Уладзімір Паўлавіч Скарахо́даў (нар. , Клімавічы, Магілёўская вобласць) — беларускі кларнетыст, педагог, грамадскі і дзяржаўны дзеяч. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1997). Кандыдат філасофскіх навук (1989), прафесар (1995).

Біяграфія Нарадзіўся 14 лютага 1939 года ў горадзе Клімавічы Магілёўскай вобласці. У 1958 годзе скончыў Магілёўскае музычнае вучылішча па класе кларнета (клас выкладчыка І. Лушчыкава). У 1963 годзе паспяхова скончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю (клас І. Бакуна). У 1962—1970 гадах (паводле іншых даных — з 1963 года) працаваў салістам аркестра Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларускай ССР.

З 1965 года (паводле Беларускай Энцыклапедыі — з 1968 года) працаваў выкладчыкам Мінскага музычнага вучылішча імя Глінкі. У 1972—1977 гадах займаў пасады намесніка дырэктара, дырэктара гэтай установы. У 1977 годзе перайшоў на працу ў Міністэрства культуры Беларускай ССР, дзе да 1981 года працаваў начальнікам упраўлення музычных устаноў. З 1981 па 1988 год (паводле іншых даных — да 1991 года) займаў кіруючую пасаду намесніка міністра культуры. У 1985 годзе стаў выпускніком Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС. Адначасова з асноўнай дзейнасцю, пачынаючы з 1981 года, з'яўляўся выкладчыкам, а пасля — прафесарам Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі (Акадэміі музыкі).

У перыяд з 1991 па 1998 год, а таксама з 2001 года ўзначальваў Беларускі інстытут праблем культуры на пасадзе рэктара. З 1998 па 2001 год знаходзіўся на дыпламатычнай службе і выконваў абавязкі дарадцы па пытаннях культуры Пасольства Рэспублікі Беларусь у Літве.

Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1964 года, член Беларускага саюза музычных дзеячаў з 1991 года.

Навуковая і грамадская дзейнасць Займаецца даследаваннем і вывучэннем праблем мастацкай культуры і адукацыі ў Беларусі. У 1989 годзе атрымаў вучоную ступень кандыдата філасофскіх навук, а ў 1995 годзе — вучонае званне прафесара. З 1994 года з’яўляецца членам Міжнароднай арганізацыі па народнай творчасці. У 1998 годзе быў абраны акадэмікам Міжнароднай акадэміі навук Еўразіі.

З’яўляецца аўтарам шматлікіх навукова-метадычных распрацовак і манаграфіі «Мастацкая культура ў дынаміцы сацыяльнага засваення», якая выйшла ў свет у 1994 годзе. Падчас педагагічнай дзейнасці выхаваў шэраг вядомых вучняў, сярод якіх вылучаюцца Г. Забара, Я. Аўсяннікаў, І. Брычыкаў, А. Вакуленка, А. Дзмітрусік і В. Зубраўскі.

Узнагароды Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (1997).

Крыніцы

Літаратура

Катэгорыя:Нарадзіліся 14 лютага Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1939 годзе Катэгорыя:Нарадзіліся ў Клімавічах Катэгорыя:Педагогі Беларусі Катэгорыя:Дзяржаўныя дзеячы Беларусі Катэгорыя:Кандыдаты філасофскіх навук Катэгорыя:Прафесары Катэгорыя:Выпускнікі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі Катэгорыя:Выкладчыкі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы мастацтваў Рэспублікі Беларусь