Back in Black — сёмы студыйны альбом аўстралійскага рок-гурта AC/DC, выпушчаны 25 ліпеня 1980 года лэйбламі Albert Productions і Atlantic Records. Гэта быў першы альбом гурта, у якім Браян Джонсан выступіў у якасці вакаліста пасля смерці іх папярэдняга вакаліста Бона Скота. Пасля камерцыйнага прарыву іх альбома 1979 года Highway to Hell, AC/DC планавалі запісаць наступны альбом, але ў лютым 1980 года Скот памёр ад атручвання алкаголем пасля вечарынкі ў Лондане. Астатнія ўдзельнікі гурта разглядалі магчымасць роспуску, але ў рэшце рэшт вырашылі працягнуць і завербавалі Джонсана, які раней быў вакалістам гурта Geordie.

Альбом быў напісаны Джонсанам і братамі Ангусам і Малкальмам Янгамі, і запісваўся на працягу сямі тыдняў на Багамах з красавіка па май 1980 года з прадзюсарам Робертам Джонам «Матам» Лэнгам, які таксама прадзюсаваў Highway to Hell. Пасля завяршэння гурт звёў Back in Black у студыі Electric Lady Studios у Нью-Ёрку. Цалкам чорная вокладка альбома была распрацавана як «знак жалобы» па Скоце.

Back in Black меў беспрэцэдэнтны камерцыйны поспех і поспех у крытыкаў. Паводле ацэнак, па ўсім свеце было прададзена каля 50 мільёнаў копій, што робіць яго другім самым прадаваным альбомам у гісторыі музыкі. AC/DC падтрымалі альбом гадавым сусветным турнэ, якое замацавала іх сярод самых папулярных музычных гуртоў пачатку 1980-х гадоў. З тых часоў альбом быў уключаны ў шматлікія спісы «найвялікшых альбомаў». 21 жніўня 2024 года альбом атрымаў 27-ы плацінавы сертыфікат ад Амерыканскай асацыяцыі гуказапісвальнай індустрыі, што робіць яго трэцім самым прадаваным альбомам у ЗША і самым прадаваным альбомам, які так і не дасягнуў першага месца ў амерыканскіх чартах.

Крытычны прыём

У рэтраспектыўным аглядзе крытык часопіса Rolling Stone Крысціян Хоард высока ацаніў альбом як найвялікшую працу гурта, магчыма, «самы худы і самы подлы запіс усіх часоў — агрэсіўны арэнны рок, які маглі б палюбіць панкі». Бэры Уолтэрс з Rolling Stone сказаў, што Back in Black «дагэтуль гучыць цалкам вечна, сутнасць непакорліва простага, але жорстка створанага хард-рока» і назваў альбом «свячэннем трэшавага, жывёльнага сэксу», хоць ён і заўважыў «злосны сэксізм» у такіх песнях, як «What Do You Do for Money Honey» і «Given the Dog a Bone». Роберт Крыстгаў быў менш захоплены, напісаўшы ў сваёй кнізе «Christgau's Record Guide: The '80s» (1990), што лічыць гурт занадта «прымітыўным», а іх сэксуальныя вобразы — «нецікавымі», і што на альбоме «Ангус Янг сапраўды прыдумляе забойныя рыфы, хоць і не так паслядоўна, як мог бы спадзявацца такі вытанчаны чалавек, як я, а вакаліст Браян Джонсан спявае так, быццам у яго каля машонкі электрашокер для ската, якраз тое, што трэба фанатам, якія не могуць вырашыць, ці з'яўляецца іх новаздабыты тэстастэрон агоніяй ці экстазам». Альбом уваходзіць у многія спісы «лепшых альбомаў». Часопіс Rolling Stone паставіў яго на 26-е месца ў сваім спісе «100 найлепшых альбомаў васьмідзесятых» за 1989 год і на 73-е месца ў спісе «500 найвялікшых альбомаў усіх часоў» за 2003 год (ён быў на 77-м месцы ў перагледжаным спісе 2012 года і на 84-м месцы ў спісе 2020 года), у той час як загалоўная песня заняла 190-е месца ў іх спісе «500 найвялікшых песень усіх часоў». Тэлеканал VH1 паставіў Back in Black на 82-е месца ў сваім спісе «100 найлепшых альбомаў» за 2001 год, а загалоўная песня заняла 2-е месца ў іх спісе «100 найвялікшых песень хард-рока». У 2006 годзе часопіс Q паставіў альбом на 9-е месца ў сваім спісе «40 найлепшых альбомаў 80-х», у 2010 годзе часопіс Time уключыў яго ў свой спіс «100 альбомаў усіх часоў», а Rolling Stone Australia паставіў яго на першае месца ў сваім спісе «200 найвялікшых аўстралійскіх альбомаў усіх часоў» у снежні 2021 года. У 2005 годзе альбом быў уключаны ў кнігу «1001 альбом, які вы павінны пачуць, перш чым памрэце», а ў 2010 годзе ён заняў 2-е месца ў кнізе «100 найлепшых аўстралійскіх альбомаў». Apple Music паставіў Back in Black на 90-е месца ў сваім спісе «100 найлепшых альбомаў» 2024 года. Спрэчкі аб тэкстах песень Праз пяць месяцаў пасля смерці Бона Скота AC/DC скончылі пачатую з ім працу; яны выпусцілі альбом Back in Black у яго памяць, але яго імя не з'явілася ў спісе аўтараў. Пытанне аб тым, ці былі выкарыстаны тэксты песень Скота без указання ў тытрах, застаецца прадметам спрэчак і было адной з галоўных тэмаў біяграфіі Скота «Bon: The Last Highway» напісанай Джэсі Фінкам.

У кнізе дзяўчына Скота, Маргарэт «Сільвер» Сміт (памерла ў 2006 годзе), распавяла Фінку, што Скот патэлефанаваў ёй увечары перад смерцю, каб запрасіць адсвяткаваць напісанне тэкстаў для альбома «Back in Black». Сміт сказала Фінку: «Я ніколі не сядала і не слухала [Back in Black], але ў ноч яго смерці менавіта таму ён хацеў выйсці. Ён ужо скончыў [тэкст]. Да таго часу я ўжо ўдзельнічала ў напісанні некалькіх альбомаў, таму ён ведаў, што я ведаю яго звычку. Ён пісаў па-за гуртом. Калі яны былі ў студыі, ён быў на кухні, за пару паверхаў ад іх ці недзе там; практычна проста заставаўся там адзін... вось чаму ён хацеў выйсці... "Я нарэшце, чорт вазьмі, скончыў. Гатова"».

Фінк таксама прывёў цытаты былога калегі Скота па аўстралійскім гурце The Valentines, Вінса Лаўгрова, які заявіў, што сям'я Скота атрымлівае ганарары за Back in Black. Яшчэ адна дзяўчына Скота, «Холі Ікс» (псеўданім), таксама сцвярджае, што Скот напісаў песню «You Shook Me All Night Long».

Фінк таксама апублікаваў цытаты з папярэдніх інтэрв'ю Ангуса Янга, у некаторых з якіх ён прызнаў, што тэксты песень Скота былі выкарыстаны прынамсі часткова, а ў іншых — адмаўляў гэта. У інтэрв'ю часопісу Kerrang! у 1991 годзе журналіст Пол Эліёт спытаў Янга: «Хто напісаў тэкст песні ['Given The Dog A Bone'] і астатніх з Back in Black? Бон, ці Браян, ці абодва?» Янг адказаў: «Бон напісаў трохі». Ён таксама заявіў часопісу Rolling Stone у 1998 годзе: «У нас былі песні, якія ён напісаў, і мы хацелі іх скончыць». Аднак у іншых інтэрв'ю ў 1981, 1996, 1998 і 2000 гадах Янг адмаўляў, што якія-небудзь тэксты песень на альбоме былі напісаны Скотам. У 2005 годзе ён сказаў: «У альбоме «Back in Black» нічога не было з нататніка Бона» .

Аднак, старэйшы віцэ-прэзідэнт лонданскай кампаніі Atlantic Records з 1968 па 1985 год, Філ Карсан, піша Фінку ў той жа кнізе: «[Джонсан] напісаў усе тэксты песень. Казаць што-небудзь яшчэ — гэта проста глупства».

Афіцыйнымі тытрамі на альбоме былі і застаюцца «Young/Young/Johnson». У 2022 годзе Джонсан выпусціў сваю аўтабіяграфію «The Lives of Brian» і адмаўляў, што Скот напісаў тэксты песень для Back in Black. Ён заявіў: «Тэорый змовы безліч — звычайна іх пачынаюць людзі, якія думаюць, што ведаюць, але не былі побач... гэта быў я, хто пісаў кожную ноч і кожную раніцу, маючы толькі назву для працы. Вось што здарылася. Гэта праўда, і я вельмі спадзяюся, што гэта вырашыць праблему». Джонсан асабліва згадаў пра напісанне тэкстаў песень «You Shook Me All Night Long», «Have a Drink on Me», «Hells Bells» і «Back in Black», і заявіў, што яму далі толькі рыф і назву для працы. Ён таксама сказаў, што назва песні «Rock 'n' Roll Ain't Noise Pollution» («Рок-н-рол — гэта не шумавое забруджванне») паходзіць непасрэдна з гісторыі, якую Скот расказаў астатнім удзельнікам гурта.

Спадчына і ўплыў Многія сучасныя крытыкі лічаць Back in Black уплывовым альбомам у жанрах хард-рок і хэві-метал. Паводле Ціма Джонза з The Guardian, некаторыя назвалі яго «вяршыняй» для хэві-метал музыкі. NME палічыў яго важным рэлізам у метале і хэві-року 1980-х гадоў, назваўшы яго адным з 20 найлепшых метал-альбомаў свайго дзесяцігоддзя, у той час як The Daily Telegraph ацаніў яго як адзін з 20 найвялікшых хэві-метал альбомаў усіх часоў. Пол Браніган з Metal Hammer назваў яго адным з дзесяці альбомаў, якія дапамаглі аднавіць глабальную папулярнасць жанру ў 1980 годзе, які ён назваў «найвялікшым годам для хэві-металу». У 2005 годзе альбом заняў першае месца ў спісе «500 найвялікшых рок- і метал-альбомаў усіх часоў» часопіса Rock Hard. У 2024 годзе супрацоўнікі анлайн-часопіса Loudwire абралі яго найлепшым хард-рок альбомам 1980 года.

Паводле слоў рок-журналіста Джо С. Харынгтана, альбом Back in Black выйшаў у той час, калі хэві-метал знаходзіўся на пераломным этапе паміж заняпадам і адраджэннем, бо большасць гуртоў у гэтым жанры гралі больш павольныя тэмпы і больш доўгія гітарныя сола, у той час як AC/DC і Van Halen перанялі «высокаэнергетычныя наплывы» панк-рока і «звузілі свае песні да больш поп-арыентаваных выбухаў». Харынгтан аддаў належнае прадзюсару Лангу за тое, што ён адвёў AC/DC далей ад блюзавага року іх папярэдніх альбомах і перайшоў да больш дынамічнай "атакі", якая сканцэнтравала і гарманізавала кожны элемент гурта: «гітары былі сціснуты ў адзінае цэлае рытмічнай эфектыўнасці, рытм-секцыя забяспечвала магутны овердрайв, а вакаліст Джонсан равеў і крычаў, як самы неўраўнаважаны выканаўца блюзавай дынамікі з часоў вінтажнага Роберта Планта». У выніку атрымалася музыка, разам з сучаснымі запісамі Motörhead і Озі Осбарна, якая дапамагла адрадзіць і зноў прадставіць метал маладзейшаму пакаленню слухачоў, «у рэшце рэшт прывёўшы да кросовера панк-метал, увасабленага Metallica і іншымі».

Праца Мата Ланга над альбомам аказала значны ўплыў на музычную індустрыю. Харынгтан пісаў, што «да сённяшняга дня прадзюсары выкарыстоўваюць яго як фактычны дапаможнік адносна таго, як павінен гучаць хард-рок альбом», і ў гады пасля яго выхаду студыі ў Нэшвіле выкарыстоўвалі яго для праверкі акустыкі памяшкання, а Motörhead — для налады сваёй гукавой сістэмы. Амерыканскі дэз-метал-гурт Six Feet Under запісаў кавер-альбом Back in Black (гэта значыць кавер-версію кожнага трэка з альбома) пад назвай Graveyard Classics 2.

Спіс трэкаў

Згодна з афіцыйным сайтам AC/DC і большасцю сусветных рэлізаў, чацвёрты трэк першапачаткова называўся «Given the Dog a Bone». На некаторых альбомах, асобных аўстралійскіх рэлізах, а таксама ў iTunes Store, ён часам адлюстроўваецца як «Giving the Dog a Bone» або «Givin the Dog a Bone». Пазней афіцыйны сайт гурта змяніў назву песні на «Givin the Dog a Bone» без апострафа.

Персанал Персанал узяты з вокладкі альбома «Back in Black» і кнігі «Sound on Sound».

AC/DC

Браян Джонсан — вядучы вакал Ангус Янг — сола-гітара Малкальм Янг — рытм-гітара, бэк-вакал Кліф Уільямс — бас-гітара, бэк-вакал Філ Рад — ударныя

Вытворчасць

Роберт Джон «Мат» Лэнг — прадзюсаванне, бэк-вакал Тоні Плат — інжынерыя Бенджы Армбрыстэр — памочнік інжынера Джэк Ньюбер — памочнік інжынера Брэд Самуэльсон — звядзенне Боб Людвіг — мастэрынг (арыгінальны LP) Бэры Дыямент — мастэрынг (арыгінальныя CD-рэлізы) Тэд Джэнсен — рэмастэрынг (перавыданне EMI/Atco) Джордж Марына — рэмастэрынг (перавыданне Epic) Боб Дэфрын — мастацкі дырэктар Роберт Эліс — фатаграфія

Глядзіце таксама

Спіс самых прадаваных альбомаў

Зноскі

Бібліяграфія

Катэгорыя:Альбомы Atlantic Records Катэгорыя:Альбомы 1980 года Катэгорыя:Папярэджанні CS1: url-status Катэгорыя:AC/DC Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі