Аляксандр Эцьен Шарон (; 21 кастрычніка 1771, Кан, Нармандыя — 29 чэрвеня 1834, Парыж) — французскі навуковец, музыказнаўца, тэарэтык музыкі, тэатральны дзеяч, музычны педагог, перакладчык. Член Інстытута Францыі з 1811 года. Кіраўнік Парыжскай нацыянальнай оперы (1816—1817).
Біяграфія Вучыўся мовам у калежы Жуі, затым, зацікавіўшыся музычнай тэорыяй Ж.-Ф. Рамо, звязанай з акустычнымі феноменамі, вывучаў матэматыку, а потым, насуперак волі бацькі, — музычную тэорыю. У 25 гадоў Шарон цалкам прысвяціў сябе музыцы; пасля знаёмства з італьянскімі і нямецкімі тэарэтыкамі яго назваў Феціс «найбольш адукаваным тэарэтыкам, які калі-небудзь быў у Францыі».
Асвоіўшы нямецкую мову, вывучаў музычныя трактаты на ёй, пасля чаго заняўся рэфармаваннем усіх сфер музычнай дзейнасці.
Шматлікія выданні старых кампазіцый і тэарэтычных трактатаў, а таксама значная колькасць уласных прац сведчаць пра нястомную працавітасць гэтага чалавека.
З дня заснавання Парыжскай палітэхнічнай школы працаваў там прафесарам матэматыкі.
У 1811 годзе стаў членам-карэспандэнтам Акадэміі прыгожых мастацтваў. Міністэрства даручыла яму рэфармаванне арганізацыі і кіравання (maîtrise) царкоўных хораў. Акрамя таго, ён быў прызначаны дырыжорам царкоўных і свецкіх урачыстасцяў. Хоць яму і не хапала практычнага дырыжорскага досведу, ён здолеў паспяхова заявіць пра сябе і ў гэтай сферы.
18 студзеня 1816 года быў прызначаны дырэктарам Вялікай парыжскай оперы і дамогся аднаўлення працы зачыненай у 1815 годзе Каралеўскай кансерваторыі («École royale de chant et de déclamation»).
У 1817 годзе Шарон, звольнены без пенсіі за прыхільнасць да радыкальных рэформаў, заснаваў Інстытут класічнай царкоўнай музыкі і рэлігіі («Institution royale de musique classique et religieuse») і ўзначаліў яго. Інстытут дасягнуў значнага росквіту і праіснаваў да Ліпеньскай рэвалюцыі 1830 года. Закрыццё інстытута паскорыла смерць Шарона. Яго змяніў на пасадзе дырэктара Луі Нідэрмаер.
Сярод вялікай колькасці яго прац варта адзначыць: «Dictionnaire historique» (сумесна з Фаёлем, 1810—1811, 2 т.); «Principes d’accompagnement des écoles d’Italie» (1804); «Principes de composition des écoles d’Italie» (1808, 3 т.; 2-е выд. 1816, 6 т.); «Méthode élémentaire de musique et de plain-chant» (1811); «Traité général des voix et des instruments d’orchestre» (1813);
Пераклаў на французскую: «Gründliche Anweisung zur Komposition» і «Generalbassschule» Альбрэхтсбергера (1814, 1815; новае аб’яднанае выданне — 1830); «Musico pratico» Азанардзі (1816); «Méthode concertante de musique à plusieurs parties» (1817 — лягла ў аснову інстытута Шарона); «Méthode de plainchant» (1818); «Liber choralis tribus vocibus ad usum collegii Sancti Ludovici» (1824).
У пачатку 1830-х гадоў Шарон працаваў над шматтомнай музычнай энцыклапедыяй «Manuel complet de musique vocale et instrumentale, ou Encyclopédie musicale». Працу працягнуў яго адданы вучань Адрыен дэ Лафаж (11 т., 1836—1838).
Сярод вучаніц Шарона была, у прыватнасці, Разіна Штольц.
Крыніцы
Спасылкі
Alexandre Choron (1771—1834)
Катэгорыя:Музыказнаўцы Францыі Катэгорыя:Тэарэтыкі музыкі Катэгорыя:Дырэктары Парыжскай оперы Катэгорыя:Тэатральныя дзеячы Францыі Катэгорыя:Музычныя педагогі Францыі Катэгорыя:Дырыжоры Францыі Катэгорыя:Перакладчыкі Францыі Катэгорыя:Выкладчыкі Парыжскай палітэхнічнай школы Катэгорыя:Члены Акадэміі прыгожых мастацтваў (Францыя)