonał pierwsze na świecie lądowanie na szczycie góry lodowej na Antarktydzie. Wykonał łącznie 254 lądowania na dryfującym lodzie. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 1 i 2 kadencji (1937-1950). Jego imieniem nazwano ulice w Lipiecku i Brześciu.