Луско́вая муро́ўка, таксама вядомая як двухпанцырная канструкцыя — старажытная будаўнічая тэхналогія ўзвядзення мураваных сцен, пры якой вонкавыя паверхні выкладваліся з трывалага матэрыялу, а ўнутраная прастора запаўнялася забутоўкай з дробнага каменя і цэглы. Тэхніка шырока бытавала ў манументальным і абарончым дойлідстве на тэрыторыі Беларусі і Літвы.

Характарыстыка Пры лусковай муроўцы сцяна складалася з трох структурных частак. Вонкавыя і ўнутраныя паверхні сцяны, якія называліся «шчокамі» (або панцырамі), выкладваліся з цэглы або адмыслова падабраных камянёў. Прастора паміж імі — так званая «забутоўка» (ядро сцяны) — запаўнялася валунамі, шчэбнем, дробным каменнем і кавалкамі бітай цэглы, якія шчыльна заліваліся вапнавым растворам. Напрыклад, пры ўзвядзенні асобных замкавых веж таўшчыня цагляных «шчок» магла дасягаць 35 сантыметраў, а забутоўка рабілася з камянёў сярэдняга памеру на вапне. Такая канструкцыя дазваляла значна эканоміць якасныя будаўнічыя матэрыялы пры ўзвядзенні надзвычай тоўстых абарончых муроў.

Гісторыя і выкарыстанне На беларускіх землях лусковая (двухпанцырная) канструкцыя выкарыстоўвалася для ўзвядзення асноўных муроў з XIII да XVI стагоддзя, а ў абарончым дойлідстве яна працягвала ўжывацца да сярэдзіны XVII стагоддзя.

Гэты метад масава выкарыстоўваўся пры будаўніцтве і мадэрнізацыі шэрагу вядомых дзяржаўных і прыватнаўласніцкіх замкаў. У Лідскім замку ў такой тэхніцы была ўзведзена паўночна-ўсходняя вежа: яе «шчокі» выкладваліся з цэглы, а ўнутры знаходзілася забутоўка з валуноў і шчэбня на вапне. У Навагрудскім замку лусковая муроўка была ўжыта пры пабудове Калодзежнай вежы ў пачатку XV стагоддзя, якая ад самага цокаля была абліцавана велікамернай брусковай цэглай. Сцены мураванага Гродзенскага замка эпохі Вітаўта таксама былі ўзведзены ў тэхніцы лусковай і паласатай муровак. Да гэтага ж тыпу адносяцца і сцены Мірскага замка. Яго ядро забутоўвалася дробным каменнем і бітай цэглай, аднак, у адрозненне ад Навагрудка ці Гродна, «шчокі» мірскіх муроў былі цалкам выкладзены з камянёў і цэглы. Вежы Геранёнскага замка мелі сцены таўшчынёй да 2 метраў, якія былі складзены з каменю метадам лусковай муроўкі і звонку абліцаваны цэглай.

Крыніцы

Літаратура

Катэгорыя:Муроўка Катэгорыя:Архітэктура Вялікага Княства Літоўскага Катэгорыя:Будаўнічыя тэхналогіі