Sveti Eustahije (poznat i kao Sint Eustatius,Mangold, Max. Duden – Das Aussprachewörterbuch. In: Der Duden in zwölf Bänden, Band 6. 7. Auflage. Berlin: Dudenverlag; Mannheim : Institut für Deutsche Sprache, 2015, Seite 786. lokalno kao Statia) ostrvo je u Karibima. To je posebna općina (službeno "javno tijelo") Holandije.
Ostrvo se nalazi na sjeveru Ostrva privjetrine, jugoistočno od Djevičanskih ostrva. Sveti Eustahije nalazi se neposredno sjeverozapadno od Saint Kittsa i jugoistočno od Sabe. Regionalni glavni grad je Oranjestad. Ostrvo ima površinu od 21 km2. Putnici koji na ostrvo dolaze zračnim putem koriste Aerodrom F. D. Roosevelt.
Nekada dio Holandskih Antila, Sveti Eustahije je 2010. postao javno tijelo Holandije. Dio je Holandskih Kariba, koje čine Aruba, Bonaire, Curaçao, Saba, Sveti Eustahije i Sint Maarten. Zajedno sa Bonairom i Sabom formira BES ostrva, koja se još nazivaju Karipskom Holandijom.
Sveti Eustahije imao je važnu ulogu u Američkom ratu za nezavisnost, snabdijevajući američke pobunjenike ratnim materijalom, posebno barutom. Britanci su zauzeli Svetog Eustahija, što je bio težak udarac za SAD i njegove evropske saveznike. Francuska mornarica je kasnije tokom rata ponovo zauzela ostrvo.Jameson, J. Franklin. "St. Eustatius in the American Revolution". American Historical Review 8 (1903):683–708. https://www.jstor.org/stable/1834346
Etimologija Ime ostrva, Sint Eustatius, holandski je izraz za Svetog Eustahija (ponegdje se piše i Eustathius), poznatog kršćanskog mučenika, koji se na španskom naziva San Eustaquio, a na portugalskom Santo Eustáquio ili Santo Eustácio.
Prethodni holandski naziv ostrva bio je Nieuw Zeeland (Novi Zeland), nazvan prema Zelanđanima koji su se tamo naselili 1630-ih. Ubrzo nakon toga preimenovan je u Sint Eustatius.
Naziv naroda Arawak za ostrvo je Aloi (Ostrvo oraha).
Historija
Rana historija lijevo|mini|280x280piksel|Karta Sint Eustatiusa iz Encyclopaedie van Nederlandsch West-Indië (1914–1917) Najraniji poznati stanovnici Sint Eustatiusa bili su Arawaci, a nakon njih Karibljani.Hartog, Johannes (1964). De Bovenwindse eilanden Sint Maarten – Saba – Sint Eustatius. Aruba: De Wit N.V. pp. 1–3. Ove su se populacije doselile na sjever iz Južne Amerike preko Malih Antila. Arheološka iskopavanja početkom 20. vijeka otkrila su tragove pretkolumbovskih naselja u zaljevima Orange Bay i Golden Rock; drugi lokalitet služi za proučavanje ranog domorodačkog naseljavanja ostrva.
Prvo potvrđeno evropsko opažanje dogodilo se 1595. tokom putovanja Francisa Drakea i Johna Hawkinsa.Hartog, Johannes (1978). St. Maarten, Saba, St. Eustatius. De Wit Stores. p. 13. Nakon početnog evropskog naseljavanja u 17. vijeku pa sve do početka 19. vijeka, kontrola nad Sint Eustatiusom mijenjala se dvadeset i jedan put između Nizozemske, Velike Britanije i Francuske.
Godine 1625. na ostrvo su stigli engleski i francuski kolonisti. Francuzi su 1629. izgradili drvenu bateriju na današnjem mjestu tvrđave Fort Oranje. Obje su grupe napustile naselje u roku od nekoliko godina zbog ograničenih zaliha slatke vode.
Uprava Holandske zapadnoindijske kompanije desno|mini|291x291piksel|Savremena topografska karta Sint Eustatiusa Godine 1636. zelandska komora Holandske zapadnoindijske kompanije (WIC) preuzela je vlasništvo nad ostrvom, koje je tada zabilježeno kao nenaseljeno. Do 1678. ostrva Sint Eustatius, Sint Maarten i Saba bila su pod direktnom upravom WIC-a, a regionalni zapovjednik bio je stacioniran na Sint Eustatiusu.
Početne trgovačke aktivnosti bile su usmjerene na uzgoj duhana i šećerne trske, ali se privredna uloga ostrva preusmjerila prema transatlantskoj trgovini robljem i međukolonijalnoj trgovini.Inikori, Joseph E.; Engerman, Stanley L. (1992). The Atlantic Slave Trade: Effects on Economies, Societies and Peoples in Africa, the Americas, and Europe. Duke University Press. pp. 292–295. .
Status slobodne luke i trgovina robljem lijevo|mini|280x280piksel|Historijska gravura prilaza Sint Eustatiusu s Karipskog mora Sint Eustatius služio je kao tranzitno skladište za transatlantsku trgovinu robljem kojom je upravljao WIC.Emmer, Pieter C.; Gommans, Jos J. L. (2020). The Dutch Overseas Empire, 1600–1800. Cambridge University Press. pp. 175–179. . Širom ostrva razvila se plantažna infrastruktura koja je koristila rad porobljenih ljudi za uzgoj šećerne trske, duhana, pamuka, kafe i indiga. Do 1774. zapisi navode 75 aktivnih plantaža na ostrvu, uključujući Gilboa, Kuilzak, Zelandia, Zorg en Rust, Nooit Gedacht, Ruym Sigt i Golden Rock.
Sredinom 18. vijeka geografski položaj ostrva, u kombinaciji s velikom prirodnom lukom i statusom bescarinske slobodne luke od 1756, učinili su ga glavnim središtem razmjene robe, pretovara porobljenih ljudi i trgovine kojom su zaobilazni regionalni monopolisti. Radi olakšavanja međukolonijalne trgovine robljem prema susjednim ostrvima, unutar kompleksa Waterfort, poznatog i kao tvrđava Amsterdam, izgrađeno je dvokatno skladište za porobljene ljude, koje je radilo do oko 1740.O'Malley, Gregory E.; Borucki, Alex (2017). "Patterns in the intercolonial slave trade across the Americas before the nineteenth century". Tempo. 23 (2): 315–338. U skladištu je obično bilo između 400 i 450 ljudi u bilo kojem trenutku.
Širenje ostrvske privrede donijelo mu je nadimak "Zlatna stijena".Koot, Christian J. (2011). Empire at the Periphery: British Colonists, Anglo-Dutch Trade, and the Development of the British Atlantic, 1621–1713. New York University Press. str. 143. ISBN 978-0-8147-4882-5. U obraćanju parlamentu 1781. britanski državnik Edmund Burke opisao je trgovačku ulogu ostrva:Ono nema vlastitih proizvoda, nema utvrđenja za odbranu, ni ratničkog duha ni vojnih propisa ... Njegova korisnost bila je njegova odbrana. Univerzalnost njegove upotrebe, neutralnost njegove prirode bili su njegova sigurnost i zaštita. Njegovi vlasnici su, u duhu trgovine, od njega napravili emporij za cijeli svijet... Njegovo bogatstvo bilo je ogromno, proizašlo iz njegove marljivosti i prirode njegove trgovine.
"Prvi pozdrav" desno|mini|237x237piksel|Guverner Johannes de Graaff Tokom Američkog rata za nezavisnost, Sint Eustatius postao je izvor vojne opreme za kontinentalne snage, prodajući oružje i municiju američkim kolonijama. Dana 16. novembra 1776. američki brig sa 14 topova Andrew Doria, pod zapovjedništvom kapetana Isaiaha Robinsona, uplovio je na sidrište ispod tvrđave Oranje, vijoreći kontinentalnu zastavu. Robinson je ispalio pozdrav od trinaest topovskih hitaca, koji je predstavljao trinaest kolonija. Guverner Johannes de Graeff odgovorio je pozdravom od jedanaest hitaca iz topova tvrđave, u skladu s međunarodnim protokolom prema kojem se broj hitaca smanjivao pri pozdravu zastavi nesuverenog entiteta. Ovaj odgovor predstavljao je rani međunarodni čin priznanja američkog broda koji je nosio zastavu revolucionarnih snaga.
Andrew Doria je potom na ostrvu kupio municiju i De Graeffu predao primjerak Deklaracije nezavisnosti. Raniji primjerak namijenjen Holandiji Britanci su zaplijenili, umotan u dokumente napisane na jidišu i upućene jevrejskim trgovcima u Holandiji, koje su britanske vlasti isprva smatrale šifriranim tekstom. lijevo|mini|280x280piksel|Prikaz broda Andrew Doria koji prima „Prvi pozdrav“ iz tvrđave Oranje, 16. novembra 1776. Dana 27. februara 1939. američki predsjednik Franklin D. Roosevelt posjetio je Sint Eustatius na brodu USS Houston kako bi postavio bronzanu ploču u spomen na pozdrav iz 1776. Ploča je postavljena na vrhu zidina tvrđave Oranje i navodi da je "ovdje suverenitet Sjedinjenih Američkih Država prvi put formalno priznat nacionalnom brodu od strane stranog zvaničnika". Ovaj događaj poslužio je kao osnova za studiju historičarke Barbara W. Tuchman The First Salute iz 1988.
Britansko zauzimanje i privredni pad Trgovina između Sint Eustatiusa i Sjedinjenih Američkih Država bila je jedan od glavnih razloga što je Velika Britanija objavila rat Republici Holadniji, čime je započeo Četvrti anglo-nizozemski rat (1780–1784). Godine 1778. Lord Stormont izjavio je u britanskom parlamentu da bi "da je Sint Eustatius potonuo u more tri godine ranije, Ujedinjeno Kraljevstvose se već obračunalo s Georgeom Washingtonom", odražavajući historijske procjene prema kojima je značajan dio američkog revolucionarnog vojnog snabdijevanja i komunikacija prolazio preko ostrva.
Dana 3. februara 1781. britanska flota od 15 linijskih brodova pod admiralom Georgeom Brydgesom Rodneyjem stigla je na ostrvo s 3.000 vojnika. Ne znajući da je rat formalno objavljen, guverner De Graeff predao je ostrvo nakon što je ispalio dva ceremonijalna hica kao znak otpora u čast holandskog admirala Lodewijk van Bylandt, koji je komandovao brodom u luci. Britanske snage zaplijenile su trgovačku robu ostrva, javne zalihe i privatnu imovinu.
Deset mjeseci kasnije francuske snage zauzele su ostrvo. Nizozemska je 1784. ponovo preuzela kontrolu nad teritorijem na osnovu mirovnih pregovora. Naknadne francuske i britanske vojne okupacije između 1795. i 1815, tokom Francuskih revolucionarnih ratova i Napoleonskih ratova, poremetile su regionalne trgovačke puteve. Sint Eustatius se 1816. vratio pod holandsku upravu, ali njegova trgovačka uloga nije obnovljena jer su američke trgovačke mreže zaobilazile luku, a regionalna trgovina se preusmjerila prema Curaçau i Sint Maartenu. Popis stanovništva iz 1790. zabilježio je ukupno 8.124 stanovnika, a broj stanovnika opadao je tokom 19. i početkom 20. stoljeća, sve do 921 stanovnika 1948.
Jevrejska zajednica i protjerivanje 1781. desno|mini|200x200piksel|Sačuvani zidovi sinagoge Honen Dalim Jevrejski trgovci dokumentovani su na Sint Eustatiusu od 1660; bavili su se trgovinom, brodovlasništvom i upravljanjem plantažama.Miller, Derek Robert (2013). "A Medley of Contradictions: The Jewish Diaspora in St. Eustatius and Barbados". Dissertations, Theses, and Masters Projects. College of William & Mary. doi:10.21220/s2-c1t3-w516. Do 1750. jevrejski stanovnici činili su značajan dio slobodnog stanovništva ostrva, s više od 450 ljudi od približno 800 slobodnih građana. Stanovništvo je obuhvatalo i sefardske i aškenaske zajednice. Popis iz 1781. zabilježio je da su jevrejski stanovnici posjedovali 86 porobljenih ljudi, što je činilo približno 6,4% ukupnog broja porobljenog stanovništva ostrva.
Nakon britanskog zauzimanja ostrva 3. februara 1781, admiral Rodney usmjerio je mjere odmazde protiv jevrejske zajednice, navodeći u naredbama general-majoru Sir Johnu Vaughanu njihovu trgovačku podršku američkim i francuskim snagama. Dana 13. februara 1781. Rodney je naredio punoljetnim muškarcima jevrejske zajednice da se okupe, nakon čega su britanske snage protjerale 31 glavu jevrejskih porodica na susjedni St. Kitts.Abbattista, Guido (2008). "Edmund Burke, the Atlantic American War and the 'Poor Jews at St. Eustatius': Empire and the Law of Nations". Cromohs. 13: 1–39. Dodatnih 71 muškarac zadržan je tri dana u skladištu za vaganje u Donjem gradu.
Naredna protjerivanja pogodila su američke trgovce 23. februara, amsterdamske trgovce 24. februara, a druge holandske i francuske građane 5. marta. Posade zarobljenih holandskih brodova zatvorene su na St. Kittsu. Mnogi protjerani jevrejski stanovnici vratili su se na Sint Eustatius nakon nekoliko sedmica i zatekli svoju imovinu zaplijenjenu i prodatu na aukciji. Jedan član otočnog vijeća, Pieter Runnels, umro je nakon zatočenja na Rodneyjevom admiralskom brodu. Britanske snage su također pretresale imovinu, praznile skladišta i oštetile lokalno jevrejsko groblje.Norton, Louis Arthur (October 2006). "Retribution: Admiral Rodney and the Jews of St. Eustatius". Jewish Magazine.