O reino de Finlandia, foi un proxecto de monarquía constitucional que tratou de establecerse en Finlandia en 1918 baixo a forma de estado cliente de Alemaña.
Tras a declaración de independencia, Finlandia deixara de ser un Gran Ducado dependente do Imperio ruso, para converterse nun estado independente e soberano. En xaneiro de 1918 o caos social que se vivía no país desembocou nunha guerra civil na que se enfrontaron os revolucionarios socialistas e socialdemócratas, apoiados pola Rusia soviética, contra os conservadores, apoiados polo Imperio alemán. En marzo de 1918 o Imperio alemán interveu na guerra civil e a súa influencia provocou que o 9 de outubro de 1918 o parlamento elixira como monarca ao príncipe Frederico Carlos de Hesse-Kassel, Landgrave de Hesse, da casa de Hesse-Kassel, quen foi coroado como Carlos I de Finlandia. Este renunciou ao trono o 14 de decembro de 1918, tras o cal Finlandia adoptou unha constitución republicana.
Antecedentes
Influencia alemá O antigo Gran Ducado de Finlandia declarou a súa independencia do desaparecido Imperio ruso, nese momento envolto nunha guerra civil, o 4 de decembro de 1917. Ao tempo da declaración de independencia, os monárquicos eran unha minoría no Parlamento, e Finlandia foi declarada unha república o día 6 de decembro, cando se fixo efectiva a declaración de independencia. Porén, a nova forma de goberno non foi aceptada por todas as forzas e acabou desembocando nunha guerra civil na que interviron o Imperio alemán e a nova República Socialista Federativa Soviética de Rusia, polo que o período interregnum tamén continuou despois da vitoria dos Brancos na guerra civil.
Dependencia de Alemaña Durante a Guerra Civil, a División Báltica alemá, comandada por Rüdiger von der Goltz, chegou ao sur de Finlandia e axudou os Brancos. Ao final da guerra, Finlandia era un forte aliado alemán, e a economía do país xa estaba ligada á economía militar alemá na primavera de 1918. O 7 de marzo asinouse un acordo entre o Senado de Vaasa e Alemaña, segundo o cal Finlandia non debía establecer relacións con outros estados sen o consentimento alemán, que xunto co acordo comercial converteu a Finlandia nun protectorado alemán. O acordo comercial foi complementado posteriormente cun acordo de intercambio de produtos que de novo resultou desfavorable a Finlandia. A petición do Senado finlandés, as tropas da División Báltica permaneceron en Finlandia, e en maio, von der Goltz recibiu o título de "Xeneral alemán en Finlandia".
Os alemáns tamén participaron na creación do exército finlandés, participando nesta tarefa case 100 oficiais alemáns entre agosto e decembro de 1918. Tras o final da guerra civil, a influencia alemá gozou dun amplo apoio entre os grupos burgueses, que vían aos alemáns como os liberadores da Finlandia branca.
A posición dos burgueses Pouco despois do final da guerra civil, os grupos burgueses comezaron a suxerir que sería necesaria unha monarquía para poder establecer un goberno forte no país, asegurar a orde social e eliminar as posibilidades dunha nova revolución. Moitos dos líderes da burguesía estaban decepcionados co republicanismo e a democracia e pensaron que foran demasiado confiados antes da guerra civil e, polo tanto a permitiron. Deste xeito, agudizaron as súas opinións dunha forma máis conservadora e autoritaria.
Xa durante a guerra, algúns membros do Partido Popular Sueco (RKP) e do Partido Finlandés, é dicir, o grupo coñecido como os Antigos Crentes, así como os activistas da independencia, consideraron e pouco despois da guerra propuxeron publicamente equilibrar a democracia, por exemplo agregando unha cámara alta ao parlamento, cuxos membros non serían elixidos, senón que se comporía por membros dos diversos grupos de interese social segundo a súa influencia. O transfundo era a sospeita dunha democracia excesiva causada pola guerra civil e o desenvolvemento que levou a ela. A idea da representación dos intereses mencionouse nun manifesto monárquico publicado o 14 de maio e asinado pola maioría dos líderes monárquicos. Nese mesmo mes, o goberno do RKP aprobou un programa no que se incluía esa representación. Porén, esta idea non se incluíu nas formacións monárquicas do goberno, posto que os líderes dos Antigos Crentes as consideraban como pouco realistas e consideraban máis apropiado centrarse tan só na defensa da monarquía.
Incluso antes da revolución rusa os membros do movemento Jäger xa tiveran algúns plans para o establecemento dun reino independente de Finlandia cun rei alemán, que agora podían ser desenterrados.
O Parlamento remanente
miniatura|O Parlamento finlandés en 1918. Á dereita aparece o único parlamentario socialdemocráta Matti Paasivuori. En maio, o parlamento volveu a reunirse, no coñecido como Parlamento remanente. Este órgano non reuniu a todos os parlamentarios xa que debido á guerra, dos 92 deputados do Partido Socialdemócrata 40 fuxiran a Rusia e 50 foron encarcerados. Na primeira sesión plenaria tan só participaron 85 deputados, dos cales só Matti Paasivuori pertencía aos socialdemócratas e se lle permitiu o dereito de representación. No mellor momento, o número de representantes que participou nesta institución foi de 111. A ausencia dos parlamentarios de esquerda favorecía aos monárquicos, que sabían da importancia do momento para tomar unha decisión sobre a adopción dun sistema monárquico antes das seguintes eleccións ao parlamento. Sabíase que tras participación dos socialdemócratas republicanos nas seguintes eleccións sería imposible implantar o sistema monárquico no país.
Debido á falta de experiencia, o establecemento dun quórum parlamentario resultou controvertido. Porén, os republicanos, coa excepción dos socialdemócratas, non cuestionaron o dereito de implantar solucións de grande alcance no país e non exixiron inmediatamente a convocatoria dunhas novas eleccións para ocupar os escanos baleiros.
Comezo da controversia Partidos burgueses erepresentantes no parlamento Partido Nº de representantes Partido Finlandés 32 Partido do Centro (Unión Agraria) 26 Partido Fennoman Constitucional 24 Partido Popular Sueco 21 Partido Popular 5 Na primavera de 1918, a cuestión sobre a forma de goberno dividiu aos partidos burgueses en dous. Os activistas suecos e independentistas foron os primeiros en promover o apoio á monarquía; estes grupos se converteron nos monárquicos máis intensos e tamén os máis ardentes de mentalidade alemá. A solución monárquica tamén tivo o apoio dos vellos Finlandeses, quen, como o maior partido burgués, tomaron a iniciativa do proxecto.
O Partido Fennoman Constitucional dividiuse en dúas faccións enfrontadas. Na dereita estaban os pääskyset (en ), liderados por P. E. Swinhufvud e que se situaron a favor da monarquía. No á esquerdo estaban os varpuset (en ), liderados por J. Ståhlberg e que defenderon o sistema republicano. O Partido Popular, establecido o ano anterior, tamén se dividiu. O Partido do Centro estaba dirixido polo republicano Santeri Alkio, ao igual que os socialdemócratas, a pesar de quedar fora da toma de decisións. Porén, os socialdemócratas non estaban completamente de acordo coa idea dunha república burguesa. Mentres que o Partido do Centro propoñía concentrar todo o poder no parlamento, os socialdemócratas preferían concentrar o poder no presidente e deixar tan só a parte lexislativa nas mans do parlamento.
Pola súa banda, o obxectivo dos monárquicos era establecer un monarca forte, seguindo o modelo alemán, en lugar dun débil como no resto de Escandinavia.
miniatura|esquerda|Os principais defensores do proxecto monárquico: o presidente do Senado J. K. Paasikivi, e o gobernador xeral P. E. Svinhufvud.
A idea da monarquía comezou a fraguarse entre os grupos da dereita cando os Vermellos aínda controlaban o sur do país. Porén, o Senado de Vaasa non quixo expresarse sobre un tema tan controvertido. Os representantes do Partido Popular Sueco (RKP) e os Antigos Crentes fortaleceron a súa posición monárquica un día despois da ocupación de Helsinqui durante unha reunión da delegación dos partidos burgueses o 14 de abril de 1918. Inicialmente, mostráronse un pouco obstinados nas súas posicións, e moitos dos xornais provinciais do Partido Finlandés incluso publicaron artigos a favor da república. Entre abril e maio o xornal Uusi Suomi, publicou unha serie de editoriais titulados «Tulevaisuuden rakentaminen» (en ), nos que Ernst Nevanlinna e J. K. Paasikivi propoñían defender a monarquía. O 14 de maio publicouse en 32 revistas diferentes unha petición exixindo a monarquía para os "cidadáns finlandeses". Entre os asinantes desta petición se encontraban, entre outros: Vanhanuoman Nevanlinna, J. K. Paasikivi, J. R. Danielson-Kalmar, E. G. Palmén, K. N. Rantakari, Antti Tulenheimo, P. J. Hynninen, Kaarlo Koskimies, A. H. Virkkunen e K. A. Paloheimo do Partido Popular Sueco.
A adopción das ideas da monarquía no Partido Fennoman Constitucional tivo lugar de xeito gradual. Nas primeiras etapas da disputa, os republicanos eran a maioría no grupo parlamentario do partido. En marzo de 1918 o senador Svinhufvudkin estaba en Berlín defendendo as posturas republicanas, pero para maio xa se consideraba como un fervente monárquico. En agosto, os partidarios de Ståhlberg seguían sendo unha minoría no grupo parlamentario Fennoman e, por exemplo, Pekka Pennanen asumiu a idea da monarquía como resultado da política real do momento.
Outros dos principais defensores da monarquía foron o embaixador de Finlandia en Berlín, Edvard Hjelt, o embaixador en Estocolmo, Alexis Gripenberg, e políticos como Rafael Erich, Antti Hackzell, Hjalmar Procopé, E. N. Setälä e Tekla Hultin. Tamén houbo quen defendeu a monarquía entre os científicos e artistas do país, destacando a: Akseli Gallen-Kallela, Eero Järnefelt, Robert Kajanus, Volter Kilpi, J. J. Mikkola, Th. Rein, Eliel Saarinen, Jean Sibelius, Werner Söderhjelm, Maila Talvio e Kyösti Wilkuna.
Argumentos a favor e en contra Os monárquicos consideraban que tanto á monarquía como un rei alemán serían, sobre todo, un arranxo de salvagarda para a orde social fronte as ameazas internas, así como unha forma de garantir a independencia de Finlandia fronte as posibles ameazas externas.
O apoio á monarquía entre a elite suecofalante así como entre os partidos da dereita, baseouse nun punto de vista conservador da sociedade, o desexo de salvagardar a "competencia" no liderado do país, e o impacto dos partidos de clase, como os socialistas e a unión rural. Estes grupos consideraban a experiencia de 1917-1918 como proba de que a reforma parlamentaria de 1906 foi demasiado lonxe, e que a democracia precisaba dun contrapeso por que a xente non obtivo as súas expectativas. Tamén influíu o seu desexo de protexer o seu propio status social, incluso a pesar de que este non se garantira abertamente. Rabbe Axel Wrede chegou a afirmar que a monarquía era un dos catro piares do estado finlandés que non podían se reverter, sendo os outros a fe evanxélica, a liberdade dos campesiños e o parlamento. Os finlandeses dirixidos por Svinhufvud e os activistas da independencia comezaron a apoiar a idea da monarquía, principalmente por motivos de política exterior. Pensaban que o apoio alemán salvagardaría a independencia do país e podería ser unha forma de recuperar a Carelia oriental.
Para os monárquicos, a república provocaría un estado de desorden tan grande que sería imposible atopar a persoa adecuada para ocupar a presidencia do país. Segundo Danielson-Kalmar, a disputa constitucional se refería á elección entre monarquía e anarquía. Segundo Volter Kilpi, no sangue do pobo finés existía o instinto monárquico inmediato.