O Pemberton-Billing P.B.9 foi un biplano de exploración monopraza británico da primeira guerra mundial construído por Pemberton-Billing Limited, que posteriormente se convertería en Supermarine Aviation Works. Só se chegou a construír un P.B.9.Orbis 1985, p. 2694
Deseño e desenvolvemento As ás tiñan largueiros de envergadura completa, coa á superior e inferior conectadas por catro pares de puntais interplanos.Pegram, p. 15 A fuselaxe tiña un tren de aterraxe fixo e un patín de cola. Aínda que foi deseñado para usar un motor Gnome de 80 cabalos, o prototipo estaba equipado cun motor xiratorio Gnome de 50 cabalos collido do P.B.1.
Usando un conxunto de ás que foran obtidas de Radley-England (James Radley e Gordon England), foi deseñado, construído e voado por vez primeira en nove días, aínda que por razóns publicitarias o seu deseñador Noel Pemberton Billing dixo que lle levara unha semana, gañando o alcume de "Seven Day Bus". O P.B.9 voou por vez primeira en agosto de 1914.Mason 1992, p. 31
Aínda que o avión tiña un bo rendemento só se chegou a fabricar o prototipo, que posteriormente foi usado polo Royal Naval Air Service como adestrador.
Operadores
Royal Naval Air Service
Especificacións Datos de Thetford 1958Thetford 1958 p.379
Características xerais
Tripulación: 1 Lonxitude: 6,1 m Envergadura: 7,93 m Planta de potencia: 1 motor xiratorio Gnome de 50 hp (37 kW)
Rendemento
Velocidade máxina: 126 km/h Duración máxima de voo: 3 horas Velocidade de ascenso: 2,5 m/s
Notas
Bibliografía
Categoría:Aeronaves de Supermarine Categoría:Aeronaves co primeiro voo en 1914