Поўная занятасць — гэта эканамічны стан, пры якім усе, хто жадае і здольны працаваць за існы ўзровень заработнай платы, маюць працу. Умова поўнай занятасці не азначае, што ўзровень беспрацоўя роўны нулю, бо заўсёды ёсць фрыкцыйнае і структурнае беспрацоўе, якія лічацца натуральнымі з’явамі ў любой эканоміцы.
Паняцце Паняцце поўнай занятасці выкарыстоўваецца ў макраэканамічным аналізе для апісання сітуацыі, калі эканоміка працуе на максімальна магчымым узроўні без інфляцыйнага ціску. У такой сітуацыі ўсе вытворчыя рэсурсы, уключаючы працоўную сілу, выкарыстоўваюцца эфектыўна.
Поўная занятасць і натуральны ўзровень беспрацоўя Пад поўнай занятасцю часта маюць на ўвазе стан, калі фактычны ўзровень беспрацоўя роўны натуральнаму ўзроўню беспрацоўя, які ўключае: Фрыкцыйнае беспрацоўе — часовая няпоўная занятасць пры змене працы або ўваходжанні на рынак працы. Структурнае беспрацоўе — вынік несупадзення структуры попыту на працу і структуры прапановы.
Эканамічная палітыка і поўная занятасць Дзяржавы імкнуцца дасягнуць поўнай занятасці праз выкарыстанне фіскальнай і манетарнай палітыкі, уключаючы стымуляванне сукупнага попыту, стварэнне новых працоўных месцаў і падтрыманне ўстойлівага эканамічнага росту.
Крытыка Некаторыя эканамісты лічаць, што дасягнуць поўнай занятасці на практыцы вельмі складана, бо рынак працы пастаянна змяняецца. Іншыя сцвярджаюць, што празмерныя намаганні ў гэтым кірунку могуць прывесці да інфляцыі і неэфектыўнага размеркавання рэсурсаў.
Гл. таксама Беспрацоўе Эканамічны цыкл Фіскальная палітыка Кейнсіянства Сацыяльная палітыка
Літаратура
Катэгорыя:Макраэканоміка Катэгорыя:Эканоміка