Po rozformowaniu Legionów, w 1803 przeszedł do 1 regimentu piechoty zależnej od Francji Republiki włoskiej (od 1805 Królestwo Włoch), walcząc pod Castelfranco (1805) i w Kalabrii (1806).
W Legii Polsko-Włoskiej i w Legii Nadwiślańskiej Gdy w wyniku zwycięstwa Napoleona nad Królestwem Prus (1806–1807) polscy mieszkańcy zaboru pruskiego mieli odzyskać własną państwowość, cesarz postanowił sprowadzić z Włoch dawnych legionistów Dąbrowskiego. Większość z nich, w tej liczbie również Broszkowski, znalazła się w szeregach Legii Polsko-Włoskiej (Legion Polacco-Italianne), jednostki wojskowej nie wchodzącej jednakże w skład armii nowo powstałego Księstwa Warszawskiego (1807), lecz przyjętej na żołd francuski. W lipcu 1807 Broszkowski, oficer Legii Polsko-Włoskiej, otrzymał awans na kapitana.
W Hiszpanii Wkrótce żołnierze Legii wstąpili w szeregi Legii Nadwiślańskiej (Legion de la Vistule), utworzonej w marcu 1808. Broszkowski został dowódcą 3 kompanii fizylierów 2 batalionu 1. Pułku (Regimentu) Legii Nadwiślańskiej. Jednostka Broszkowskiego (oraz 2. i 3. Pułki Piechoty LN) została skierowana w 1808 do Hiszpanii, uczestnicząc w oblężeniu Saragossy.