Jeremy Bernard Corbyn, nado o 26 de maio de 1949 en Chippenham, Wiltshire, é un político británico socialista democrático, líder do Partido Laborista e líder da oposición de 2015 a 2020. Representou Islington North no Parlamento do Reino Unido (MP) desde 1983, e elixido líder do Partido Laborista en 2015.
Foi membro do Consello de Haringey en 1974 e, antes de ser político, representante de sindicatos. Gañou numerosos premios polo seu traballo como activista internacional dos dereitos humanos. Como deputado, é coñecido polo seu activismo e por votar en contra do whip cando o partido estaba no goberno con Tony Blair e Gordon Brown. Traballou en apoio ao movemento contra a austeridade e para deter os recortes ao sector público e ao financiamento do benestar desde 2010. Traballou tamén para evitar a evasión de impostos das grandes empresas persoas moi ricas. Foi un activista antiguerra e antinuclear, apoia unha política exterior de non intervencionismo militar e o cesamento na construción de armas nucleares. É membro do Grupo de Campaña Socialista (Socialist Campaign Group), da Campaña de Solidariedade con Palestina, de Amnistía Internacional e da Campaña para o Desarme Nuclear (CND). Foi presidente nacional da coalición Stop the War desde xuño de 2011 até setembro de 2015.
Após a derrota dos laboristas nas eleccións de 2015 e da dimisión de Ed Miliband, candidatouse á dirección do Partido o 6 de xuño. Aínda que moitas persoas non crían que gañaría, tivo os votos suficientes para converterse en candidato. Foi apoiado por sindicatos e activistas da esquerda. Foi elixido líder do PL o 12 de setembro de 2015 após conseguir o 59,5% dos votos na primeira volta.
En xuño de 2016, tras os acontecementos da votación de "leave" no referendo da UE, os deputados laboristas aprobaron unha moción de censura por 172 votos contra 40, despois da dimisión de cerca de dous terzos do "gabinete na sombra" de Corbyn. Despois enfrontouse a un segundo liderado, contra Angela Eagle e Owen Smith. En xullo de 2016, Eagle abandonou, deixando a Smith e Corbyn como únicos candidatos e o 24 de setembro de 2016, Corbyn gañou con maioría do 61,8%. Despois de que se anunciasen as eleccións de 2017, dixo estar preparado para ofrecer unha "alternativa real" ao goberno conservador. O Partido Laborista subíu 32 escanos, pero os conservadores seguiron sendo o partido máis numeroso. En 2019, Corbyn creou un plan para evitar un Brexit sen acordo, que implicaba a creación dun goberno interino temporal e despois facer campaña por unha "votación pública sobre as condicións da saída da Unión Europea, incluída a opción de permanecer". Criticou publicamente o antisemitismo dentro do PL, aínda que moitos cren que Corbyn é responsábel dalgúns ataques antisemitas no partido.
Nas eleccións xerais de 2019, os laboristas sufriron a súa peor derrota desde 1935, baixando a pouco máis de 200 escanos. Corbyn dixo que non lideraría aos laboristas ás próximas eleccións, e Sir Keir Starmer substituíno 4 de abril de 2020. Corbyn foi suspendido do PL por un mes o 29 de outubro de 2020, despois de dicir que non aceptaría o que a Comisión de Igualdade e Dereitos Humanos atopara sobre o antisemitismo. O seu whip do partido permaneceu suspendido até febreiro de 2021. Traxectoria
Vida temperá e inicios da carreira
Corbyn criouse en Kington St Michael en Wiltshire. O máis novo de catro fillos, é irmán de Piers Corbyn. A súa nai, Naomi Josling, era profesora de matemáticas e o seu pai, David Benjamin Corbyn, era enxeñeiro eléctrico, ambos activistas pola paz. Cando Corbyn tiña sete anos, a familia trasladouse a Pave Lane en Shropshire, onde compraron Yew Tree Manor, converténdoa nunha casa familiar. Corbyn estudou na Castle House Preparatory School, preto de Newport, Shropshire. Despois, asistiu á Adams' Grammar School. Alí, Corbyn dixo que recibira malas notas e o seu mestre díxolle que nunca ía facer nada de si mesmo. Corbyn traballou tamén como reporteiro para un xornal local, o Newport and Market Drayton Advertiser. Asistiu á Universidade de North London durante un ano antes de abandonar sen obter un grao académico.
Ao redor dos 19 anos, Corbyn pasou dous anos de voluntario en Xamaica como profesor de xeografía. Traballou como funcionario sindical do Sindicato Nacional de Xastres e Traballadores da Confección (NUTGW). Fíxose membro dunha autoridade sanitaria distrital nos primeiros anos da década de 1970. En 1974, foi elixido para o Consello de Haringey, representando a Harringay como conselleiro até 1983. Corbyn traballou na campaña de liderado como adxunto de Tony Benn en 1981.
Carreira parlamentaria, 1983 – presente miniatura| Corbyn sendo entrevistado fóra do Palacio de Westminster, setembro de 2013|esquerda Corbyn foi elixido candidato do Partido Laborista para o seu escano local en Islington North en 1982. Por esta época, involucrouse coa London Labor Briefing, onde foi colaborador e membro do consello editorial durante a década de 1980. Tense informado de que exerceu como o seu secretario xeral durante algún tempo. En 1983, foi elixido membro do Parlamento por Islington North. Despois de gañar, incorporouse ao Grupo de Campaña Socialista."Jeremy Corbyn: thinking the unthinkable", leftunity.org; retrieved 22 September 2015. Entre 1983 e 1987 formou parte do Comité Rexional Selecto Parlamentario de Londres. Sentou no Comité Selecto da Seguridade Social de 1992 a 1997, no Comité Selecto Rexional de Londres por segunda vez de 2009 a 2010 e no Comité Selecto de Xustiza de 2010 a 2015."Jeremy Corbyn MP", parliament.uk; retrieved 22 September 2015.
Corbyn gañou sete veces as reeleccións como membro do Parlamento por Islington North. Nas eleccións de 2015, cando obtivo o 60,24% dos votos emitidos. Durante a súa carreira, votou en contra do whip 428 veces mentres os laboristas estaban no poder. En 1990, case foi ao cárcere por non pagar os seus impostos como protesta contra un novo sistema fiscal en Escocia. En outubro de 2001, Corbyn foi elixido membro do comité de dirección da Coalición Stop the War, que se formou para opoñerse á guerra de Afganistán que comezou a finais dese ano. Axudou a organizar a protesta contra a guerra de Iraq, a maior protesta deste tipo na historia británica. En 2006, Corbyn foi un dos 12 deputados laboristas que apoiaron a Plaid Cymru e o chamamento do Partido Nacional Escocés para unha investigación parlamentaria sobre a guerra de Iraq. Foi elixido presidente da coalición en sucesión a Andrew Murray en setembro de 2011, pero dimitiu en setembro de 2015.
Corbyn sempre se opuxo ás armas de destrución masiva (ADM) e é un partidario dende hai moito tempo da Campaña para o Desarme Nuclear (CND). Foi criticado por invitar a Gerry Adams e outros membros do Sinn Féin ao Palacio de Westminster en 1984, semanas despois do atentado do PIRA no hotel de Brighton. Corbyn foi presidente do Grupo parlamentario de todos os partidos (APPG) nas Illas Chagos e apoiou os dereitos dos chagosianos; presidente da APPG sobre México, vicepresidente da APPG sobre América Latina e vicepresidente da APPG sobre dereitos humanos. É coñecido polo seu activismo solidario cara a Venezuela.
Liderado do Partido Laborista, 2015-2020
Elección de liderado dereita|miniatura|200x200px| Corbyn en febreiro de 2015 Tras a derrota do Partido Laborista nas eleccións xerais do 7 de maio de 2015, Ed Miliband dimitiu como líder do seu partido. A súa dimisión fixo que o partido tivese unha elección de liderado. O 2 de xuño informouse en fontes dos medios de que Corbyn estaba pensando en presentarse para ser candidato. Ao día seguinte, Corbyn anunciou ao seu xornal local, The Islington Tribune, que se convertería en candidato nas eleccións. Antes de converterse en candidato tivo que conseguir polo menos 35 candidaturas de deputados. Ao final conseguiu 36. Algúns dos deputados que o nomearon non pensaban que gañaría e só o propoñían para ter un "debate máis amplo".
Algúns, incluída a exsecretaria de Asuntos Exteriores Margaret Becket, dixeron aos xornalistas que lamentaban a decisión. Cando foi aceptado como candidato, Corbyn dixo: "Esta decisión responde a un chamamento esmagador dos membros do Partido Laborista que queren ver unha gama máis ampla de candidatos e un debate exhaustivo sobre o futuro do partido. Estou de pé para darlle voz aos membros do Partido Laborista neste debate". Correría contra os candidatos Yvette Cooper, Andy Burnham e Liz Kendall.
Corbyn foi elixido líder do partido cunha vitoria contundente o 12 de setembro de 2015 cun 59,5% dos votos de primeira preferencia na primeira rolda de votacións. Díxose que Corbyn gañaría na primeira volta co 51% dos votos. A maioría de 40,5% de Corbyn foi maior que a que gañou Tony Blair en 1994.
Xefe da oposición dereita|miniatura|239x239px| Corbyn nun mitin político en Trafalgar Square, febreiro de 2016 Despois de ser elixido líder o 12 de setembro de 2015, Corbyn converteuse en líder da oposición oficial. O 14 de setembro de 2015 anunciouse o seu asento no Consello Privado. "Privy Council appointment: Jeremy Corbyn MP", gov.uk; retrieved 22 September 2015. Durante a súa etapa como líder, Corbyn quixo deter o carácter "teatral" da Cámara dos Comúns. Os seus primeiros meses como líder foron cualificados como "un bo comezo" e un cambio "esperado" por The Guardian. Fixo o seu primeiro discurso anual como líder o 29 de setembro de 2015. Como líder da oposición, foi nomeado membro do Consello Privado o 11 de novembro de 2015. A frase, "Corbynmania", úsase para a gran cantidade de apoio dado polos seus seguidores.
O 16 de xuño de 2016, a deputada Jo Cox foi asasinada tras ser apuñalada varias veces polo partidario da extrema dereita Thomas Mair. Despois do asasinato, Corbyn describiu a Cox como alguén que "se dedicou a conseguir que cumprimos as nosas promesas de apoiar ao mundo en desenvolvemento e fortalecer os dereitos humanos".
En xuño de 2017, Corbyn fixo unha aparición no Festival de Glastonbury de 2017, onde se dirixiu á multitude. O público coreou "Oh, Jeremy Corbyn" ao ritmo de "Seven Nation Army", unha canción de The White Stripes. Corbyn falou da importancia de que os mozos saian a votar.
Intervención militar en Siria Despois de que membros do ISIS levaran a cabo ataques terroristas en París en novembro de 2015, Corbyn dixo que a única forma de facer fronte á ameaza do ISIS sería chegar a un acordo político e poñer fin á Guerra Civil Siria. Corbyn votou en contra do poder militar e dos ataques aéreos contra ISIS.
Resultados do referendo da UE e dimisións do gabinete dereita|miniatura|180x180px| Reunión de Corbyn co presidente dos Estados Unidos, Barack Obama, en Londres, abril de 2016 En xuño de 2016, Corbyn dixo que apoiaba a permanencia do Reino Unido na Unión Europea. Despois de que o Reino Unido votase para abandonar a Unión Europea, moitos líderes laboristas querían que Corbyn dimitise.
Despois do referendo, moitos membros do gabinete da sombra de Corbyn dimitiron porque non lles gustaba o liderado de Corbyn. Hilary Benn chamou a Corbyn para dicirlle que "perdeu a confianza" no seu liderado. Posteriormente, Corbyn pediu a súa dimisión do Gabinete Sombra o 26 de xuño. Heidi Alexander renunciou ao Shadow Cabinet horas máis tarde, seguida de Gloria de Piero, Ian Murray, Lilian Greenwood, Lucy Powell, Kerry McCarthy, Seema Malhotra, Vernon Coaker, Charlie Falconer e Chris Bryant. Outros ministros do gabinete na sombra, incluídos John McDonnell, Andy Burnham, Diane Abbott, Jon Trickett, Angela Smith, Emily Thornberry e Lord Bassam de Brighton, apoiaron directamente o liderado de Corbyn ou dixeron que non era un bo momento para unha "rebelión". A media tarde do 27 de xuño de 2016, 23 dos 31 membros do gabinete na sombra renunciaron ás súas funcións, así como sete secretarios privados parlamentarios.
Crise de liderado