Залаты век ісламу — перыяд культурнага, эканамічнага і навуковага росквіту ў гісторыі ісламу, які традыцыйна датаваны з 8 па 14 ст. George Saliba (1994), A History of Arabic Astronomy: Planetary Theories During the Golden Age of Islam, pp. 245, 250, 256–57. New York University Press, . Традыцыйна лічыцца, што гэты перыяд пачаўся ў часы праўлення абасідскага халіфа Харуна ар-Рашыда (786—809) з адкрыцця Дома мудрасці ў Багдадзе, найбуйнейшага на той момант горада свету, дзе ісламскія навукоўцы і паліматы з розных частак свету з розным культурным паходжаннем было даручана сабраць і перакласці ўсе вядомыя сусветныя класічныя веды на сірыйскую і арабскую мовы.Gutas, Dimitri 1998. Greek Thought, Arabic Culture: The Graeco-Arabic Translation Movement in Baghdad and Early 'Abbāsid Society (2nd-4th/8th-10th Centuries). London: Routledge.
Традыцыйна кажуць, што гэты перыяд скончыўся з распадам халіфата Абасідаў у выніку мангольскіх нашэсцяў і аблогі Багдада ў 1258 годзе Некаторыя навукоўцы датуюць канец залатога веку каля 1350 г. звязваючы з эпохай Тымурыдаў , у той час як некаторыя сучасныя гісторыкі і навукоўцы адносяць канец ісламскага залатога веку да канца 15-16 стст. Эпоха ісламскіх порахаў.George Saliba (1994), A History of Arabic Astronomy: Planetary Theories During the Golden Age of Islam, pp. 245, 250, 256–57. New York University Press, . (Сярэднявечны перыяд ісламу вельмі падобны, калі не аднолькавы, адна крыніца вызначае яго як 900–1300 гг. )
Катэгорыя:Гісторыя культуры