Людвік Міхал Эмануэль Фінкель (; ) — прадстаўнік львоўскай навуковай школы польскіх гісторыкаў XIX стагоддзя, бібліёграф, прафесар і рэктар (1911—1912) Львоўскага ўніверсітэта. Вучань Ксаверыя Ліске. Кіраўнік кафедры аўстрыйскай гісторыі Львоўскага ўніверсітэта (1892—1918), на якой замяніў гісторыка Ісідар Шараневіча. Аўтар канцэпцыі польскага заснавання Львоўскага ўніверсітэта і шматтомнай бібліяграфіі польскай гісторыі.
Біяграфія З асіміляванай яўрэйскай сям’іDieter De Bruyn, Kris van Heuckelom «(Un)masking Bruno Schulz» (стр. 423). Нарадзіўся ў Бурштыне ў сям’і дробнага чыноўніка (судовага ад’юнкта) Якуба Фінкеля і Ганны Варніцкай. Вучыўся ў народнай школе ў Грымаліве (цяпер Цярнопальская вобласць), і ў дзяржаўнай гімназіі ў Цярнопалі (у прыватнасці, у 1876 годзе скончыў VII класSprawozdanie C. K. Wyższego Gimnazyum w Tarnopolu za rok szkolny 1876 . — Lwów, 1876. — S. 38.).
З 1877 да 1881 года вывучаў гісторыю, філасофію і гісторыю літаратуры у Львоўскім універсітэце. У 1882 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі. У 1882—1884 гадах удасканальваў веды ва ўніверсітэтах Берліна і Парыжа. Некаторы час працаваў у львоўскіх архівах, а з 1885 года працаваў у вышэйшай сельскагаспадарчай школе ў Дублянах выкладчыкам найноўшай гісторыі Польшчы. З 1892 года і да самай смерці дзейнасць прафесара Фінкеля звязана з Львоўскім універсітэтам.
У 1894 годзе суаўтарстве з Станіславам Стажынскім выдаў гісторыю Львоўскага ўніверсітэта, пры напісанні якой выкарыстаў максімальна даступную колькасць архіўных матэрыялаў. Падчас прыбыцця імператара Франца Іосіфа I на афіцыйнае адкрыццё медыцынскага факультэта Львоўскага ўніверсітэта манаграфія выдадзена і падорана манарху. Ключавое значэнне — новая канцэпцыя перадгісторыі ўніверсітэта, якая абвяргала пангерманскія прэтэнзіі.
Фінкель засноўваў новую канцэпцыю гісторыі ўніверсітэта на прывілеі польскага караля Яна Казіміра. Той прадаставіў іх Львоўскай акадэміі езуітаў (у адпаведнасці з прывілеем, пасля 1661 гэта адукацыйную ўстанову існавала менавіта пад такой назвай). Фінкель лічыў акадэмію універсітэтам дэ-факта. Аўтар такім чынам распачаў дыскусію пра дату заснавання.
Найбольшае дасягненне Фінкеля — падрыхтоўка да публікацыі шматтомнай бібліяграфіі польскай гісторыі. Яе з’яўленне ў значнай ступені стала вынікам працы навуковага семінара.
Галоўныя працы «Elekcja Leszczyńskiego w roku 1704» (1884) «Okopy św. Trójcy» (1889) «Napad Tatarów na Lwów w roku 1695» (1890) «Konstytucja 3 Maja» (1891) «Księstwo warszawskie» (1893) «Historya Uniwersytetu Lwowskiego» (1894, 2 тома, у суаўтарстве са Станіславам Стажынскім) «Elekcja Zygmunta I» (1910)
Крыніцы
Літаратура «Тельвак В. В.» Финкель Людвик // Энциклопедия истории Украины : в 10 т. / редкол.: В. А. Смолий (председатель) и др. ; Институт истории Украины НАН Украины. — К. : Наук. мысль, 2013. — Т. 10 : Т — Я. — С. 303. — ISBN 978-966-00-1359-9. Biogramy uczonych polskich. Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A-J. — Wrocław 1983.
Катэгорыя:Гісторыкі ПольшчыКатэгорыя:Гісторыкі XX стагоддзяКатэгорыя:Даследчыкі гісторыі Вялікага Княства ЛітоўскагаКатэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Львова