Józef Klemens Piłsudski de Kościesza , nado en Zułów, preto de Vilna, o 5 de decembro de 1867 e finado en Varsovia o 12 de maio de 1935, foi o primeiro xefe de Estado (1918-1922), primeiro mariscal (dende 1920) e ditador (1926-1935) da Segunda República Polaca. Dende a primeira guerra mundial tivo unha grande influencia na sociedade do seu país e foi un político moi relevante na política europea.Plach 2006, p. 14. É considerado o principal responsable de que Polonia conseguise a independencia en 1918 tras máis dun século de particións.Lieven, 1994, p. 159.Lerski, 1996, p. 441.Held, 1992, p. 249.
Infancia e mocidade De familia nobre e composta por nove irmáns, naceu en Zułów, dentro da Polonia do Imperio Ruso (actual Lituania). A familia tivo que abandonar a cidade polos problemas económicos provocados polo seu irmán Bronisław Piłsudski quen, xunto con Aleksandr Ulianov (irmán de Lenin), tentaron atentar contra o tsar Alexandre III de Rusia.
Os Piłsudski tiveron que desfacerse das súas propiedades para facer fronte ao xuízo, polo que se mudaron a Vilnius, onde Józef se formou intelectualmente. O seu pai morreu antes de que acabase o bacharelato (Gymnasium).
Capacitado con grandes dotes de liderado, en 1894 fíxose co poder dun grupo político socialista chamado Polska Partia Socjalistyczna e fundou a revista antirrusa Robotnik (O obreiro), xornal dos socialistas polacos.
Creou unha corrente revolucionaria dentro deste partido e loitou a favor da independencia de Polonia, que entón se atopaba dividida entre a Rusia tsarista, o Imperio Austrohúngaro e Alemaña.
Actividade política esquerda|miniatura|150x150px|Monumento a Józef Piłsudski en Turek, de Józef Gosławski En 1899 casou con Maria Juszkiewicz, e en 1900 foi capturado pola forza imperial e encerrado na Cidadela de Varsovia. Á súa esposa liberárona once meses despois. Piłsudski, para chamar a atención polo seu encarceramento, fixo unha folga de fame para así ser levado a un hospital. Despois dun mes de recuperación, burlou a garda do hospital e conseguiu fuxir. Atopouse coa súa esposa e xuntos escapáronse a Francia.
En 1904 viaxou en segredo ao Xapón, que se atopaba en situación prebélica contra o Imperio Ruso, e se prevía un ataque por parte deste. Piłsudski propuxo que o Xapón non só se centrase nunha fronte en Asia, senón que tamén o fixese dende Europa polo mar Báltico a través de Polonia. Polo tanto, mentres o Xapón atacaba o exército do Imperio ruso, sucedeuse unha avanzada cara a Moscova. Todos os militares polacos e prisioneiros políticos axudaron ás tropas xaponesas nas zonas xa liberadas por estes.
O seu intento fracasou, xa que Roman Dmowski impediu que ocorrese por medio dos seus dotes diplomáticos, pois non quería que os polacos tivesen que ver cun conflito ruso-xaponés. Dmowski e Piłsudski eran dúas persoas totalmente diferentes pero querían chegar a un destino común a través de distintos camiños. Piłsudski viviu no Xapón durante un ano, ata 1906.
Volveu a Polonia para retomar a política que deixara trala fuxida. En 1908, xunto con Kazimierz Sosnkowski creou en Leópolis unha organización secreta que tiña como misión "tentar facer o posible contra Rusia" nos conflitos militares con outros países e tamén os seus problemas internos. O 26 de setembro do mesmo ano organizou un ataque a un tren preto de Bezdanami, mentres que a partir de 1912 militou nun grupo que ten como fin a independencia de Polonia. Ese mesmo ano fixérono comandante de todas as forzas armadas polacas.
A guerra mundial A pesar da falta de formación militar regulada, Piłsudski mandou durante a guerra a Primeira Brigada da Lexión Polaca,Rothschild (1962), páx. 242 converténdose no caudillo da loita antirrusa pola restauración dunha Polonia independente. A maioría dos seus partidarios e colaboradores na súa posterior actividade política proviñan da Primeira Brigada, mentres que moitos dos seus adversarios militares pertencían á Segunda Brigada ou serviron en unidades regulares do exército austrohúngaro.
Polonia independente Xefatura de Estado (1918-1922) esquerda|miniatura|150x150px|Escudo da familia Piłsudski, variante do Clan Kościesza. Trala primeira guerra mundial volveu a Varsovia liberado polos alemáns da prisión de Magdeburgo (10 de novembro de 1918Rothschild (1962), páx. 257) e foi nomeado xefe de Estado e comandante en xefe do exército polaco, converténdose na práctica en ditador de Polonia. O 20 de febreiro de 1919 a nova asemblea constituínte elixida en xaneiro nomeouno oficialmente xefe do Estado.
Durante ese período, loitou activamente contra o bolxevismo, dirixindo persoalmente os Exércitos polacos durante a guerra Guerra Polaco-Soviética como comandante en xefe das forzas armadas.Rothschild (1962), páx. 244
O principal interese de Piłsudski foi o exército. Impediu o nomeamento de ministros de Defensa nos primeiros gobernos polacos para manter o control persoal do mesmo, e asegurouse o nomeamento dun ministro afín (antigo compañeiro de prisión durante a guerra), o xeneral Kazimierz Sosnkowski, que se mantivo no cargo a pesar dos cambios de goberno ata a primavera de 1923.Rothschild (1962), páx. 245
O 17 de marzo de 1921 os seus rivais da dereita lograron aprobar a nova constitución de carácter marcadamente parlamentarista en que a presidencia do Estado apenas tiña poderes. A súa idea era impedir que Piłsudski, cun gran prestixio que o facía o candidato evidente á presidencia, controlase a política nacional. O mariscal, en resposta, negouse a presentarse ás eleccións de decembro de 1922.Rothschild (1962), páx. 247 Ese mesmo mes foi nomeado xefe do Estado maior, substituíndo a un dos seus rivais militares, o xeneral Władysław Sikorski.
Cando ese mesmo mes o seu candidato e amigo persoal, Gabriel Narutowicz, foi asasinado por un mozo fanático de dereitas que confesou que preferiría asasinar a Piłsudski, este acusou a dereita de estar detrás da morte e a súa animadversión cara aos seus rivais afondou. Cando a dereita, co novo apoio do Partido Campesiño Piast de Wincenty Witos, formou o primeiro gabinete na primavera de 1923 Piłsudski negouse a colaborar co novo goberno e abandonou paulatinamente os seus cargos oficiais.Rothschild (1962), páx. 249
Ideas políticas e rivais As súas ideas políticas eran moi distintas ás de Roman Dmowski, quen cría que era posible unha autonomía dentro do Imperio ruso, ou unha alianza con este. Piłsudski, en cambio, era partidario dunha alianza con Alemaña e da creación de Estados intermedios independentes (Belarús, Ucraína) entre Rusia e Polonia. Para iso alentou dende o goberno o proxecto Międzymorze en favor dunha federación de estados de Europa Oriental ansiosos de evitar a dominación política e económica por parte de Alemaña ou da URSS; este proxecto non resultou atractivo para o resto de estados do leste europeo ao ser demasiado evidente que Piłsudski promovía unha unión baixo a dirección de Polonia, e dado que Lituania rexeitaba repetir a experiencia da República das Dúas Nacións, e o plan tampouco recibiu acollida favorable en Checoslovaquia debido a unha serie de controversias territoriais checo-polacas. A esta oposición cumpría agregar a negativa evidente da URSS de apoiar semellante plan que ameazaba a súa hexemonía en Europa Oriental.
Piłsudski enfrontouse a dous rivais principais: os seus adversarios militares dentro do Exército, que lle disputaban o control sobre o mesmo e a forma de organizar as forzas armadas, e os conservadores, principalmente o Partido Nacional Democrático de Dmowski, que o odiaban como antigo socialista, combatente contra Rusia e antigo aliado de Alemaña, suposto defensor das minorías do Estado e partidario do federalismo.Rothschild (1962), páx. 246 A rivalidade entre os partidarios do mariscal e os seus opositores caracterizou a política polaca de entreguerras.
Retiro oficial (1922-1926) Piłsudski rexeitou unha pensión gobernamental e retirouse á súa casa nos arredores de Varsovia, agasallo dos seus admiradores. Mantívose impartindo conferencias e escribindo artigos e libros, xeralmente de contido político e moi polémicos.
O goberno entregouse pronto a tratar de desfacer a obra do mariscal no Exército, tratando de sometelo ao poder civil mediante plans de reorganización dos seus adversarios, á vez que se desencadeou unha campaña de desprestixio da súa figura e se o mantiña baixo vixilancia.Rothschild (1962), páx. 250 A dereita tratou de implicalo en certos xuízos por espionaxe a favor da Unión Soviética, sen éxito.
Piłsudski, pola súa banda, continuou a súa dura polémica cos seus adversarios sobre o modelo de mando das forzas armadas e a súa subordinación ao goberno, que o mariscal vía como negativa e conducente á utilización das mesmas nas rivalidades partidistas, mentres que os seus opositores a consideraban necesaria para sometelas ao control democrático.Rothschild (1962), páx. 251
A crecente tensión entre partidarios e detractores do mariscal,Rothschild (1962), páx. 254 a agudización da crise económica,Rothschild (1962), páx. 256 o empeoramento da situación internacional para Polonia coa firma dos tratados de Locarno e Berlín e a crónica inestabilidade gobernamental, na que se sucederon os gabinetes (catorce ata 1926) fixeron que os admiradores do mariscal fosen vistos cada vez máis como a figura providencial para a nación, convidándoo cada vez máis abertamente a tomar o poder pola forza.
En novembro de 1925 Piłsudski, trala caída do goberno de tecnócratas de Grabski, advertira o presidente da república de que non estaba disposto a admitir máis cambios no exército. O presidente declarouse incapaz de pór fin á crise política. A partir dese momento e durante o inverno e a primavera de 1926 a tensión creceu e os partidarios do mariscal prepararon a súa volta á política mediante un golpe de estado.
Golpe de estado e réxime autoritario (1926-1935) En maio de 1926, tras meses de preparación polos seus partidariosRothschild (1962), páx. 258 e o apoio dalgunhas unidades militares fieis á súa persoa,Rothschild (1962), páx. 241 deu un golpe de estado, insatisfeito coa crónica inestabilidade política, o que el consideraba intromisión en asuntos militares do goberno, a aguda crise económicaRothschild (1962), páx. 259 e a delicada situación internacional para Polonia. As forzas políticas e sociais de esquerda, esperando a fin do control da vida política polas formacións de dereita e unha revolución social, apoiaron o golpe, aínda que axiña quedaron desilusionadas. dereita|miniatura|Piłsudski o ano da súa morte. Os últimos anos da súa vida o réxime perdeu importantes apoios e volveuse notablemente máis represor. O golpe de Piłsudski marcou o final do goberno democrático parlamentario en Polonia, símbolo do fracaso do sistema democrático na rexión nos anos posteriores, que foi substituído paulatinamente por diferentes ditaduras. A partir do golpe de estado volveu exercer as súas funcións no goberno de Polonia ata a súa morte. O golpe, a pesar do seu éxito político e militar, supuxo unha desilusión para o mariscal que se vía a si mesmo como unha figura admirada por todo o país e esperara que todo o exército o seguise no canto de dividirse.Rothschild (1990), páx. 56 A imaxe de si mesmo como un gardián do benestar nacional aceptado por todas as opcións políticas esvaeceuse.