A cidade de Buxtehude (en ou Buxthuud) é un Selbständige Gemeinde no distrito (Landkreis) de Stade, na Baixa Saxonia. Está situada na área metropolitana de Hamburgo, entre Neugraben-Fischbek e Stade, na estrada federal B73. Cuns 40.000 habitantes na cidade e arredor de 48.000 no municipio, é o segundo maior concello do distrito. É membro da Ruta Europea do Ladrillo Gótico e da Asociación de Cidades Die Hanse.
Xeografía miniatura|En vermello, distrito de Stade.(Landkreis).
Localización Atópase entre o Stader Geest, Altes Land, o Uzal de Luneburgo e o Elbmarsch. Ao norte do ferrocarril está a marisma; no sur da cidade, o monte Geest. No distrito hai un bosque (Neukloster Forst) parcialmente virxe e tres estanques con muíños. O río Este atravesa a urbe de sur a norte, con entre 3 e 5m de ancho. A altitude media no casco histórico é de 5m sobre o mar, e varía entre as zonas do páramo (uns centímetros por debaixo do nivel do mar), até uns 51m no Bullenberg. Alí hai un depósito de auga da Stadtwerke Buxtehude (SWB).
Contorno da cidade A cidade de Buxtehude tamén inclúe as vilas de Daensen, Dammhausen, Eilendorf, Hedendorf, Immenbeck, Neukloster, Ottensen e Ovelgönne / Ketzendorf. As vilas veciñas no norte, Jork e Estebrügge, no leste Neu Wulmstorf, no sueste Elstorf, no sur Moisburg, no suroeste Apensen, no oeste Harsefeld e no noroeste Horneburg limitan con Buxtehude. Historia
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/Spitzweck_Reko_Oveg%C3%B6nne.jpg/220px-Spitzweck_Reko_Oveg%C3%B6nne.jpg|miniatura| O panciño de Ovelgönne con intento de reconstruciónHistoria temperá
En 1952 atopouse o Spitzwecken de Ovelgönne, da Idade do Ferro. Desde 1980, a arqueoloxía da cidade e a preservación dos monumentos en Buxtehude foron planificadas e desde 1993 implementadas administrativamente por un grupo de especialistas.
Nome
Os "lugares Hude" forman un grupo de topónimos comúns en Schleswig-Holstein, Hamburgo, Mecklemburgo, Baixa Saxonia, Holanda (-hijde) e Inglaterra (-hithe). Buxtehude chamábase Buochstadon (= estadio) cando se mencionou por primeira vez en 959. En 1135 xurdiu o nome Buchstadihude, que co tempo derivou en Buxtehude.
Idade Media Desde 959 hai un asentamento rural no río Este chamado "Buochstadon", mencionado nunha escritura de doazón do rei Odón I ao mosteiro Mauritius en Magdeburgo. O nome probabelmente significa "sitio de faias". Un lugar de desembarco ("hude") construído a partir de estacas foi atopado alí. En 1197 o lugar foi ampliado para incluír un mosteiro beneditino (Altkloster) no Geest. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Buxtehude_1747_Rohlfs.jpg/220px-Buxtehude_1747_Rohlfs.jpg|miniatura| 1747: plano da cidade de Buxtehude por Nicolaus Rohlfs Entre 1280 e 1285, o arcebispo Giselbert von Bremen fixo construír unha fortaleza un quilómetro ao norte deste asentamento. Chamouse Neustadt antes de tomar o nome de Buxtehude. O río Este foi conducido por unha canle (Flethanlage). O foso foi denotado coa palabra holandesa Viver (vijver, weiher: estanque). Máis tarde engadíronse cinco zwingers (caniles para protección entre muros) dos cales sobrevive o Marschtorzwinger. O 1285 considérase oficialmente o ano de fundación da cidade. En 1286 instalouse o novo mosteiro ("neue Kloster") en Bredenbeck, que dende entón se chamou Neukloster. En 1328, o arcebispo Borchard concedeulle dereitos de cidade, en 1363 converteuse en membro da Liga Hanseática e viviu o seu auxe.
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Plastik_der_Buxtehuder_Altstadt.JPG/220px-Plastik_der_Buxtehuder_Altstadt.JPG|miniatura| Escultura do casco vello de Buxtehude fronte ao histórico concello, Breite Straße 2.
Idade Moderna
A Reforma chegou á cidade en 1541 co primeiro predicador luterano. Após o estalido da Guerra dos trinta anos, tamén foi golpeado pola peste.Gottfried Lammert: Geschichte der Seuchen, Hungers- und Kriegsnoth zur Zeit des Dreissigjährigen Krieges 1625–1635. J. F. Bergmann, Wiesbaden 1827, S. 76 f. (en alemán) En 1627 houbo unha breve restitución católica por parte do xeneral Tilly. Despois de ser conquistado polo xeneral sueco Tott en 1632, caeu en poder da coalición antisueca en 1676 na Guerra do Norte despois da conquista do ducado de Bremen-Verden. Durante a Paz de Nimega, Buxtehude recaeu no rei de Suecia de 1679 a 1712.
Idade Contemporánea
Durante o período francés, formou parte do Département des Bouches de l'Elbe de 1811 a 1814, que tamén incluía Mairie Estebrügge e Moorende-Ostseite, Mairie Haßelwerder e Mairie Moisburg.A. F. L. Lasius: Der Französische Kaiser-Staat unter der Regierung des Kaisers Napoleon des Grossen im Jahre 1812. Kißling, Osnabrück 1813, Páxina 57 f. (en alemán) Foi unha unidade administrativa independente como cidade até 1885, cando estivo unida ao distrito de Jork, e dende 1932, pasou a formar parte do distrito de Stade. Dende o 28 de abril de 2014 leva o alcume de Cidade hanseática de Buxtehude no nome oficial.
Nazismo e Segunda guerra mundial
O período de Buxtehude baixo o dominio nazi está sendo reavaliado. O historiador Dr. Norbert Fischer asumiu un proxecto de dous anos para traballar nas circunstancias dos anos 1933 a 1945, investigando xunto á arquivista Eva Drechsler a historia das vítimas.
Rudolf Welskopf (1902-1979), loitador da resistencia alemá contra o nazismo, viviu e casou en Buxtehude. Wilhelm Beiglböck (1905-1963), médico condenado no xuízo médico de Núremberg, foi desde 1952 médico xefe de Medicina Interna do hospital de Buxtehude.
O compositor Michael Schulte, cuarto no Festival de Eurovisión 2018 en Lisboa, que vive en Buxtehude coa súa muller, publicou tamén en 2018 un musical que narra os nenos capturados no gueto de Theresienstadt, as súas vidas alí e o seu asasinato nos campos de concentración.
Caza de bruxas O auxe da caza de bruxas entre os s. XVI e XIX coincidiu cun profundo cambio no ámbito da xustiza penal. A partir de 1532, a orde xudicial do emperador Carlos V (Constitutio Criminalis Carolina) converteuse na base xurídica do dereito penal en xeral, e en concreto no dos xuízos a bruxas.Robert Zagolla: Recht und Rechtsbelehrung im Hexenprozess: Ein Überblick über gesetzliche Grundlagen und Rechtsinstanzen in Norddeutschland. 2010, historicum. Consultado o 19 de maio de 2015. As Carolinas regulaban o uso da tortura para obter confesións, pero a lei autonómica seguiu aplicándose durante décadas, ás veces con uso do peinliche Befragung ("interrogatorio vergoñento").
A orde do tribunal penal de 1603 emitida polo arcebispo de Bremen, o Edikt vom Prozeß in Zauberei-Sachen ("Edicto do xuízo en materia de maxia") Erich Weise: Das ‚Edikt in Zauberei-Sachen‘ von 1603 und seine Anwendung durch den Richter Lüder Bicker zu Altluneberg. in: Stader Jahrbuch, N. F. 40, 1950, S. 35–64, hier S. 51–64 Sönke Lorenz: Aktenversendung und Hexenprozess: dargestellt am Beispiel der Juristenfakultäten Rostock und Greifswald (1570/82–1630) (= Studia philosophica et historica, Band 1), Lang Frankfurt am Main u. a. 1983, ISBN 978-3-8204-5780-3 Teil 1; ISBN 978-3-8204-7634-7 Teil 2,1: Die Hexenprozesse in den Rostocker Spruchakten von 1570 bis 1630; ISBN 978-3-8204-7634-7 Teil 2,2: Die Hexenprozesse in den Greifswalder Spruchakten von 1582 bis 1630; (Dissertation Universität Düsseldorf 1983, zwei Bände in drei Teilen: Teil 1: 634 Seiten, Teil 2,1: 689 Seiten, Teil 2,2: 456 Seiten). non só inclinou o contido case textualmente á Carolina, senón que propagou a súa validez.Henning Drecoll: Schwedische Kriminalpolitik im Herzogtum Bremen-Verden von 1648–1712. Bamberg 1975, S. 19 u. 20f. A bruxaría foi tratada como só un delito entre moitos, non como un crime excepcional (crimen exceptum) que xustificase un procedemento especial. O famoso Malleus Maleficarum (o "Martelo da bruxa" da inquisición) non se utilizou para xustificar xuízos no norte de Alemaña.
Entre 1540 e 1644 houbo un total de 21 xuízos por bruxas en Buxtehude,Anton Prätorius: Namen der in Buxtehude wegen Zauberei bzw. Hexenvergehen angeklagten und verurteilten Frauen, 1540–1644. (PDF; 83 kB) Consultado o 27 de abril de 2016 18 mulleres foron executadas.Bernd Utermöhlen: Hexenprozesse in Buxtehude. In: Heimatliches Buxtehude, Band VII. Buxtehude 2015, S. 161–180 Un decreto emitido pola raíña Cristina de Suecia en 1649 puxo fin aos xuízos por bruxas en Bremen-Verden.Joachim Woock: „… so sie angeregten Lasters verdechtig machet…“ Die letzten Hexenverfolgungen in den schwedischen Herzogtümern Bremen und Verden. historicum.net, 2006; Consultado o 20 de maio de 2015.
A biblioteca de tarxetas de bruxas (Hexenkartothek), encargada por H. Himmler a partir de 1935, tentou apropiarse das cazas de bruxas daquela época para a ideoloxía nazi. Para tal fin, rexistrouse un proceso na antiga diocese de Verden en xullo de 1940.Joachim Woock: Unterrichtsmaterialien zum Thema „Hexenverfolgung im Stift Verden und in den Herzogtümern Bremen-Verden“. (PDF) Verein für Regionalgeschichte Verden e. V., 2009, S. 98. PDF. Consultado o 20 de maio de 2015.
O concello da cidade de Buxtehude decidiu o 19 de abril de 2016 a compensación simbólica polos xuízos de bruxas en Buxtehude erguendo un memorial no concello histórico. Desde novembro de 2017, tres placas de bronce conmemoran os feitos.
Adscrición político-territorial Desde a primeira mención documental en 959 até a Reforma, Buxtehude pertenceu eclesiásticamente á Diocese de Verden, na provincia eclesiástica de Maguncia. Desde o punto de vista laico e político, porén, a cidade estivo subordinada ao príncipe arcebispo de Bremen desde o século XI. O territorio caeu en mans de Suecia coa Paz de Westfalia en 1648 xunto co bispado de Verden, secularizados como ducado de Bremen-Verden con sede administrativa en Stade. Na Guerra do Norte, Bremen-Verden foi conquistada por Dinamarca en 1712, que a vendeu ao Electorado de Brunswick-Lüneburg en 1715. Durante as guerras napoleónicas, o electorado foi ocupado primeiro polos franceses e despois polos prusianos a partir de 1803 e incorporado ao Reino de Westfalia en 1810, cedendo de novo partes do noroeste ao ano seguinte. De 1811 a 1814 a zona de Buxtehude pertenceu ao Imperio francés como parte do departamento da ría do Elba. Despois do Congreso de Viena, o territorio do antigo Electorado pasou a formar parte do Reino de Hannover na Confederación Alemá. Anexado polo reino de Prusia en 1866, Hannover perdeu a súa independencia e era unha provincia prusiana cando se proclamou o Reich en 1871. Desde a Segunda guerra mundial, a zona da antiga provincia de Hannover pertence ao Estado federal de Baixa Saxonia, fundado en 1946.
Incorporacións En 1931, as comunidades de Altkloster, anteriormente no distrito de Stade, e Neuland foron incorporadas á cidade de Buxtehude o día 1 de xullo de 1972 incorporáronse as comunidades de Daensen, Dammhausen, Eilendorf, Hedendorf, Immenbeck, Ketzendorf, Neukloster, Ottensen e Ovelgönne, sendo até entón Daensen, Eilendorf, Immenbeck, Ketzendorf e Ovelgönne pertencentes ao distrito de Harburg. Como consecuencia das incorporacións, a área de Ovelgönne/Ketzendorf/Immenbeck e Eilendorf aínda pertence ao ev. Kirchengemeinde (parroquia) de Elstorf, non ás parroquias de Buxtehude. A zona de Ottensen pertence eclesiasticamente a Apensen. Hedendorf aínda ten o código de área Horneburg (04163) e Ketzendorf e partes de Ovelgönne o código de área Elstorf (04168). En Hedendorf e Neukloster seguen existindo consellos locais con alcaldes elixidos entre eles, no resto de localidades hai alcaldes locais que se supón que representan os intereses dos cidadáns das localidades no concello e fronte á administración municipal.
As localidades actuais de Buxtehude son Westmoor, Weide, Vogelsang, Ovelgönne/Ketzendorf, Ottensen, Ostmoor, Neuland, Neukloster, Immenbeck, Eilendorfermoor, Eilendorf, Dammhausen e Daensen (constituídas polos distritos de Daensen, Heimbruch e Pippensen).
Demografía