Навуковая ступень (вучоная ступень, акадэмічная ступень, тытул) — ступень кваліфікацыйнай сістэмы ў навуцы, якая дазваляе ранжыраваць навуковых дзеячаў і навукова-педагагічных работнікаў у пэўнай галіне навукі на асобных этапах акадэмічнай кар'еры. Цяпер у Беларусі прысвойваюць навуковыя ступені кандыдата і доктара навук, як правіла, пасля адпаведных этапаў навучання ў вну або па завяршэнні адукацыі ў яго даследчым (напрыклад, аспірантскім) падраздзяленні і публічнай абароны спецыяльнай навуковай працы (дысертацыі).
На беларускіх землях першым навуковыя ступені пачаў прысвойваць Віленскі ўніверсітэт. Ва ўніверсітэтах Расійскай імперыі навуковыя ступені упершыню былі ўведзеныя ў 1819 годзе. У 1917 годзе навуковыя ступені савецкімі ўладамі былі скасаваныя. У 1937 годзе ў СССР былі ўстаноўленыя ступені кандыдата і доктара навук. Цяпер у Беларусі дзейнічае савецкая сістэма прысуджэння навуковых ступеней кандыдата і доктара навук з адпаведных галін навукі.
Гісторыя Практыка прысуджэння навуковых ступеней (іншая назва - вучоныя ступені, таксама ўжываецца як акадэмічныя ступені, часам як навуковыя тытулы) вядзе гісторыю з часоў першых заходнееўрапейскіх універсітэтаў. У XII стагоддзі ўпершыню ступень доктар права была прысуджана ў Балонскім універсітэце (у 1130 годзе), а доктара медыцыны — у Салернскім інстытуце (Італія). У XIII стагоддзі Парыжскі ўніверсітэт заснаваў ступень доктара багаслоўя (тэалогіі). Спачатку тытул доктара (лац. Doctus - літаральна «Вучоны») і магістра (лац. magister — «настаўнік») былі блізкімі і ўзаемазвязанымі. Ступені доктара папярэднічала ступень ліцэнцыята (лац. licenciatus — «мае права»), для атрымання якой неабходна было здаць экзамены і абараніць пісьмовую працу, а ступені магістра — ступень бакалаўра (італ. Васса-laureus — «увянчаны лаўрамі»), які надаваўся асобам, якія паспяхова здалі экзамен па спецыяльнасці.
Іерархічная сістэма ступеней магістр — доктар склалася ўжо ў XV-XVII стагоддзях, і з распаўсюджваннем універсітэтаў была ўведзена ў большасці краін Еўропы (у тым ліку і на тэрыторыі Рэчы Паспалітай) і замацаваная ўніверсітэцкімі статутамі. Прысуджэнне ступеней доўгі час суправаджалася ўрачыстасцю і цырымоніяй, якая сімвалізуе ўступленне ў вучонае братэрства (акадэмічная "ініцыяцыя"). Пры карпаратыўнай арганізацыі ўніверсітэтаў ступень магістра давала права на замяшчэнне пасады выкладчыка толькі ў сценах пэўнага ўніверсітэта, тады як прысваенне ступені доктара было перадумовай самастойнага вядзення навуковай і даследчай працы.
У XVI-XVII стагоддзях ва ўніверсітэтах Італіі і Германіі склалася практыка навуковага кіраўніцтва дысертантамі. Гэтая місія ўскладалася на доктара навук — навуковага кіраўніка, які вызначаў тэму дысертацыйнага даследавання, ацэньваў навуковыя дасягненні суіскальніка і абвяшчаў дысертанта доктарам. У XVII стагоддзі з'яўляюцца першыя друкаваныя дысертацыі, а ў XVIII стагоддзі, з ператварэннем універсітэтаў у дзяржаўныя ўстановы, была ўведзена працэдура абароны дысертацый на калегіяльным пасяджэнні вучонага савета. У XIX стагоддзі прысуджэння ступеней стала кантралявацца дзяржаўнымі органамі і рэгламентавалася заканадаўствам.
Ступень доктара з'яўляецца вышэйшай. У большасці замежных краін найменне доктарскай ступені не адлюстроўвае дэталёвай спецыялізацыі: найбольш распаўсюджана ступень доктар філасофіі, якая не азначае спецыялізацыю яго носьбіта менавіта ў філасофіі, а можа адносіцца да шырокага спектра як гуманітарных, так і прыродазнаўчых навук, фізікі і матэматыкі, філалогіі і інш. Ва ўніверсітэтах Вялікабрытаніі і краін, якія традыцыйна выкарыстоўваюць брытанскую сістэму арганізацыі ўніверсітэтаў, вучоная ступень доктар філасофіі (англ. Doctor of philosophy, PhD) з'яўляецца найвышэйшай, але прысуджаецца таксама ганаровая ступень доктар навук (англ. Doctor of sciences) для значных і заслужаных навукоўцаў.
У некаторых галінах навукі ступень доктара называецца не доктар філасофіі, а доктар права (Legum Doctor, Doctor of Law), доктар медыцыны (Medicinæ Doctor, Doctor of Medicine), доктар багаслоўя (Divinitatis Doctor, Doctor of Theology). Гэтыя чатыры (з доктарам філасофіі) ступені адпавядаюць традыцыйнай структуры сярэдневяковых універсітэтаў, якія звычайна складаліся з факультэтаў юрыспрудэнцыі, медыцыны, тэалогіі і філасофіі (на апошнім вывучаліся ўсе тыя навукі, якія нельга было аднесці да першых трох).
У Францыі і краінах, якія выкарыстоўваюць французскую сістэму вышэйшай адукацыі, тытул доктара ахоплівае некалькі ступеней, самая нізкая з якіх доктар трэцяга цыкла (фр. Docteur de troisieme cycle — такім цыклам лічацца 5-ты і 6-ты гады навучання ва ўніверсітэце), наступныя — доктар універсітэта (фр. Docteur de l'universite, які запачаткаваны ў 1897 годзе і прысуджаецца па выніках абароны дысертацыі і, як аблегчаная адносна патрабаванняў, прызначаецца галоўным чынам іншаземцам) і дзяржаўны доктар (фр. Docteur de l'etat) - тут патрабуецца прадстаўленне дзвюх друкаваных дысертацый — галоўнай (англ. These principale) на тэму, выбраную дысертантам, і дадатковай (англ. These complemen-taire) на тэму, вызначаную факультэтам.
У 1935 годзе ў Германіі акрамя ступені доктара навук была ўведзена ступень хабілітаванага доктара (ням. Doctor habilitatus), якая ўяўляла сабой права на замяшчэнне пасады прафесара ўніверсітэта. Ва ўніверсітэтах ФРГ у доктарскі дыплом уносіцца адзнака, атрыманая на доктарскім экзамене, а таксама ацэнка абароны дысертацыі.
У многіх акадэмічных установах свету чалавеку ў знак прызнання яго навуковых або іншых заслуг пачынаючы з XIX стагоддзя можа быць прысуджана ганаровая ступень доктара дадзенай установы (лац. Doctor honoris causa, скарочана D.h.c.), што не патрабуе абароны дысертацыі, але і не дае правоў звычайнага доктара.
У часы Расійскай імперыі У Расійскай імперыі навуковыя ступені ўпершыню былі ўведзеныя «Указам аб уладкаванні вучылішчаў» ад 24 студзеня 1803 года. Права прысуджаць ступень доктара першапачаткова было прадастаўлена пяці ўніверсітэтам: Харкаўскаму, Маскоўскаму, Дзерптскаму (Юр'еўскаму, пазней Тартускаму) і Казанскаму, а таксама Віленскаму ўніверсітэту, які меў асаблівую юрысдыкцыю. Пазней права прысуджаць вучоныя ступені атрымалі ўніверсітэты ў Кіеве, Варшаве і Санкт-Пецярбургу.
З 1803 года на філасофскіх і юрыдычных факультэтах універсітэтаў прадугледжвалася прысуджэнне трох ступеней: кандыдата ўніверсітэта, магістра і доктара, а на медыцынскім факультэце — доктара медыцыны. Ступені прысуджаліся на аснове асобных універсітэцкіх статутаў. На працягу XIX стагоддзя правілы і парадак прысваення гэтых ступеней неаднаразова мяняліся, а працэдура атрымання вучоных ступеней была шматэтапнай. Першы ступень кандыдата ўніверсітэта (ад лац. Candida «белая тога») — надаваліся выпускнікам ВНУ, якія скончылі ўніверсітэты з адзнакай, пры наяўнасці рукапіснай дысертацыі. Існавалі таксама кандыдаты камерцыі — залатыя медалісты камерцыйных вучылішчаў.
Працэдура падрыхтоўкі і публічнай абароны дысертацыі на суісканне вучонай ступені магістра і доктара прадугледжвала здачу вусных і пісьмовых экзаменаў, прадстаўленне працы, яе экспертыза на факультэце і далейшая публічная абарона дысертацыі, з удзелам спачатку аднаго, а праз год трох афіцыйных і неафіцыйных апанентаў. У 1819 годзе Міністэрствам народнай асветы было зацверджана адзінае абавязковае для ўсіх універсітэтаў імперыі Палажэнне, у якім вызначаліся навукі, па якіх праводзіліся экзаменацыйныя выпрабаванні на прысуджэнне навуковых ступеней і згодна з якім ступень кандыдата ўніверсітэта прысуджалася ўсім выпускнікам, якія на выдатна скончылі курс. Для іншых суіскальнікаў-выпускнікоў прысуджэнне гэтай ступені прадугледжвала напісанне сачынення ў прысутнасці экзаменатараў.
Магістэрскі экзамен складаўся з двух пытанняў, а доктарскі — з чатырох, на якія трэба было адказаць у пісьмовай форме. Доктарскія дысертацыі было прынята пісаць на латыні. Кандыдат універсітэта і доктар называліся па факультэце, а магістр атрымліваў найменне па адным з 14 разрадаў навук, упершыню ўстаноўленых у практыцы прысуджэння навуковых ступеней. Не варта змешваць ступень кандыдата ўніверсітэта і сучасную ступень кандыдата навук - першая хутчэй адпавядае сучаснай ступені магістра, якая прысуджаецца па заканчэнні ўніверсітэта, тады як ступень магістра таго часу была вышэй за ступень кандыдата ўніверсітэта, па ўзроўню і складанасці атрымання яе можна параўнаць з сучаснай ступенню кандыдата навук або доктара філасофіі. Зацвярджэнне ў ступені магістра і доктара ажыццяўлялася Міністрам народнай асветы.
У 1837, 1844 і 1864 гадах прымаліся новыя «Палажэння патрабаванняў да дысертацый», змянялася колькасць экзаменаў, наменклатура спецыяльнасцей, з'явіўся дазвол пісаць дысертацыі на рускай мове, а не на лацінскай, як гэта было раней. «Палажэннем аб выпрабаваннях на вучоныя ступені» ад 1837 г. была зменшана колькасць пытанняў на доктарскім экзамене і размежаваны галоўныя і дадатковыя прадметы магістарскіх экзаменаў. Латынь стала абавязковай мовай толькі для дысертацый па класічнай філалогіі і медыцыне. Новаўвядзенні закранулі і разрады навук: ступень доктара без спецыялізацыі захавалася толькі для юрыстаў (доктар права), таксама былі заснаваныя новыя ступені (доктар матэматычных навук, доктар прыродазнаўчых навук, доктар агульнай славеснасці і доктар ўсходняй славеснасці). «Палажэннем аб вытворчасці ў вучоныя ступені» 1844 г. быў зменены парадак здачы магістарскіх і доктарскіх выпрабаванняў; акрамя таго, колькасць разрадаў навук, з якіх прысуджалася ступень магістра, павялічылася да 22, а латынь, як абавязковая мова дысертацый па класічнай філалогіі, была адменена (доктарскія дысертацыі па медыцыне пісаліся на лацінскай мове да 1859 года). Універсітэцкі статут 1863 года надаў навуковым саветам права прысвойваць заслужаным навукоўцам ступень ганаровага доктара без абароны дысертацыі, а асобам, якія не мелі ступені магістра, і без экзамену.
Да 1864 года дысертацыя часцей прадстаўлялася на факультэт у выглядзе рукапіса альбо ў выглядзе апублікаванай кнігі. «Палажэннем аб вучоных ступенях» 1864 года прадугледжвалася папярэдняя публікацыя магістарскай і доктарскай дысертацый, а з 1884 года дысертацыі сталі прадстаўляцца толькі ў друкаваным выглядзе накладам не менш за 300 асобнікаў, аўтарэферат дысертацыі не публікаваўся, аднак патрабаваўся дадатак да дысертацыі ў выглядзе тэзісаў аб'ёмам не больш чатырох старонак. Частка дысертацый уручалася членам факультэта, іншая паступала на продаж. Змест і якасць дысертацыі абмяркоўвалася ў навуковых колах. Абарона дысертацыі праходзіла на пасяджэнні факультэта, у якім прымалі ўдзел члены савета факультэта і жадаючыя.
Аб'ём магістарскай і доктарскай дысертацыі ў другой палове XIX — пачатку ХХ стагоддзяў гуманітарнага профілю, як правіла, складаў 200-400 старонак, дысертацыі фізіка-матэматычных факультэтаў — не перавышалі 200 старонак. Па дысертацыі прызначаліся два афіцыйныя апаненты (як правіла, з ліку прафесараў дадзенага факультэта, апаненты з іншых універсітэтаў не запрашаліся), афіцыйнымі апанентамі маглі быць нават выкладчыкі, якія не мелі аналагічнай вучонай ступені. Пры ўмове аднагалоснага галасавання за магістарскую дысертацыю магла быць прысуджана навуковая ступень доктара. Рашэнне факультэта зацвярджалася вучоным саветам універсітэта, і як вынік, суіскальніку выдаваўся дыплом магістра ці доктара навук. У 1864 годзе былі адмененыя доктарскі экзамен і зацвярджэнні дысертацый міністэрствам народнай асветы. Колькасць разрадаў навук павялічылася да 39, аднолькава як для магістраў, так і дактароў. Разрады навук, якія вызначалі спецыялізацыю вучонага, сталі адпавядаць падзелу на кафедры ўніверсітэтаў. У 1884 годзе кандыдацкая ступень была адменена.