O escaravello de ouro (en inglés, The Gold-Bug) é unha historia curta escrita por Edgar Allan Poe e publicada en 1843. Conta a historia de William Legrand, que é trabado por un insecto de cor dourada. O seu servo Xúpiter teme que Legrand estea volvéndose tolo e acode ao amigo de Legrand, un narrador sen nome, que accede a visitar o seu vello amigo. Legrand conduce os outros dous a unha aventura despois de descifrar unha mensaxe oculta que leva a un tesouro soterrado.
A historia, ambientada en Sullivan's Island, Carolina do Sur, é frecuentemente comparada cos "contos de raciocinio" de Poe como unha primeira forma de ficción detectivesca. Poe deuse conta do interese do público pola escritura secreta en 1840 e pediu aos lectores que desafiasen as súas habilidades como descifrador de códigos. Aproveitou a popularidade da criptografía mentres escribía O escaravello de ouro, e o éxito da historia céntrase nun deses criptogramas. Os críticos modernos xulgaron a caracterización do servo de Legrand, Xúpiter, como racista, especialmente pola súa fala dialectal.
Poe presentou O escaravello de ouro nun concurso de redacción patrocinado polo Philadelphia Dollar Newspaper. A súa historia gañou o gran premio e publicouse en tres entregas a partir de xuño de 1843. O premio tamén incluía 100 dólares, probablemente a maior cantidade que Poe recibiu por calquera das súas obras. Un éxito instantáneo, O escaravello de ouro foi a máis popular e lida das obras en prosa de Poe durante a súa vida. Tamén axudou a popularizar os criptogramas e a escritura secreta.
A primeira tradución da obra ao galego, O escarabello de ouro e outros contos, publicouse en 1985 e foi incluída co número 8 na Colección Xabarín de Edicións Xerais de Galicia, con introdución, tradución e notas de Alberto Avendaño. Outra tradución ó galego, por Susana Rodríguez Barcia, foi publicada por Edicións do Cumio no ano 2009.
Sinopse miniatura|dereita|250px|"O escaravello de ouro" de Edgar Allan Poe na publicación de Filadelfia The Dollar Newspaper, o 21 de xuño de 1843. William Legrand trasladouse dende Nova Orleáns a Sullivan's Island, en Carolina do Sur, despois de perder a súa fortuna familiar, e trouxo canda si o seu servo afroamericano Xúpiter. O narrador da historia, o amigo e médico de Legrand, visítao unha noite para ver un raro insecto, un escaravello que atopou. O peso e o aspecto brillante do insecto convencen a Xúpiter de que está feito de ouro puro. Legrand prestoullo a un oficial destinado no próximo Fort Moultrie, pero debuxou un bosquexo para o narrador, con marcas na carapa que semellan unha caveira. Mentres falan sobre o becho, Legrand concéntrase especialmente no bosquexo e gárdao coidadosamente na súa mesa para protexelo. Confuso, o narrador despídese para pasar a noite.
Un mes despois, Xúpiter visita o narrador en nome do seu amo e pídelle que veña inmediatamente, temendo que Legrand fose mordido polo becho e se volvese tolo. Unha vez que chegan á illa, Legrand insiste en que o becho será a clave para restaurar a súa fortuna perdida. Condúceos nunha expedición a unha árbore en particular no continente e fai que Xúpiter suba a ela ata que atope unha caveira cravada ao final dunha póla. Na dirección de Legrand, Xúpiter deixa caer o becho a través dunha conca do ollo e Legrand marcha cara a un lugar onde o grupo comeza a cavar. Ao non atopar nada alí, os tres volven á árbore e Legrand volve colocar a estaca que utilizara para marcar o lugar onde pousou o becho. Vai dende ela a unha nova área, na que apotan dous esqueletos e un cofre cheo de moedas de ouro e xoias cando o grupo retoma a escavación. Estiman o valor total en 1,5 millóns de dólares, pero mesmo esa cifra demostra estar por debaixo do valor real cando finalmente venden os artigos.
Legrand explica que o día que atopou o becho na costa continental, Xúpiter recollera un anaco de pergamiño para envolvelo. Legrand gardou o anaco e utilizouno para debuxar o becho para o narrador; ao facelo, porén, notou vestixios de tinta invisible, revelados pola calor do lume que ardía na cheminea. O pergamiño demostrou conter un criptograma, que Legrand descifrou como un conxunto de instrucións para atopar un tesouro enterrado polo infame pirata capitán Kidd. O paso final consistiu en deixar caer o becho ou un peso polo ollo esquerdo do cranio na árbore; a súa primeira escavación fallou porque Xúpiter deixou caer o becho por erro polo ollo dereito. Legrand pensa que os esqueletos poden ser os restos de dous membros da tripulación de Kidd, que enterraron o cofre e despois foron asasinados para silencialos.
O criptograma miniatura|250px|Frecuencia das letras en inglés. A historia trata sobre a criptografía, e conta cunha descrición detallada dun método para resolver un cifrado por substitución sinxelo usando as frecuencias das letras. A mensaxe codificada é:
53‡‡†305))6*;4826)4‡.)4‡);80 6*;48†8¶60))85;1‡(;:‡*8†83(88) 5*†;46(;88*96*?;8)*‡(;485);5*† 2:*‡(;4956*2(5*-4)8¶8*;40692 85);)6†8)4‡‡;1(‡9;48081;8:8‡1 ;48†85;4)485†528806*81(‡9;48 ;(88;4(‡?34;48)4‡;161;:188;‡?;
A clave (coa frecuencia das letras) é: a 5 (12) b 2 (5) c - (1) d † (8) e 8 (33) f 1 (8) g 3 (4) h 4 (19) i 6 (11) j k l 0 (6) m 9 (5) n * (13) o ‡ (16) p . (1) q r ((10) s) (16) t ; (26) u ? (3) v ¶ (2) w x y : (4) z
A mensaxe descodificada é: 53‡‡†305))6*;4826)4‡.)4‡);80 agoodglassinthebishopshostel
6*;48†8¶60))85;1‡(;:‡*8†83(88) inthedevilsseatfortyonedegrees
5*†;46(;88*96*?;8)*‡(;485);5*† andthirteenminutesnortheastand
2:*‡(;4956*2(5*-4)8¶8*;40692 bynorthmainbranchseventhlimb
85);)6†8)4‡‡;1(‡9;48081;8:8‡1 eastsideshootfromthelefteyeof
;48†85;4)485†528806*81(‡9;48 thedeathsheadabeelinefromthe
;(88;4(‡?34;48)4‡;161;:188;‡?; treethroughtheshotfiftyfeetout
A mensaxe descodificada con espazos, puntuación e maiúsculas é:
Legrand determinou que o "albergue do bispo" se refería a un grupo de rochas e cantís no continente, onde atopou unha estreita repisa que semellaba aproximadamente unha cadeira (o "asento do diaño"). Usando un telescopio e observando o rumbo e a elevación indicados, viu algo branco entre as pólas dunha árbore grande; este resultou ser o cranio a través do cal había que soltar un peso do ollo esquerdo para atopar o tesouro.
Análise O escaravello de ouro inclúe un cifrado de substitución sinxelo. Aínda que non inventou a "escritura secreta" ou a criptografía (probablemente se inspirou no seu interese en Robinson Crusoe de Daniel Defoe), Poe certamente a popularizou na súa época. Para a maioría da xente no século XIX, a criptografía era misteriosa e os que eran quen de descifrar os códigos eran considerados dotados de capacidades case sobrenaturais. Poe xa chamara a atención sobre isto como unha novidade durante catro meses na publicación de Filadelfia Alexander's Weekly Messenger en 1840. Pedíralle aos lectores que enviaran os seus propios cifrados de substitución, presumindo de poder resolvelos todos sen esforzo. O desafío provocou, como escribiu Poe, "un interese moi vivo entre os numerosos lectores da revista. Chegaron cartas ao editor dende todas as partes do país". En xullo de 1841, Poe publicou "A Few Words on Secret Writing" e, decatándose do interese polo tema, escribiu O escaravello de ouro como unha das poucas pezas literarias que incorporaron cifrados como parte da historia. A explicación do personaxe de Poe, Legrand, da súa habilidade para resolver o cifrado, é moi parecida á explicación de Poe en "A Few Words on Secret Writing".
miniatura|O escaravello Alaus oculatus e os cerambícidos inspiraron o "escaravello de ouro" do conto de Poe. O "escaravello de ouro" da historia non é un insecto real. Pola contra, Poe combinou as características de dous insectos atopados na zona onde transcorre a historia. O Callichroma splendidum, aínda que tecnicamente non é un escaravello senón unha especie de cerambícido), ten a cabeza dourada e o corpo lixeiramente tinguido de ouro. As manchas negras da parte traseira do escaravello ficticio pódense atopar no Alaus oculatus, un elatérido tamén nativo de Sullivan's Island.
A representación que fai Poe do servo africano Xúpiter considérase estereotípica e racista. Xúpiter é representado como supersticioso e tan falto de intelixencia que non pode distinguir a esquerda da dereita. O estudoso de Poe, Scott Peeples, describe a Xúpiter, así como a Pompeio en "A Predicament", como unha "caricatura dun espectáculo de xograr".Peeples, Scott. The Afterlife of Edgar Allan Poe. Rochester, NY: Camden House, 2004: 97. Leonard Cassuto, chamou a Xúpiter "un dos personaxes negros máis infames de Poe", subliñando que o personaxe foi manumitado pero négase a apartarse do seu "Massa Will". Resume o personaxe de Xúpiter como "un sambo típico: unha figura cómica que ri e bromea cuxa devoción canina só se compara coa súa estupidez".Cassutto, Leonard. The Inhuman Race: The Racial Grotesque in American Literature and Culture. New York: Columbia University Press, 1997: 160. Poe probablemente incluíu o personaxe despois de inspirarse nun semellante en Sheppard Lee (1836) de Robert Montgomery Bird, que el revisara. Os personaxes negros na ficción deste período de tempo non eran infrecuentes, mais a elección de Poe para darlle un papel que falase. Críticos e estudosos, porén, cuestionan se o acento de Xúpiter era auténtico ou un simple alivio cómico, o que suxire que non era semellante aos acentos usados polos negros en Charleston, senón inspirado nos gullah.Weissberg, Liliane. "Black, White, and Gold", Romancing the Shadow: Poe and Race, J. Gerald Kennedy and Liliane Weissberg, eds. Nova York: Oxford University Press, 2001: 140–141.
Aínda que a historia adoita incluírse entre a lista curta de historias policiais de Poe, O escaravello de ouro non é tecnicamente ficción policial porque Legrand retén a evidencia ata que se dá a solución.Haycraft, Howard. Murder for Pleasure: The Life and Times of the Detective Story. Nova York: D. Appleton-Century Company, 1941: 9. Porén, o personaxe de Legrand é frecuentemente comparado co detective ficticio de Poe C. Auguste Dupin debido ao seu uso do "ratiocination" (raciocinio). O termo "ratiocination", un termo que Poe empregou para describir o método de Dupin, é o proceso polo cal Dupin detecta o que outros non viron ou o que outros consideraron sen importancia.
Historial da publicación e acollida miniatura|dereita|Tradución francesa de 1875. Poe vendeu orixinalmente O escaravello de ouro a George Rex Graham para a Graham's Magazine por 52 dólares, pero pediullo de volta cando soubo dun concurso de redacción patrocinado polo Dollar Newspaper de Filadelfia.Oberholtzer, Ellis Paxson. The Literary History of Philadelphia. Philadelphia: George W. Jacobs & Co., 1906: 239. Poe nunca lle devolveu os cartos a Graham e, no seu lugar, ofreceuse a compensalo con recensións que el escribiría. Poe gañou o gran premio; ademais de gañar 100 dólares, a historia publicouse no xornal en dúas entregas o 21 de xuño e o 28 de xuño de 1843. O seu pago de 100 dólares do xornal puido ser o máximo que lle pagaron por unha única obra.Hoffman, Daniel. Poe Poe Poe Poe Poe Poe Poe. Louisiana State University Press, 1998: 189. Anticipando unha resposta positiva do público, o Dollar Newspaper obtivo os dereitos de autoría da obra antes da publicación.