miniatura|Goethe fronte a un monumento funerario, papel recortado, 1780 Unha silueta, do apelido Silhouette ( ), é a imaxe dunha persoa, animal, obxecto ou escena representada como unha forma sólida dunha soa cor, normalmente negra, cos seus bordos coincidentes co contorno do suxeito. O interior dunha silueta non ten trazos e a silueta adoita presentarse sobre un fondo claro, normalmente branco, ou ningún. A silueta difiere dun contorno, que representa o bordo dun obxecto de forma lineal, mentres que unha silueta aparece como unha forma sólida. As imaxes en silueta pódense crear en calquera soporte artístico visual, pero primeiro empregáronse anacos de papel cortado, que logo se pegaron a un fondo cunha cor contrastada e a miúdo enmarcábanse.
Os retratos, xeralmente de perfil, recortados en cartón negro, tornáronse populares a mediados do século XVIII, aínda que o termo silueta poucas veces se usou ata as primeiras décadas do século XIX, e a tradición continuou baixo este nome ata o século XXI. Representaban unha alternativa barata pero eficaz á miniatura do retrato, e os artistas especializados expertos podían recortar un busto de alta calidade, de lonxe o estilo máis común. Outros artistas, sobre todo a partir de 1790, debuxaban un esbozo sobre papel e logo pintábano.
A partir do seu significado gráfico orixinal, o termo silueta ampliouse para describir a vista ou representación dunha persoa, obxecto ou escena que está retroiluminada e aparece escura sobre un fondo máis claro. Calquera cousa que apareza deste xeito, por exemplo, unha figura a contraluz nunha porta, pode describirse como "en silueta". Debido a que unha silueta fai fincapé no contorno, a palabra tamén se usou nos campos da moda e o exercicio físico para describir a forma do corpo dunha persoa ou a forma creada ao levar roupa dun estilo ou período determinado.
Etimoloxía e orixes miniatura|Agawa Rock en Ontario, Canadá A silueta de palabra é derivada desde o nome de Étienne de Silhouette, un ministro de finanza francés que, en 1759, debido á crise de crédito de Francia durante a Guerra dos Sete Anos impuxo duras exixencias económicas aos franceses, particularmente aos ricos.McLynn pp. 64–65 Debido ás economías austeras de Silhouette, o seu nome virou en sinónimo de calquera cousa feita de maneira barata, como estes retratos recortados.Non hai ningunha mención a Silhouette facendo siluetas no seu primeiro rexistro na edición de 1834 da Biographie universelle ou dictionnaire historique contenant la nécrologie des hommes célèbres Volume 5. Furne, 1834. P. 2850
O apelido do ministro era adaptación do éuscaro, xa que o seu pai se apelidaba Ziloeta (variación de Zuloeta), que significa lugar de covas ou lugar con buratos ('cova' dise kobazulo e 'caverna' haitzulo). Aínda que a relación do apelido e a orixe das siluetas é casual, non deixa de ser curiosa a ligazón semántica coas sombras (ver mito da caverna).
Antes da chegada da fotografía, o perfil de silueta en cartón negro foi o xeito máis barato de gravar a aparencia dunha persoa.O nome familiar Silhouette é unha forma francesa dun apelido vasco, Ziloeta; Arnaud de Silhouette, o pai de Étienne, era de Biarritz no Iparralde; este apelido, cuxa forma basca estándar ou batua é Zuloeta, contén o sufixo -eta "abundancia de" e zilo/zulo, "burato". Porén, foi un tempo despois que se aplicou á arte de facer, xa no século XIX. Nese tempo os "perfís" ou "matices" como se chamaban facíanse por un dos tres métodos:
Pintados sobre marfil, xeso, papel, cartón ou ao revés sobre vidro; En "corte oco" onde se trazaba a imaxe negativa e logo separábase do papel de cor clara que logo se colocaba sobre un fondo escuro; e "Cortar e pegar" onde a figura estaba cortada en papel escuro (normalmente de man libre) e logo pegada nun fondo claro.
Historia
Orixes mitolóxicas dereita|miniatura| Ánfora de pescozo de figura negra grega atribuída ao pintor de Princeton, ca. 550-540 a.C. A silueta está estreitamente ligada na mitoloxía ás orixes da arte. Plinio o Vello, na súa Naturalis Historia relata a orixe da pintura. No capítulo 5 do libro XXXV, escribe:
“Non temos ningún coñecemento seguro sobre o inicio da arte da pintura, nin esta investigación cae na nosa consideración. Os exipcios afirman que se inventou entre eles, seis mil anos antes de pasar a Grecia; unha vana gabanza, é moi evidente. En canto aos gregos, algúns din que foi inventado en Sicyon, outros en Corinto; pero todos coinciden en que se orixinou no trazado de liñas arredor da sombra humana [... omnes umbra hominis lineis circumducta]. “. No capítulo 15, conta a historia de Butades de Corinto:
De acordo co mito, a pintura de cerámica de figuras negrasR. M. Cook (1976). Review of John Boardman 'Athenian Black Figure Vases: A Handbook.' The Classical Review (New Series), 26, pp 253-253. . tamén coñecida como o estilo de figuras negras (en grego, μελανόμορφα, melanomorpha, común entre os séculos VII e V a.C.) emprega a silueta e a característica vistas de perfil de figuras e obxectos en formas de cerámica. As propias macetas presentan formas fortes en contorno que son indicadoras do seu propósito, ademais de seren decorativas.Trendall, A. D. (Arthur Dale Trendall) & National Gallery of Victoria (1966). Greek vases in the Felton Collection. Oxford University Press, Melbourne ; New York
Retratos de perfil
miniatura|esquerda|Un retrato de silueta tradicional de finais do século XVIII miniatura|esquerda|Recorte de silueta polo procedemento tradicional Para a representación de retratos, a imaxe de perfil ten unha vantaxe sobre a imaxe de cara completa, porque depende moito das proporcións e da relación das estruturas óseas da cara (a fronte, o nariz e o queixo) que fan a imaxe clara e sinxela. Por esta razón, os retratos de perfil empregáronse en moeda desde a época romana. O retrato de perfil está fortemente ligado á silueta. No inicio do Renacemento retomouse a moda dos perfís pintados e persoas como Federico da Montefeltro e Ludovico Sforza foron retratados así.
Estudos recentes da Universidade Stanford indican que os humanos son capaces de extraer información precisa sobre o xénero e a idade só da silueta.Science Daily. Este é un concepto importante para os deseñadores de personaxes para medios visuais, pois a silueta é a forma máis recoñecible e identificable do personaxe.Good design lies in the foundation , consultado o 18 de agosto de 2009.
Aumento de popularidade e desenvolvemento no século XIX Un retrato de silueta pode ser pintado ou debuxado, ademais de recortado. Crese que o traballo do fisionomista Johann Caspar Lavater, que empregou siluetas para analizar os tipos faciais, promoveu esta arte.Lavater . O siluetista do século XVIII, August Edouart fixo miles de retratos por duplicado, entre eles da nobreza francesa e británica e presidentes dos Estados Unidos. Gran parte da súa colección perdeuse nun naufraxio.August Edward . En Inglaterra, o artista de siluetas máis coñecido foi John Miers, que traballou en diferentes cidades, e tiña un estudo no Strand de Londres;John Miers , V&A biography anunciaba "sesións de tres minutos",brereton.org.uk , Printed advertisement on back of a miniature e o custo podía ser tan baixo como media coroa a principios do s. XIX. Os produtos superiores de Miers podían estar en grisalla, con delicados resaltes engadidos en dourado ou amarelo, e algúns feitos en varios soportes como xeso, vidro ou marfil. O tamaño era normalmente pequeno, moitos deseñados para caber nun medallón, ou senón era típico un busto de entre 3 e 5 polgadas de alto, e outros algo maiores.
En América, as siluetas foron moi populares até mediados do s. XIX. O phisionotrace inventado polo francés Gilles-Louis Chrétien en 1783-84 facilitou a produción de retratos de siluetas despregando a mecánica do pantógrafo para transmitir o trazado (a través dun ocular) da silueta do perfil do suxeito a unha agulla que se movía sobre unha placa de gravado, desde o que se poderían imprimir varias copias retratadas.Freund, Gisèle (1974), Photographie et société, Éditions du Seuil, p. 8-18, consultado o 18 de abril de 2016Cromer 'Le secret du physoniotrace Bulletin de la société archéologique, historique et artistique, ´Le Vieux Papier,' 26th year, outubro de 1925 A invención da fotografía sinalou o final da silueta como unha forma xeneralizada de retratos.
Mantendo a tradición A habilidade non se perdeu e os artistas de siluetas viaxeiras continuaron traballando en feiras estatais ata o século XX. A popularidade do retrato da silueta está a renacer nunha nova xeración de persoas que aprecian a silueta como un xeito nostálxico de capturar unha ocasión significativa. Nos Estados Unidos e no Reino Unido os artistas de siluetas teñen sitios web que anuncian os seus servizos en vodas e outras funcións deste tipo.Custom Silhouette Pictures by Karl Johnson .http://www.silhouettecutting.co.uk/http://www.theshadowcutter.co.uk/ En Inglaterra hai un grupo activo de artistas de siluetas.Tyneside silhouettist inspired family-success ]Roving Artists Classic portraits Artist brings talent to The Woodlands shop, Houston Chronicle En Australia, S. John Ross colocou as súas tesoiras en espectáculos agrícolas durante 60 anos ata a súa morte en 2008.The Silhouette Man. Outros artistas como Douglas Carpenter producen imaxes de silueta debuxándoas a tinta.Silhouette artist .
A silueta na arte, medios de comunicación e ilustracións miniatura|Pierrots e bailarinas de Hans Christian Andersen Desde finais do século XVIII, os artistas de siluetas tamén fixeron pequenas escenas cortadas en cartolina e montadas sobre un fondo contrastado como os retratos. Estas imaxes, coñecidas como "cortes de papel", eran a miúdo, pero non necesariamente, imaxes de silueta.Os cortes de papel tradicionais europeos son diferentes ao respecto aos cortes de papel orientais tradicionais que adoitan estar feitos con varias capas de papel de cores vivas e estampados e teñen moitos elementos decorativos formais como pétalos de flores. Entre os artistas do século XIX que traballaron deste xeito estaba o autor Hans Christian Andersen.Hans Christian Andersen's Paper Cuts in the Royal Library. O moderno artista Robert Ryan crea intricadas imaxes por esta técnica, ás veces empregándoas para producir serigrafías.Mister Rob Ryan.
A finais do século XIX e principios do XX varios ilustradores empregaron deseños de aspecto similar para facer ilustracións de libros. As imaxes en silueta poderían ser facilmente impresas por bloques máis baratos de producir e máis duradeiros que as ilustracións detalladas en branco e negro.
Ás veces as imaxes de siluetas aparecen en libros de principios do século XX xunto con placas de cores (As placas de cor eran caras de producir e cada unha estaba pegada ao libro a man). Os ilustradores que produciron imaxes de siluetas neste momento inclúen a Arthur Rackham e William Heath Robinson. Ao romper co realismo literal, os artistas dos movementos futurista, e cubistaRobbin, T. (2008). Shadows of reality: the fourth dimension in relativity, cubism, and modern thought. The Mathematical Intelligencer, 30(1), 74-75. empregaron a silueta. Entre os ilustradores de finais do século XX que traballan en silueta inclúense Jan Pienkowski e Jan Ormerod. A principios dos anos 70, o artista francés Philippe Derome usa a silueta de corte negro nos seus retratos de xente negra. No século XXI, a artista estadounidense Kara Walker desenvolve este uso da silueta para presentar as cuestións raciais na confrontación de imaxes.Knipe, P. (2002). Paper profiles: American portrait silhouettes. Journal of the American Institute for Conservation, 41(3), 203-223.
Teatro de sombra esquerda|miniatura|Teatro de sombras en Indonesia