Атамант ці Афамант ці Атамас — у старажытнагрэчаскай міфалогііМифы народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.1. С.125; Любкер Ф. Реальный словарь классических древностей. М., 2001. В 3 т. Т.1. С.203-204 цар Архамена ў Беотыі, або цар Фесаліі (у «Фрыксе 1» Еўрыпіда).
Сын Эола Гесіёд. Пералік жанчын, фр.10, стар.26 М.-У. і Энарэты. Ад багіні Нефелы ў яго нарадзіліся дзеці Фрыкс і Гела, ад Іно — дзеці Леарх і Мелікерт, ад Феміста — дзеці Леўкон, Эрытрый, Схеней, Птой Псеўда-Апаладор. Міфалагічная бібліятэка I 7, 3; 9, 1-2; III 4, 2-3.
Забіў Леарха, калі Гера наслала на Афаманта вар’яцтва за тое, што ён узяў на выхаванне Дыяніса. Выгнаны з Беотыі і пасяліўся ў зямлі, названай Афамантыя. У Беотыі паказвалі Афамантава поле Паўсаній. Апісанне Элады IX 24, 1.
Цар Архамена Андрэй выдзеліў яму вобласць Каранеі і Галіярта. Ён усынавіў сваіх траюрадных пляменнікаў Галіярта і Корана Паўсаній. Апісанне Элады IX 34, 7. Заснаваў горад Гал у Фтыяцідзе Страбон. Геаграфія IX 5, 8 (стар.433).
Прапанаваў сябе ў ахвяру Зеўсу Арыстафан. Аблокі 257, паводле Сафокла. Ахейцы збіраліся закалоць яго як збавіцельную ахвяру, але Кіцісор выратаваў яго і наклікаў гнеў бога на сваіх нашчадкаў, якія жылі ў Алосе Герадот. Гісторыя VII 197.
Дзеючая асоба трагедыі Эсхіла «Афамант, ці Фрыкс» (фр.1-4а Рат) і дзвюх трагедый Сафокла «Афамант» (фр.4-6 Рат), дзвюх трагедый Еўрыпіда «Фрыкс», саціраўскай драмы Ксенокла Старэйшага «Афамант», трагедый Астыдаманта Малодшага, невядомага аўтара, Энія і Акцыя «Афамант», дзвюх камедый пра Афаманта Комментарий Д. О. Торшилова в кн. Гигин. Мифы. СПб, 2000. С.10.
Імя Афаманта атаясамліваецца з народам афаманцаў — «варварамі», якія з часам успрынялі грэчаскую культуру.
Спасылкі
Катэгорыя:Героі старажытнагрэчаскіх міфаў Катэгорыя:Міфы Беотыі