Un cultu imperial ye una forma de relixón d'estáu nel qu'un emperador o una dinastía d'emperadores (o gobernantes con otru títulu), son adoraos como mesíes, semidioses o deidaes. Equí «cultu» usar nel sentíu de «adoración», non nun sentíu modernu peyorativu. El cultu puede ser a la personalidá nel casu d'una figura d'Evémero apocayá xubida o una d'identidá nacional, como nel imperiu etíope o imperiu xaponés) o una deidá supranacional nel casu d'estaos multiétnicos (p.e. China imperial o l'Imperiu romanu).
Historia Na Historia de China antigua China, los emperadores yeren consideraos «Fíos del Cielu». Nel Antiguu Exiptu, los faraones masculinos yeren consideraos encarnación del dios Horus, lo que derivaba de ser fíu del dios solar, Hathor (o, más tarde, Isis), o la deidá del cielu, Nut. Nel Imperiu romanu, el cultu imperial foi la veneración del emperador romanu como un dios, práutica qu'empezó con Augustu y que se convirtió n'elementu destacáu de la relixón romana. Mientres l'Imperiu incaicu, el Sapa Inca yera consideráu «fíu del dios Sol (Inti) y de la diosa Lluna (Quilla)». Polo que se refier a Xapón, antes del final de la Segunda Guerra Mundial, l'emperador xaponés pretendía ser descendiente de dioses.
Ver tamién Cultu imperial (Antigua Roma) Cultu a la personalidá Apoteosis
Referencies
Enllaces esternos
Categoría:Conceutos relixosos Categoría:Dioses