miniatura|Casa Farnsworth (1946), deseñada por Ludwig Mies van der Rohe, en Illinois, Estados UnidosO estilo internacional, tamén chamado internacionalismo arquitectónico, racionalismo arquitectónico, ou movemento moderno foi a maior tendencia arquitectónica na arquitectura moderna dos anos vinte e trinta do século XX. Foi definido por primeira vez por Henry-Russell Hitchcock e Philip Johnson nunha publicación do MoMA en 1932, aplicado a obras de arquitectura da década de 1920.
Os termos arquitectura racionalista, estilo internacional e movemento moderno son usados a miúdo indistintamente, aínda que o primeiro adoita designar no mundo de fala inglesa ao racionalismo italiano, ou mesmo o Estilo Internacional que se desenvolveu en toda Europa.
O Instituto de Investigación Getty defíneo como o estilo de arquitectura xurdido nos Países Baixos, Francia e Alemaña após a Primeira guerra mundial e que se estendeu por todo o mundo, converténdose no estilo arquitectónico dominante até a década de 1970. O estilo caracterízase por unha énfase do volume sobre a masa, o uso de materiais industriais liviáns producidos en masa, o rexeitamento de todo ornamento e cor, as formas modulares repetitivas e o uso de superficies planas, tipicamente alternadas con áreas de vidro».miniatura|Casa deseñada por Le Corbusier para a urbanización Weissenhofsiedlung (1927), Stuttgart (Alemaña) Terminoloxía Desambiguación O termo refírese aos edificios e arquitectos das décadas do modernism en inglés, que non tiña que ver co sentido do termo modernismo (vinculado á Art Nouveau e a Arts and Crafts) na Península Ibérica, antes da segunda guerra mundial. Orixe O termo modernism que dá lugar a movemento moderno ten a súa orixe orixinaria do nome do libro de Henry-Russel Hitchock e Philip Johnson no que se identificaba, categorizaba e expoñía baixo características comúns ao modernismo por todo o mundo. Coma resultado, centrouse máis nos aspectos estilísticos do modernismo. Os principios básicos do estilo internacional xuntos constitúen unha parte do movemento moderno.
Diversidade de termos O movemento moderno ou estilo internacional non ten unha denominación homoxénea en todos os países e linguas.
En castelán úsase con máis frecuencia o termo racionalismo, porén no mundo anglosaxón ese termo adoita limitarse ao ámbito italiano, ao racionalismo practicado polo Gruppo 7 e MIAR (Movimento Italiano per la Architectura Racionale). En moitos países úsase máis o termo «estilo internacional» que orixe na exposición organizada por Henry-Russell Hitchcock e Philip Johnson no Museum of Modern Art de Nova York en 1932 e no libro publicado por ambos O estilo internacional: arquitectura dende 1922. Un termo sinónimo é "Modern Movement", do libro Pioneers of Modern Movement from William Morris to Walter Gropius (1936), de Pevsner.
Este último ten un significado máis amplo e incluiría, ademais do racionalismo ou do estilo internacional, os movementos de vangarda das dúas primeiras décadas do século XX, como o expresionismo, cubismo, futurismo, neoplasticismo e construtivismo, ás veces considerados xenericamente como "preracionalismo" ou "protorracionalismo".
Características Esta corrente buscaba unha arquitectura baseada na razón, de liñas sinxelas e funcionais, baseada en formas xeométricas sinxelas e materiais de carácter industrial (aceiro, formigón, vidro), á vez que renunciaba á excesiva ornamentación e daba grande importancia ao deseño, que era igualmente sinxelo e funcional. A arquitectura racionalista tivo unha estreita relación cos avances tecnolóxicos e a produción industrial, sobre todo pola firme defensa desa relación propugnada por Walter Gropius desde a fundación da Bauhaus en 1919. Tamén defendeu o uso de elementos prefabricados e módulos desmontables. A súa linguaxe formal baseábase nunha xeometría de liñas sinxelas, como o cubo, o cono, o cilindro e a esfera, e defendía o uso dunha planta e fachada libres e a proxección do edificio de dentro para fóra. Unha das súas principais premisas foi o funcionalismo, unha teoría que postulaba a subordinación da linguaxe arquitectónica á súa función. esquerda|miniatura|200x200px|Café L'Aubette (1928-1929), de Theo van Doesburg, Hans Arp e Sophie Taeuber-Arp en Estrasburgo, Francia Como indica o seu nome “Movemento Moderno”, foi un estilo comprometido cos valores da modernidade, paralelo ás chamadas “vangardas artísticas” que se estaban desenvolvendo naquel momento nas artes plásticas. Foi un movemento preocupado por mellorar a sociedade, por incidir na mellora da vida das persoas, a través dunha linguaxe innovadora que supuxo a ruptura coa tradición na procura dunha nova forma de construír, dunha nova forma de interpretar a relación do ser humano co seu medio buscar novas solucións que solucionen o problema do aumento da poboación nas grandes cidades. Para iso, utilizou non só achegas teóricas, novas formas de concibir espazos e empregar o deseño como ferramenta para combinar funcionalidade e estética, senón tamén os avances técnicos e industriais, o uso de novas técnicas e novos materiais.
Ademais da arquitectura, este movemento interesouse polo urbanismo e polo deseño. Tamén promoveu a teoría arquitectónica e a organización de congresos e xornadas para a difusión do novo movemento, que se materializou na constitución en 1928 do Congreso Internacional de Arquitectura Moderna (CIAM), así como o seu órgano executivo, o Comité Internacional para a Resolución dos Problemas da Arquitectura Contemporánea (CIRPAC). Críticas Aínda que segundo certa terminoloxía se inscribe o organicismo arquitectónico e en xeral toda a arquitectura de Frank Lloyd Wright dentro do movemento moderno, en 1930 Wright escribiu: "As casas humanas non deberían ser como caixas ardendo ao sol, nin debemos desafiar á Máquina, intentando facer que as casas sexan demasiado subsidiarias de Machinery".
En 1966, o arquitecto Robert Venturi publicou o libro Complexity and Contradiction in Architecture que crítica o estilo internacional. O historiador da arquitectura Vincent Scully considerou o libro de Venturi "probabelmente a obra máis importante sobre o acto arquitectónico desde Vers une Architecture de Le Corbusier.
O autor estadounidense Tom Wolfe escribeu unha obra de crítica en 1981, From Bauhaus to our House (literalmente en galego "Da Bauhaus á nosa casa", traducido en portugués como Da Bauhaus ao nosso caos, retratando o estilo como elitista.
No prefacio da cuarta edición do seu libro Critical History of Modern Architecture (2007), Kenneth Frampton argumenta que existía un "perturbador nesgo eurocéntrico" nas narrativas da arquitectura moderna. Neste caso, este "eurocentrismo" estaba incluiría os Estados Unidos.
Mark Wigley, teórico da arquitectura neozelandés, sostén que certos aspectos do movemento posmoderno da arquitectura, derivado en certo modo do movemento moderno e de certos aspectos da Bauhaus, é un virus que chegou a danar o planeta coa idea sinxela do "bo deseño". Di que a pesar da súa fórmula orixinaria de talleres buscando a sinerxia entre mestres e alumnado, e de combinar e achegar a arte á artesanía, acabou por se converter, especialmente na New Bauhaus, nunha maquinaria que se estendeu polo mundo como unha pandemia de ángulos rectos de vidro e aceiro: Todo é xenial até que te decatas de que ti, as túas emocións, os teus pensamentos, o teu corpo, os teus xenes, os teus fillos, o teu modo de vida, o tempo... son deseñados. Estamos a deseñar o clima, a nosa propia extinción, o deseño da Bauhaus, o "bo deseño" abocounos á destrución da nosa especie. Chegados a este punto, antes de nos matar a nós mesmos, matemos á Bauhaus.
Representantes Entre as figuras que seguiron o movemento moderno sobresaen: Walter Gropius e Ludwig Mies van der Rohe, en especial despois de ter pechado a Bauhaus, Le Corbusier, Jacobus Johannes Pieter Oud, Richard Neutra, Rudolf Schindler, Philip Johnson, Alvar Aalto, Eliel e Eero Saarinen, Erik Gunnar Asplund, Josep Lluís Sert, Louis Kahn, Pier Luigi Nervi, Gio Ponti, Kenzō Tange, Josep Lluís Sert, Lúcio Costa e Oscar Niemeyer, entre moitos outros.
Urbanismo O urbanismo tivo un gran desenvolvemento no movemento moderno, xa que o progresivo aumento da poboación urbana desde o inicio da Revolución Industrial provocou un crecente interese por buscar novas fórmulas e solucións para atender necesidades de vivenda e infraestruturas da sociedade. Se en 1800 había no mundo unhas 200 cidades con máis de 20.000 habitantes, cun total de 21,7 millóns de habitantes (o 2,4% da poboación total), en 1950 había 5.509 cidades dese tamaño, con 502,2 millóns de habitantes (o 20,9%) do total).
O racionalismo, polas súas ideas progresistas e sociais, puxo un grande esforzo en desenvolver teorías urbanas de aplicación universal, con especial énfase no hixiénico e funcional. solucións, que satisfacesen todos os aspectos inherentes á cidade, tanto económicos como tecnolóxicos, culturais ou ecolóxicos. A concreción de todas estas ideas produciuse na Carta de Atenas, un dos principais manifestos do urbanismo racionalista. Foi redactado no IV CIAM celebrado en Atenas en 1933, principalmente por iniciativa de Le Corbusier, aínda que a redacción correu a cargo dos arquitectos suízos Werner Max Moser e Rudolf Steiger. esquerda|miniatura|200x200px|Plan Xeral de Expansión para Ámsterdam (1935), de Cornelis van EesterenAlgúns plans urbanísticos comezados no XIX, como o plan Cerdà para Barcelona, continuaron o seu desenrolo no século XX baixo premisas do movemento moderno, como o Plan Macià, no que colaborou Le Corbusier despois do de París. Le Corbusier foi o "gran creador da utopía da cidade moderna no seu aspecto físico", segundo Martin Meyerson. Tamén elaborou proxectos urbanísticos para São Paulo e Río de Xaneiro (1929-1930), Alxer (1930), Xenebra (1933), Estocolmo (1933), Anveres (1933), Buenos Aires (1938-1940), Saint-Dié (1945), Bogotá (1949-1952), Marsella (1950), Izmir (1950) e Chandigarh (1951-1965), o único executado. Expuxo os seus principios en Urbanisme (1925), onde desenvolveu as súas ideas sobre unha cidade funcional baseada na orde e na linealidade. En 1922 esbozara o seu proxecto de Ville contemporaine pour trois millóns d'habitants, proxectando un centro urbano cunha serie de rañaceos de oficinas ao redor dun núcleo de comunicacións rodeado de zonas residenciais, de servizos e de lecer. con abundantes zonas verdes e rúas ordenadas xerarquicamente. Os edificios serían de tres tipos: rañaceos cruciformes no centro, casas à redent ("en redent", edificios con ángulos rectos para aproveitar as orentacións leste-oeste e norte-sur), con vivendas na parte sur e rúa perimetral no norte. Tanto os edificios como as estradas elevaríanse en pilotis e deixarían a parte baixa para espazos verdes e servizos comunitarios no medio e immeubles-villas na periferia.
No seu libro de 1925, Le Corbusier estableceu catro puntos esenciais sobre a planificación urbana:
Desconxestionar o centro das cidades Aumentar a súa densidade Aumentar os medios de desprazamento Aumentar os parques e espazos libres.
Na Península Ibérica miniatura|Pabellón de la República Española para a Exposición Internacional de París de 1937, de Josep Lluís Sert, Luis Lacasa e Antoni Bonet
A España e Portugal, o racionalismo chegou a finais dos anos 20, de maneira que a súa recepción xa chegou de forma establecida, acrítica e sen debate. Os seus primeiros expoñentes adoptárono dun xeito epidérmico, ecléctico, trasladando as súas solucións sen contemplar unha posíbel adaptación distinta ao medio. Un dos pioneiros foi Luis Gutiérrez Soto, autor do Aeroporto de Madrid-Barajas (1930).