Parque Nacional da Reunión () é un Parque Nacional de Francia situado na illa de Reunión, un departamento de ultramar no oeste do océano Índico. Establecido o 5 de marzo de 2007, o parque protexe os ecosistemas endémicos de Les Hauts, o interior montañoso da Reunión, e cobre ao redor do 42% da illa. As especies endémicas notables inclúen o Cuco da Reunión e o Gueco do día da Illa da Reunión.
Os plans para un parque remóntanse a 1985, e nunha enquisa pública en 2004, as Comunas do departamento de Reunión aprobaron a creación dun parque nacional. Xurdiu oficialmente en 2007. A paisaxe volcánica do parque, incluíndo o Piton da Fournaise, un volcán activo, foi designado Patrimonio da Humanidade en 2010, baixo o nome de "Pitons", circos e escarpas da Illa da Reunión" polo seu impoñente terreo accidentado e a súa excepcional biodiversidade. A misión do parque, ademais de preservar a paisaxe e a biodiversidade, é compartir coñecementos e acoller visitantes, e traballar xunto coas comunas locais. É un destino popular para sendeirismo e montañismo.
Xurdiron polémicas sobre o desenvolvemento económico do parque, especialmente a explotación da enerxía xeotérmica. En 2016, o Consello Rexional da Reunión tiña plans para degradar o parque nacional a un parque natural rexional para facilitar o desenvolvemento do turismo. Isto foi impugnado polas autoridades do parque e os políticos da oposición.
Historia As propostas de creación dun parque formuláronse por primeira vez a partir de 1985. A Carta Ambiental da Reunión e o Plan de Desenvolvemento Rexional estableceron formalmente o principio de que se debería crear un parque en Les Hauts, o interior montañoso da illa. O Ministerio de Medio Ambiente francés foi consultado oficialmente para a creación dun parque nacional.
Entre 2000 e 2003 púxose en marcha un proceso de consulta no que o Estado, a rexión, o departamento, e a asociación de alcaldes acordaron un protocolo e estableceron un comité de dirección. 27 de 29 institucións avalaron o plan de creación dun parque nacional e, o 29 de marzo de 2003, o Primeiro Ministro francés asinou un decreto polo que se recoñecía o proxecto.
Intensificáronse os debates e as negociacións sobre os límites e obxectivos do futuro parque nacional. Entre agosto e setembro de 2004, o plan foi obxecto dunha enquisa pública, organizada polo prefecto nas 24 comunas da illa. Os concellos responderon positivamente ao proxecto, engadindo algunhas recomendacións.
O parque xurdiu oficialmente o 5 de marzo de 2007 a través dun decreto adoptado tras o consello do Consello de Estado. En abril de 2007, o Consello de Administración tomou oficina; entre 2007 e 2009 empregouse persoal e realizáronse instalacións no lugar. En 2008, comezaron os traballos para configurar a carta do parque nacional.
O 1 de agosto de 2010, o Comité do Patrimonio Mundial da UNESCO recoñeceu o valor dos sitios naturais dentro do Parque Nacional da Reunión, e incluíu os "Pitóns, circos e escarpas da Illa da Reunión" na súa lista de Patrimonio Mundial.
Misión Na súa carta, o parque nacional identifica catro obxectivos principais: En primeiro lugar, preservar a diversidade das paisaxes e acompañar a súa evolución. En segundo lugar, inverter a perda de biodiversidade. En terceiro lugar, preservar e poñer en valor a cultura das terras altas e garantir a transmisión dos seus valores. En cuarto lugar, fomentar o desenvolvemento económico das terras altas.
Xeografía
thumb|upright=1.32|Área central (azul) e zona tampón (verde) do Parque Nacional da Reunión O núcleo do Parque Nacional da Reunión ocupa 1053,84 km² no interior da illa, que corresponde ao 42% da súa superficie e esténdese por 23 comunas. Esta zona central inclúe tamén algunhas terras habitadas e cultivadas. Adxacente ao núcleo hai unha zona de compromiso voluntario (aire d'adhésion, zona tampón) que abarca 876,96 km² e toca as 24 comunas da illa. En conxunto, o parque esténdese por máis do 75% da illa. A illa da Reunión ten orixe volcánica e sitúase sobre un punto quente. Dous volcáns forman a súa columna vertebral: o Piton des Neiges, de máis de 3000 m. de altura, e o aínda activo Piton da Fournaise. Catro áreas principais forman o corazón do parque nacional, catalogado como Patrimonio da Humanidade: Bosque de Mare Longue en Saint-Philippe, incluíndo algúns dos restos mellor conservados de bosque tropical de baixa altitude, denominado Forêt de bois de couleurs des Bas; o Circo de Cilaos coas formacións rochosas Pain de Sucre e La chapelle, no estreito desfiladeiro do río Bras Rouge, e a cámara de magma accesible de 100.000 anos de antigüidade. o Circo de Salazie co , un macizo dominante de 1356 m. de alto. La Grande Chaloupe entre Saint-Denis e La Possession, un dos últimos restos do bosque semi-perenne unha vez común no oeste da illa, aquí conservado e restaurado.
Galería
Turismo O parque nacional constitúe unha das principais atraccións da Reunión. As súas montañas son un destino popular para sendeirismo e montañismo; hai máis de 900 km. de camiños marcados que atravesan paisaxes tan diferentes como bosques tropicais, plantacións de cana de azucre e campos volcánicos. Inclúen tres sendeiros de gran percorrido homologados pola Federación Francesa de Sendeirismo, con albergues de montaña ao longo da ruta. Máis de 400.000 persoas visitan cada ano o volcán Piton da Fournaise, para o que se estableceu unha ruta de descubrimento.
O centro de visitantes do parque, La Maison du Parc en La Plaine-des-Palmistes, inaugurouse o 21 de agosto de 2014 polo Presidente francés François Hollande.
Xestión
O parque está gobernado por un consello administrativo (Conseil d'Administration, CA) composto por 88 membros, a maioría deles representantes locais. Elíxese por mandatos de 6 anos. Creouse un comité executivo de 15 membros (Bureau du Parc national) durante o mandato do primeiro consello administrativo e actúa no seu nome.
Un consello científico (Conseil Scientifique, CS), con 18 membros de diversas disciplinas e 11 expertos externos, asesora ao consello de administración e ao director do parque. Ademais, existe un consello económico, social e cultural (Conseil économique, social et culturel, CESC) composto por personaxes públicos e representantes de institucións e asociacións locais.
Os regulamentos do parque, especialmente no que se refire ao núcleo da zona, figuran nos seus estatutos.
Controversias
Dende a creación do parque nacional xurdiron debates sobre a súa xestión e os impactos sobre a poboación das terras altas. Os habitantes da zona criticaron a xestión por non respectar a súa historia e tradicións, e citaron actividades agrícolas prohibidas en varias ocasións. Os responsables do parque sostiñan que todas as actividades eran posibles baixo determinadas condicións.
O escenario volcánico ten potencial para a produción de enerxía renovable a partir da enerxía xeotérmica. Non obstante, isto entra en conflito coa vocación do parque nacional de preservar a paisaxe natural e cultural. A partir de 2016 realizáronse estudos piloto para dúas centrais xeotérmicas de 5 MW, ao pé do Piton des neiges e na Plaine des Sables, sobre as que xa se estudara un proxecto posteriormente abandonado. Ambos os dous sitios atópanse no aire d'adhésion fóra da zona central do parque, pero tamén se fixeron propostas para sitios dentro dos límites do Patrimonio Mundial.
En febreiro de 2016, a maioría conservadora no Consello Rexional da Reunión co presidente Didier Robert anunciou plans para transformar o parque nacional nun parque natural rexional. Citouse como motivo unhas regras demasiado restritivas, que dificultaban o desenvolvemento do turismo. Un parque natural rexional, a diferenza dun parque nacional, funciona sobre a base de acordos mutuos e non ten poder para establecer os seus propios regulamentos. Listaxe patrimonial e acceso crítico ao financiamento estatal. Os responsables do parque e os políticos da oposición rexeitaron o plan, dicindo que ameazaría a biodiversidade da illa, a súa inclusión no Patrimonio Mundial e o acceso crítico ao financiamento estatal. Sería o primeiro caso de degradación dun parque nacional en Francia. En setembro de 2016, a directora do parque nacional, Marylène Hoarau, anunciou a súa retirada ante a presión de Ségolène Royal, titular do Ministerio de Ecoloxía, Desenvolvemento Sostible e Enerxía. Isto levou ao presidente do parque, Daniel Gonthier, a sospeita de interferencia política; Hoarau criticara a Robert por lanzar unha convocatoria de propostas sobre o futuro do parque. Nunha entrevista, Robert negou a súa participación na marcha de Hoarau e criticou á ministra pola súa decisión.
Notas
Referencias
Véxase tamén
Ligazóns externas Mapa dinámico do parque nacional da Reunión
Categoría:Patrimonio da Humanidade en Francia