Węgierski episkopat sprzeciwił się decyzji władzy, wskutek czego dwóch biskupów skazano na areszt domowy. Postanowiono więc wypracować kompromis: episkopat zaproponował uznanie ruchu „księży walczących o pokój” pod warunkiem lojalności wobec biskupów, jak również rozwiązania przez władze dawnego ruchu oraz zamknięcia dwutygodnika „Kereszt”. 5 sierpnia 1956 wydano ostatni numer „Keresztu”, zastąpionego następnie przez „Katolikus Szó”. 23 maja 1957 roku natomiast utworzono organizację Opus Pacis, której przewodniczył abp Endre Hamvas. W każdej diecezji utworzono „katolickie komitety pokojowe” i zorganizowano regularne zgromadzenia pokojowe, na które wielu księży było doprowadzanych siłą. Te posiedzenia były wykorzystywane przez propagandę, zaś wiosną 1958 roku ruch Opus Pacis uzyskał publiczne poparcie premiera Gyuli Kállaia. Ruch ten istniał do 1989 roku.
Następstwa Podobne ruchy istniały w innych krajach bloku wschodniego: Polsce (księża patrioci), Jugosławii (Stowarzyszenie Księży Słoweńskich, Bractwo Cyryla i Metodego) oraz Czechosłowacji (Pokojowy Ruch Katolickiego Duchowieństwa). Mimo tego odsetek księży węgierskich uczestniczących w ruchu był zdecydowanie wyższy aniżeli w innych państwach.