Апуоле — гістарычная вёска ў Клайпедскага павета Літвы. Уваходзіць у склад . Размешчана прыкладна за 8 км на ўсход ад Шкудаў ў міжрэччы Шаты і Луобы. Насельніцтва складае 132 чалавекі па дадзеных перапісу 2001 года і 119 чалавек па дадзеных перапісу 2011 года. Перажыўшае напад вікінгаў у 854 годзе, Апуоле з’яўляецца найстарэйшым літоўскім паселішчам, якое згадваецца ў пісьмовых крыніцах. Пачынаючы з 2004 года гістарычная бітва адзначаецца на штогадовым сярэднявечным фестывалем «Апуоле 854».
Гісторыя
Апуоле было важным умацаваным паселішчам куршаў ад якога цяпер захавалася гарадзішча. Археолагі датуюць драўляныя ўмацаванні 1-м стагоддзем нашай эры. Паводле археалагічных даследаванняў, побач з крэпасцю было буйное паселішча. Гэта сведчыць аб ранняй стадыі развіцця горада.
Рымберт у сваім «Жыціі святога Ансгара» апісвае раннія канфлікты паміж куршамі і вікінгамі. У 854 годзе куршы ўзбунтаваліся і адмовіліся плаціць даніну Швецыі. Мяцежная крэпасць спачатку была атакаваная датчанамі, якія хацелі прымусіць горад плаціць даніну Даніі. Мясцовыя жыхары атрымалі перамогу і захапілі мноства трафеяў. Пасля вывучэння паразы датчан, шведскі кароль Улаф I арганізаваў вялікі паход на куршскія землі. Перад атакай Апуоле шведы захапілі і спалілі Гробіню. Паводле Рымберта, 15 тысяч жыхароў Апуоле абараняліся на працягу васьмі дзён, але затым вырашылі здацца: куршы заплацілі выкуп срэбрам за кожнага чалавека ў крэпасці, заявілі аб сваёй лаяльнасці ў адносінах да Швецыі, і аддалі 30 заложнікаў, каб гарантаваць, будучыя выплаты.
Апуоле згадваецца зноў толькі ў 1253 годзе ў дамове паміж і Лівонскім Ордэнам. Месца было апісана як неапрацоўваемыя землі. Крэпасць была, верагодна, разбураная, а жыхары перабраліся ў больш бяспечныя месцы. Паселішча згадваецца зноў у XVII стагоддзі. З канца XVIII стагоддзя курган стаў прыцягваць увагу гісторыкаў і археолагаў. Першыя раскопкі былі праведзены Эдуардсом Волтэрсам і Біргерам Нерманом у 1928—1932 гадах.
Крыніцы
Катэгорыя:Археалогія ў Літве