Найджэл Фарадж (нар. 3 красавіка 1964) — брытанскі палітык, які з 2024 года ўзначальвае партыю «Рэформ ЮК» і засядае ў парламенце ад акругі Клактан.

Фарадж — адзін з самых вядомых брытанскіх еўраскептыкаў: палітыкаў, якія выступаюць супраць глыбокай інтэграцыі Вялікабрытаніі ў Еўрапейскі саюз. Шлях у палітыцы ён пачаў у Кансерватыўнай партыі, дзе складаўся чатырнаццаць гадоў — з 1978 па 1992 год, пасля чаго радыкальна змяніў курс. З 1999 па 2020 год ён прадстаўляў Вялікабрытанію ў Еўрапейскім парламенце ад Паўднёва-Усходняй Англіі — што само па сабе характэрна: чалавек, які ўсё жыццё змагаўся супраць ЕС, два дзесяцігоддзі працаваў у яго галоўным заканадаўчым органе.

У 2006 годзе Фарадж узначаліў Партыю незалежнасці Вялікабрытаніі (UKIP) і ператварыў яе з маргінальнай сілы ў сур’ёзнага гульца. На выбарах у Еўрапарламент 2009 года партыя заняла другое месца па колькасці галасоў у краіне, а ў 2014-м — і зусім першае, што прымусіла тагачаснага прэм’ера Дэвіда Кэмерана паабяцаць правесці рэферэндум аб членстве ў ЕС. Гэты рэферэндум адбыўся ў 2016 годзе і завяршыўся перамогай прыхільнікаў выхаду — так званым Brexit. Сам Фарадж двойчы спрабаваў патрапіць у брытанскі парламент — у 2010 і 2015 гадах — але абодва разы беспаспяхова.

Пасля рэферэндуму ён сышоў з пасады лідэра UKIP, а ў 2018 годзе заснаваў новую структуру — Партыю Brexit, пасля перайменаваную ў «Рэформ ЮК». Партыя сабрала вакол сябе тых, хто быў незадаволены тым, як кансерватары зацягвалі рэальнае выйсце з ЕС. На выбарах у Еўрапарламент 2019 года яна атрымала найбольш галасоў сярод брытанскіх партый.

На парламенцкіх выбарах 2024 года Фарадж нарэшце прайшоў у Вестмінстэр — ад акругі Клактан. З тых часоў яго партыя ўпэўнена трымаецца ў лідэрах агульнанацыянальных рэйтынгаў: на працягу большай часткі 2025 года «Рэформ ЮК» апярэджвала ўсе астатнія партыі краіны, а на мясцовых выбарах 2025 і 2026 гадоў заваявала найбольшую колькасць месцаў у саветах.

Біяграфія

Раннія гады Найджэл Фарадж нарадзіўся 3 красавіка 1964 года ў Фарнбара, графства Кент. Яго бацька, Гай Фарадж, працаваў біржавым брокерам у Лондане, аднак пакутаваў на алкагалізм і пакінуў сям’ю, калі Найджэлу было пяць гадоў. Пасля маці выйшла замуж паўторна. Бацька кінуў піць праз два гады пасля сыходу з сям’і, страціў месца на біржы і пераключыўся на гандаль антыкварыятам, а затым вярнуўся на біржу.

Дзед Фараджа па бацькоўскай лініі ваяваў радавым у Першую сусветную вайну і быў паранены ў бітве пры Арасе. Прозвішча Фарадж меркавана ўзыходзіць да продкаў-гугенотаў — французскім пратэстантам, якія ўцяклі ад рэлігійных пераследаў. Па матчынай лініі прасочваюцца нямецкія карані: прапрадзед Найджела з абодвух бакоў быў выхадцам з Франкфурта, які эмігрыраваў у Лондан каля 1861 года.

Сярэднюю адукацыю Фарадж атрымаў у Даліджскім каледжы — прэстыжнай прыватнай школе на поўдні Лондана, дзе вучыўся з 1975 па 1982 год. Школу нярэдка наведвалі вядомыя палітыкі, у тым ліку Кіт Джозэф, Эдвард Хіт і Энох Паўэл — апошні быў вядомы жорсткімі антыіміграцыйнымі поглядамі. Менавіта пасля візіту Джозэфа, у 1978 годзе, чатырнаццацігадовы Найджэл уступіў у Кансерватыўную партыю

Гады вучобы ў Даліджы да гэтага часу застаюцца прадметам спрэчак. У снежні 2025 года дваццаць пяць былых вучняў і адзін выкладчык школы апублікавалі адкрыты ліст у газеце The Guardian з патрабаваннем да Фараджу прынесці прабачэнні за расісцкія і антысеміцкія выказванні ў юнацтве . Адзін з аднакласнікаў, Пітэр Этэджуі, заявіў, што Фарадж неаднаразова абражаў яго як габрэя, у тым ліку прамаўляў фразы накшталт «Гітлер меў рацыю». Па дадзеных The Guardian, яго словы пацвердзілі яшчэ восем чалавек. Некалькі іншых былых вучняў паведамілі аб прыніжэннях на расавай глебе. Фарадж катэгарычна адпрэчыў усе абвінавачванні, назваўшы іх палітычна матываванымі выдумкамі.

Паказальна, што тады ж, у 1981 годзе, педагагічны калектыў абмяркоўваў, ці можна прызначыць Фараджа старастам з улікам ягоных поглядаў. Адна з настаўніц напісала дырэктару ліст, у якім згадвала пра «публічна спавядальныя расісцкія і неафашысцкія погляды» вучня. Тым не менш дырэктар свайго рашэння не змяніў, а пасля ахарактарызаваў паводзіны Фараджа як «свавольствы, а не расізм». Біёграф і журналіст Майкл Крык, які вывучыў пытанне падрабязна, прыйшоў да высновы, што сведчанні былых знаёмых дзеляцца прыкладна пароўну — адны памятаюць расісцкія выхадкі, іншыя няма — і што дарослага Фараджа расістам лічыць нельга.

Сам Фарадж у аўтабіяграфіі 2010 года патлумачыў школьны скандал тым, што настаўнікаў абурала яго абарона поглядаў Эноха Паўэла. У інтэрв’ю 2013 года ён прызнаў: «Вядома, я казаў розныя дурасці. Не абавязкова расісцкія — гледзячы як разумець гэтае слова» — і дадаў, што некаторыя ягоныя выказванні тых гадоў «маглі б глыбока абразіць».

Пачатак кар’еры Скончыўшы школу ў 1982 годзе, Фарадж уладкаваўся ў Лондане трэйдарам на таварных рынках — біржавым спецыялістам па гандлі сыравінай і металамі. Пачынаў ён у амерыканскай брокерскай кампаніі Drexel Burnham Lambert, затым у 1986 годзе перайшоў у французскі банк Crédit Lyonnais, пазней працаваў у Refco і Natixis.

У палітычным стаўленні гэтыя гады адзначыліся для яго паступовым парывам з кансерватарамі. Фармальна застаючыся сябрам партыі, на выбарах у Еўрапарламент 1989 года ён прагаласаваў за Партыю зялёных — выключна таму, што тая ў той момант выступала супраць паглыблення еўрапейскай інтэграцыі. Канчатковы разрыў адбыўся ў 1992 годзе, калі прэм’ер-міністр Джон Мейджор падпісаў Маастрыхцкую дагавор — асноўны дакумент, які ператварыў Еўрапейскую супольнасць у Еўрапейскі саюз з адзінай валютай, агульным грамадзянствам і значна пашыранымі наднацыянальнымі паўнамоцтвамі. Для Фараджа гэта было непрымальна, і ён выйшаў з кансерватараў.

У тым жа годзе ён уступіў у Антыфедэралісцкую лігу — невялікую арганізацыю, якая аб’ядноўвала супернікаў федэралізацыі Еўропы, — а ў 1993-м стаў адным з заснавальнікаў Партыі незалежнасці Вялікабрытаніі (UKIP). У 1994 годзе Фарадж звярнуўся да Эноха Паўэла — палітыкі, чые антыіміграцыйныя погляды ён падзяляў яшчэ са школьных гадоў — з просьбай падтрымаць партыю і балатавацца ад яе імя. Паўэл адмовіў і ў тым, і ў іншым.

Катэгорыя:Палітыкі Вялікабрытаніі