Pedro Núñez Vela, nado en Ávila no século XVI, foi un escritor humanista e filósofo luterano do Século de Ouro, que tivo que expatriarse en Suíza.
Traxectoria Gran coñecedor do grego, do hebreo e do latín, e estudoso da Filosofía de Aristóteles, Cicerón, Epicuro e Lucrecio; seguiu a fondo as ideas do francés Pierre de la Ramée, máis coñecido como Petrus Ramus e foi un furioso antiaristotélico e participante desta opinión xunto con outros ilustres pensadores do seu tempo, como Hernando Alonso de Herrera, Juan Núñez de Valencia ou Francisco Sánchez, o Escéptico. En 1548 xa se trasladou a Suíza, onde ensinou grego na famosa Academia de Lausana; Teodoro de Beza substitúeo ao ano seguinte, pero alí permaneceu ensinando grego polo menos até 1570, cando se ten noticia de que recibiu con alegría a Petrus Ramus e propúxolle con outros profesores que dese clases públicas da súa nova Dialéctica, con aprobación de moitos, e (escribe o biógrafo de Ramus J. Thomas Freigius)ː
Sobre todo Núñez, que foi máis libre no xuízo e antepuxo a odiada Lóxica de Ramus ante todos os preceptos de Aristóteles.
Ramus confirma nunha carta escrita desde Lausana en agosto de 1570 a boa acollida dos profesores de Lausana, aínda que non fala en particular de Núñez.
Obra As súas obras máis importantes foron Poematum latinorum et graecorum (1570) e Disputationum logicarum libri tres (1578).
Dialéctica, libro III. De ratione interpretandi aliorum scripta, liber I. Poematum latinorum et graecorum, libri duo (Basileae, 1570, apud Petrum Pernam, dedicado ao Senado de Basilea.
Reimprimiu a Dialéctica máis breve e corrixida en Xenebra (1578).
Notas
Véxase tamén
Bibliografía
Marcelino Menéndez Pelayo: Historia de los heterodoxos españoles.
Categoría:Nados en Ávila Categoría:Escritores en lingua latina Categoría:Filósofos da relixión Categoría:Século de Ouro español