Wojewoda opisywał ten gatunek pod nazwą pępóweczka złotoblaszkowa.
Morfologia Kapelusz Średnica 2–6 cm, początkowo wypukły, potem kolejno łukowaty, pępkowato wklęsły, i w końcu łagodnie lejkowaty. Jest higrofaniczny; w stanie wilgotnym brązowożółty, w stanie suchym jaśniejszy. Powierzchnia z powrastanymi łuskami. Brzeg powyginany i długo podwinięty. Blaszki Rzadkie, nierównej długości i zbiegające na trzon, o barwie od złotej do pomarańczowożółtej. Trzon Wysokość 2–5 cm, grubość 2–5 mm. Jest walcowaty, pod kapeluszem rozszerzający się lejkowato, często spłaszczony i wygięty, rurkowaty, o konsystencji chrząstkowatej. Powierzchnia gładka o barwie od złotej do pomarańczowożółtej. Podstawa ukorzeniona delikatnymi sznurami grzybniowymi. Miąższ Cienki, jasnożółty, w stanie suchym śmietankowożółty. Zarodniki Eliptyczne, gładkie, nieamyloidalne, o wymiarach 9–14 × 4,5–6 μm.
Występowanie i siedlisko Występuje w Europie i Ameryce Północnej (USA, Kanada). Jest rzadki. W Polsce znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający.
Występuje głównie w starych świerkowych lasach górskich i podgórskich. Rozwija się na rozkładających się konarach i pniach świerków i jodeł, a także na gnijącym trocie i szczapach w miejscach składowania drzewa. Często występuje gromadnie.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Wodnichowate