Wilmsov tumor, također poznat i kao nefroblastom, je karcinom bubrega koji se obično javlja kod djece, rijetko u odraslih.EBSCO database verified by URAC; accessed from Mount Sinai Hospital, New York Imenovan je po Maxu Wilmsu, njemačkom hirurgu (1867–1918) koji ga je prvi opisao.
Godišnje se u SAD dijagnosticira oko 650 slučajeva. Većina slučajeva javlja se kod djece bez pridruženih genetičkih sindroma; međutim, manjina djece s Wilmsovim tumorom ima urođenu abnormalnost. Odlično reagira na liječenje, sa oko 90 posto izliječene djece.
Znakovi i simptomi Tipski znaci i simptomi Wilmsovog tumora uključuju sljedeće: bezbolna, opipljiva abdominalna masa gubitak apetita bol u stomaku vrućica mučnina i povraćanje krv u urinu (u oko 20% slučajeva) visok krvni pritisak u nekim slučajevima (posebno ako je sinhrono ili metahrono obostrano zahvaćeno bubreg) Rijetko kao varikokelaErginel B, Vural S, Akın M, Karadağ CA, Sever N, Yıldız A. et al (2014) Wilms' tumor: a 24-year retrospective study from a single center. Pediatr Hematol Oncol 31: 409–414
Patogeneza thumb|Isječeni dio sa dvije polovine uzorka nefroblastoma. Obratiti pažnju na istaknute pregrade koje dijele površinu presjeka i izbočenje tumora u bubrežnu karlicu, nalik botrioidnom rabdomiosarkomu. thumb| Mikrografija s malim uvećanjem prikazuje karakterističan trofazni uzorak koji se sastoji od tubula, čvrstih listova malih okruglih ćelija i strome (boja H&E. Wilmsov tumor ima mnogo uzroka, koji se općenito mogu kategorizirati kao sindromski i nesindromski. Sindromski uzroci nastaju kao posljedica promjena gena kao što su geni za Wilmsov tumor 1 (WT1) ili Wilmsov tumor 2 (WT2), a tumor se manifestira grupom drugih znakova i simptoma.< ref name=":3"/> Nesindromski Wilmsov tumor nije povezan s drugim simptomima ili patološkim stanjima. Mnogi, ali ne svi, slučajevi Wilmsovog tumora razvijaju se iz nefrogenih ostataka, koji su fragmenti tkiva u ili oko bubrega koji se razvijaju prije rođenja i postaju kancerogeni nakon rođenja. Posebno, slučajevi bilateralnog Wilmsovog tumora, kao i slučajevi Wilmsovog tumora koji potiče od određenih genetičkih sindroma kao što je Denys-Drashov sindrom, snažno su povezani sa nefrogenim ostacima. Većina nefroblastoma je samo na jednoj strani tijela i nalazi se na obje strane u manje od 5% slučajeva, iako osobe sa Denys-Drashovim sindromom uglavnom imaju bilateralne ili višestruke tumore. Imaju tendenciju da budu inkapsulirani i vaskularizirani tumori koji ne prelaze srednju liniju abdomena. U slučajevima metastaza, obično su u plućima. Ruptura Wilmsovog tumora dovodi pacijenta u opasnost od krvarenja i peritoneumske diseminacije tumora.
Patološki, trifazni nefroblastom sastoji se od tri elementa: blastem mezenhim (stroma) epitel
Wilmsov tumor je maligni tumor koji sadrži metanefrosni blastem, stromne i epitelne derivate. Karakteristično je prisustvo abortivnih tubula i glomerula okruženih vretenastom ćelijskom stromom. Stroma može uključivati poprečnoprugaste mišiće, hrskavicu, kosti, masno i fibrozno tkivo. Disfunkcija nastaje kada tumor komprimira normalni parenhim bubrega
Mezenhimska komponenta može uključivati ćelije koje pokazuju rabdomioidnu diferencijaciju ili malignost (rabdomiosarkomski Wilmsov tumor)}
Nosnovu patoloških obilježja, Wilmsovi tumori mogu se podijeliti u dvije prognostičke grupe: Povoljni – Sadrže dobro razvijene gore navedene komponente , i Anaplazijski – Sadrže difuznu anaplaziju (slabo razvijene ćelije)
Molekulskobiološki i srodni uslovi Mutacije gena WT1 koji se nalazi na kratkom kraku hromosoma 11 (11p13) uočene su u približno 20% Wilmsovih tumora, a većina njih je naslijeđeno od germ-linija, dok je manjina stečena somatskim mutacijama. Pored toga, najmanje polovina Wilmsovih tumora sa mutacijama u WT1 takođe nosi stečene somatske mutacije u CTNNB1, genu koji kodira protoonkogen beta-katenina. Ovaj posljednji gen nalazi se na kratkom kraku hromosoma 3 (3p22.1).
Većina slučajeva nema mutacije ni u jednom od ovih gena.
SindromVezana genetička varijantaRizik za Wilmsov tumorOpis sindromaSindrom WAGR (Wilmsov tumor, aniridija, genitalne anomalije, retardacija)Delecija gena koje uključuje i WT1 i PAX645–60%Karakteriziraju Wilmsov tumor, aniridija (odsustvo šarenice), hemihipertrofija (jedna strana tijela veća od druge), genitomokraćne abnormalnosti, dvosmislene genitalije,intelektualna invalidnost.Denys–Drashov sindrom (DDS)WT1 (egzoni 8 i 9)74% Karakteriziraju ga bolesti bubrega od rođenja, koje dovode do ranog zatajenja bubrega, dvosmislenih genitalija (interseksualni poremećaji).Beckwith–Wiedemannov sindrom Abnormalna regulacija hromosoma 11, sekvenca p15.57%Karakteriziraju ga makrosmija (velika porođajna veličina), makroglosija (veliki jezik), hemihipertrofija (jedna strana tijela je veća), drugi tumori u tijelu, omfalokela (otvoreni trbušni zid) i visceromegalija (povećanje organa unutar abdomena).
Prijavljena je povezanost sa genom H19.Coorens THH, Treger TD, Al-Saadi R, Moore L, Tran MGB, Mitchell TJ, Tugnait S, Thevanesan C, Young MD, Oliver TRW, Oostveen M, Collord G, Tarpey PS, Cagan A, Hooks Y, Brougham M, Reynolds BC, Barone G, Anderson J, Jorgensen M, Burke GAA, Visser J, Nicholson JC, Smeulders N, Mushtaq I, Stewart GD, Campbell PJ, Wedge DC, Martincorena I, Rampling D, Hook L, Warren AY, Coleman N, Chowdhury T, Sebire N, Drost J, Saeb-Parsy K, Stratton MR, Straathof K, Pritchard-Jones K, Behjati S (2019) Embryonal precursors of Wilms tumor. Science 366(6470):1247-1251 H19 je gen za dugolančanu nekodirajuću RNK, smještena na kratkom kraku hromosoma 11 (11p15.5).
Dijagnoza thumb|CT-snimak Wilmsovog tumora desnog bubrega od 11 cm, kod 13-mjesečnog djeteta. Većina ljudi s Wilmsovim tumorom ima asimptomsku abdominalnu masu koju primijeti član porodice ili zdravstveni radnik. Tumori bubrega mogu se naći i tokom rutinskog skrininga kod djece koja imaju poznate predisponirajuće kliničke sindrome. Dijagnostički proces uključuje uzimanje anamneze, fizički pregled i niz testova uključujući krv, urin i slikovne testove.
Kada se posumnja na Wilmsov tumor, obično se prvo radi ultrazvučni pregled kako bi se potvrdilo prisustvo unutarbubrežne mase. kompjuterizovana tomografija ili MRI-skeniranje takođe se može koristiti za detaljnije snimanje. Konačno, dijagnoza Wilmsovog tumora potvrđuje se uzorkom tkiva. U većini slučajeva, biopsija se ne radi prvo jer postoji rizik od širenja ćelija raka tokom postupka. Liječenje u Sjevernoj Americi je nefrektomija ili u Evropi hemoterapija , nakon čega slijedi nefrektomija. Konačna dijagnoza se postavlja patološkim pregledom uzorka nefrektomijskog uzortka.
Stepenovanje
Stadiranje je standardni način da se opiše obim širenja Wilmsovih tumora i za određivanje prognoze i tretmana. Stadiranje se zasniva na anatomskim nalazima i patologiji tumorskih ćelija.
U stadiju I Wilmsovog tumora (43% slučajeva), svi sljedeći kriteriji moraju biti ispunjeni: Tumor je ograničen na bubreg i potpuno je izrezan. Površina bubrežne kapsule je netaknuta. Tumor nije rupturiran ili biopsiran (otvoren ili iglom) prije uklanjanja. Nema zahvatanja vanbubrežnih ili nbubrežnih sinusnih limfno-vaskularnih prostora Nema vidljivog ostatka tumora izvan rubova isijecanja. Metastaze tumora u limfnim čvorovima nisu identifikovane.
U fazi II (23% slučajeva), jedan ili više od sljedećih kriterija mora biti ispunjen: Tumor se proteže izvan bubrega, ali je potpuno izrezan. Nema vidljivog ostatka tumora na ili izvan rubova ekscizije. Može postojati i bilo koji od sljedećih uslova: Zahvaćenost tumora krvnih sudova bubrežnog sinusa i/ili izvan bubrežnog parenhima. Ekstenzivno zahvaćenost tumora mehkog tkiva bubrežnog sinusa.
U III fazi (20% slučajeva), za dijagnozu, mora biti ispunjen jedan ili više od sljedećih kriterija: Neoperabilni primarni tumor. Metastaze u limfnim čvorovima. Tumor na hirurškim marginama. Izlivanje tumora koje uključuje peritoneumske površine prije ili za vrijeme operacije, ili transektirani tumorski tromb. Tumor je biopsiran prije uklanjanja ili postoji lokalno izlivanje tumora tokom operacije, ograničeno na bok.
Faza IV (10% slučajeva) Wilmsovog tumora definiše se prisustvom hematogenih metastaza (pluća, jetra, kosti ili mozak) ili metastaza u limfnim čvorovima izvan abdominopelvisne regije.
Stadij V (5% slučajeva) Wilmsovog tumora definisan je bilateralnim zahvaćenošću bubrega u vrijeme inicijalne dijagnoze. Za pacijente s bilateralnom zahvaćenošću, treba pokušati da se svaka strana odredi u skladu sa gore navedenim kriterjima (stadiji I do III) na osnovu stepena bolesti pre biopsije.
Liječenje i prognoza Ukupno petogodišnje preživljavanje procjenjuje se na približno 90%, ali za pojedine slučajeve prognoza u velikoj meri zavisi od njihovog stepernovanje I tretmana. Rano uklanjanje ima tendenciju da promoviše pozitivne rezultate.
Tumor-specifičan gubitak heterozigotnosti (LOH) za hromosome 1p i 16q identifikuje podgrupu pacijenata sa Wilmsovim tumorom koji imaju značajno povećan rizik od recidiva i smrti. LOH za ove hromosomske regije sada se može koristiti kao nezavisni prognostički faktor zajedno sa stadijem bolesti, kako bi se intenzitet liječenja usmjerio na rizik od neuspjeha liječenja Broj kopija na nivou genoma i LOH status mogu se procijeniti pomoću virtuelne kariotipizacije tumorskih ćelija (svježe ili umetnute u parafin).