O Principado de Pontinha, tamén coñecido como Principado do Ilhéu da Pontinha, é unha micronación autodenominada, situada nunha rocha de 178 metros cadrados, a 70 metros da costa da cidade de Funchal, na illa de Madeira. O autoproclamado Principado é unha creación do propietario do illote, o autodenominado Príncipe D. Renato Barros II, Príncipe de Ilhéu da Pontinha e Elector de Portugal.
En 2007, o número de cidadáns do Principado era dun habitante, o propio Renato Barros, aínda que non reside no territorio. En 2014, segundo Renato Barros, os cidadáns do principado eran el mesmo, a súa muller e os seus dous fillos.
O 25 de setembro de 2017 Renato Barros viuse obrigado a abandonar o Forte de São José, ata entón sede da micronación, vendido 3 días antes a emigrantes durante un proceso concursal.
Historia En xaneiro de 2007, Renato Barros, profesor de Educación Visual e propietario do Forte São José desde o ano 2000, anunciou que avanzaba un proceso internacional con vistas a crear un principado no illote de Pontinha, unha rocha situada a 70 metros da costa da Illa de Madeira, e conectada con ela polo peirao de Porto do Funchal, onde se atopa o castro.
Renato Barros adquiriu o castro no ano 2000, por un importe de nove mil contos (uns corenta e cinco mil euros na actualidade), co obxectivo de estudar a enerxía das ondas do mar. O Plan Director do Porto de Funchal, aprobado en 2004, prevía a apertura dun bar-restaurante, con terraza e miradoiro no Forte de São José. Posteriormente modificouse este plan, que retirou a 'autorización' tácita para a apertura dun bar/restaurante/terraza, facendo inviable a utilización da fortaleza con fins comerciais, e anulando as pretensións do titular legal do inmoble, que tiñan coñecemento da Xunta de Galicia. Aínda que ese non era o seu propósito inicial, ao comprar o edificio, Renato Barros desenvolveu a intención de recuperar a fortaleza e a rocha, cuxa historia remóntase á primeira viaxe de exploración da illa, capitaneada por João Gonçalves Zarco, co obxectivo de dándolle unha utilidade, a través da apertura ao público dun bar e dun espazo museístico.
Declaración de independencia En novembro de 2007, Renato Barros entregou ao Representante da República Portuguesa na Rexión Autónoma de Madeira, Monteiro Diniz, unha "solicitude de desvinculación do Principado de Ilhéu da Pontinha". O día 29 do mesmo mes, Cesidio Tallini, activista pola causa das micronacións e fervoroso defensor da independencia de Long Island, emitiu un comunicado en nome do "Príncipe D. Renato Barros, soberano del Principado de Pontinha"., anunciando formalmente a secesión do principado de Portugal, constituíndo o Forte de São José como capital do país autoproclamado. O "príncipe" destacou as súas boas relacións co Goberno brasileiro, afirmando que se o principado é recoñecido, esta será a porta de entrada a Europa.Free Press Release: The Principality of the Pontinha secedes from Portugal, accessdate: February 10, 2017
En outubro de 2010 o "Principado da Pontinha" celebrou o 107 aniversario da venda do Fort São José, coa participación do Partido Nova Democracia que, nesa ocasión, celebrou unha rolda de prensa, na que José Manuel Coelho, entón deputado daquela. partido, emitiu varias advertencias sobre unha suposta ameaza de vender o castro a un millonario iraniano.
Detención de Renato Barros O 25 de setembro de 2017, Renato Barros foi detido pola Guarda Nacional Republicana, tras opoñerse a unha orde de execución xudicial polo peche de instalacións. As forzas de seguridade que acompañaban ao axente da forza esposaron ao "príncipe do illote", levándoo á comandancia local, onde, tras ser identificado, quedou en liberdade, á espera da tramitación xudicial do proceso, que deberá pasar a vista ante o xuíz.
reclamación de territorio independente Renato Barros alega que cando Carlos I de Portugal vendeu a fortaleza en 1903, fíxoo concedendo tales bonificacións capaces de xustificar a independencia do territorio, procedendo a vender non só a propiedade, senón tamén o dominio do illote onde se atopa. situado. e construíuse o castro, e que Torre do Tombo, como autoridade portuguesa debidamente facultada para o efecto, recoñece a plena validez do documento de venda da propiedade e dominio do illote. O inmoble foi sacado a poxa pública e vendido ao Tesouro Nacional, co obxectivo de, coa recadación da venda, completar e recuperar, no illote maior ao leste, o Forte de Nossa Senhora da Conceição do Ilhéu. A Carta Real, que Renato Barros garda no seu poder, contén o seguinte:
Renato Barros alega que, a diferenza de Desertas e Salvaxes, reconquistados polo Estado portugués por Marcello Caetano, este territorio nunca foi reincorporado. Tamén menciona que, se a súa pretensión non fose lexítima, os pasos que está a dar para a formación do principado serían motivo suficiente para que sexa detido, e que iso só non ocorre porque Portugal vendera ese anaco de territorio, que agora sería ser independente. Aínda que non presentou nada concreto, afirmou ter no seu poder opinións internacionais que apoian a súa pretensión de príncipe, e a independencia dese territorio da República Portuguesa. Tamén afirmou que xa contaba con apoios para a súa reivindicación a nivel de varios consulados, países e mesmo do Parlamento Europeo, dicindo que xa levaba a súa reivindicación ante Nacións Unidas, abrindo o camiño para a realización da independencia do illote.
En 2007, Renato Barros manifestou a súa intención de levar ata o final a súa idea de conformar un principado independente nesa propiedade, por razóns de autoestima e en resposta ao modo en que afirma ser tratado pola nación portuguesa, cando viu bloqueadas as súas intencións de explotar comercialmente o sitio. Nese sentido, dixo que considera correcta a actitude do Estado portugués, xa que este, ao non ter a soberanía do territorio, tampouco pode lexislar nin aprobar nada alí: "Xusto ao lado estanse a realizar certas obras e Son incapaz de facer nada. Só podía haber un erro: estaba a pedir algo que non era de Portugal. A actitude do Goberno foi sempre lexítima, porque isto non é portugués. Estiven dando nomes a todos e ao final tiñan razón". En novembro do mesmo ano, Renato Barros entregou unha solicitude formal para o desprendemento do Principado de Ilhéu da Pontinha ao Representante da República Portuguesa na Rexión Autónoma de Madeira, e o 29 dese mesmo mes, Cesidio Tallini, activista da causa das micronacións, anunciou publicamente que o Principado declarou unilateralmente a súa independencia de Portugal
O 6 de setembro de 2010, Renato Barros solicitou formalmente ao Estado portugués que recoñeza inmediatamente ao Principado de Pontinha como "Estado soberano e independente", comunicándolle a súa intención mediante carta enviada aos Presidentes da República, da Asemblea da República, primeiro ministro, ministros de Asuntos Exteriores e de Administración Interior e Representante da República en Madeira. No documento sinalaba que "o último (sic) rei de Portugal, o rei Carlos I, procedeu en 1903, por Real Carta, a vender non só a propiedade senón tamén o dominio do illote onde se atopa o Forte de São José", facendo referencia a que "as autoridades portuguesas debidamente facultadas, nomeadamente Torre do Tombo, recoñecen a plena validez do documento de venda da propiedade e dominio do illote". Así mesmo, sostivo que o autodenominado "Principado de Pontinha cumpre todos os requisitos esixidos polo Dereito Internacional Público para ser recoñecido como Estado soberano e independente", xa que posúe "territorio, dominio sobre el, pobo e a respectiva Carta Monárquica Constitucional", invocando que tanto o dereito internacional coma o Estado portugués recoñecen o "dereito á autodeterminación dos pobos", non existindo "ningunha razón, de feito ou de dereito, que impida ao Goberno portugués e ao seu Estado recoñecer ao Principado de Pontinha como un Estado soberano e independente, moito menos por mor dunha pequena porción dun territorio cuxo dominio alienou”.
Validez da reclamación Segundo o historiador Alberto Vieira, o que o rei D. Carlos alleou, historicamente, foi a construción do castro, e a soberanía nunca foi alienable, o illote seguindo, ao seu xuízo, sendo tan portugués como antes da venda do forte de San. Xosé. O mesmo historiador asegura que aínda non sabe se existe algunha prerrogativa no dereito internacional que lle dea algunha razón a Renato Barros.
Segundo os xuristas Jorge Bacelar Gouveia e Guilherme Silva, a pretensión de Renato Barros non ten apoio na lexislación portuguesa, especialmente na Constitución da República Portuguesa, e apenas está apoiada no [Dereito Internacional Público] e nos instrumentos do dereito internacional, en particular a Carta das Nacións Unidas. Segundo eles, non abonda con acreditar a propiedade dunha porción de territorio para reclamar a independencia desa porción. Adicionalmente, segundo o número 3 do artigo 5 da Constitución da República Portuguesa, "o Estado non allea ningunha parte do territorio portugués nin os dereitos soberanos que exerce sobre el, sen prexuízo da rectificación das fronteiras", sendo esta soberanía "unha e indivisible", e a bandeira un símbolo "da unidade e integridade de Portugal". Segundo Guilherme Silva, aínda que existe un título de propiedade e un rexistro da propiedade, e ignorando a cuestión de se se trata dun castro militar, que legalmente remite a unha solución diferente, e aínda que existe constancia notarial que concede que no ano 2000, o vendedor era o propietario lexítimo ao allear o edificio, e recoñecendo que se trata de bens non acollidos ao dominio público marítimo, posto que se atopa en mans privadas antes do 31 de decembro de 1864, non é suficiente para lexitimar a reclamación.
Segundo os mesmos xuristas, o autodenominado "Principado" tampouco cumpre todos os requisitos esixidos polo Dereito Internacional para ser recoñecido como Estado soberano e independente, xa que aínda que ten territorio, aínda que limitado, non ten un pobo, e non pode entender como tal unha única mostra familiar. Segundo Jorge Bacelar Gouveia, a reivindicación de soberanía e propiedade non é lexítima, "xa que o Estado portugués conta cunha lexislación que determina o dominio público desta illa. Por outra banda, non hai requisitos para a formación dun Estado: non hai pobo, nin poder efectivo, nin territorio". Así mesmo, a Carta Monárquica Constitucional e o título de propiedade non son un "salvoconduto" para a independencia, e mesmo pódese argumentar legalmente se a propiedade foi efectivamente alleada polo Estado portugués, ou se foi a herdanza dinástica dos portugueses. E aínda que a Constitución da República Portuguesa recoñece de feito o dereito dos pobos á autodeterminación no número 3 do artigo 7, esta norma ten que combinarse con outras razóns, de feito e de dereito, acumuladas ou non, en para lexitimar esta pretensión.
Pero aínda que exista algún rastro de posibilidade de recoñecemento, só se pode invocar no caso adecuado, a Organización das Nacións Unidas, e apoiado por instrumentos legais como o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos de 1966, o Pacto das Nacións, nas resolucións da Asemblea Xeral e do Consello de Seguridade das Nacións Unidas, na Convención de Viena, na Responsabilidade dos Estados por feitos internacionalmente ilícitos, no Pacto da Sociedade das Nacións, no Estatuto da Corte Internacional de Xustiza, no Consello de Europa, ou OTAN, a través da cal se pode avaliar a lexitimidade da reivindicación.
En resposta aos dous xuristas, Renato Barros declarou que recibiu varias solicitudes para a atribución da dobre cidadanía e a concesión de títulos de nobreza, polo que o "Principado" cumpriría todos os requisitos para ser recoñecido como Estado independente: un pobo., parte dos cales na diáspora, un poder efectivo e un territorio, aínda que limitado, e polo tanto non se pode considerar unha "utopía".
Características