Piotr Arkadievich Stolypin, (en ruso: Пётр Арка́дьевич Столы́пин), nado o 14 de abril de 1862 en Dresde e finado o 5 de setembro de 1911 en Kíiv, foi un político do Imperio Ruso que exerceu como Secretario de Estado da súa maxestade imperial (1908), Conselleiro de Estado Real (1904), Camarista Maior (1906); gobernador de Hrodna (1902–1903) e de Saratov (1903–1906), ministro do Interior e presidente do Consello de Ministros do Imperio Ruso (1906–1911), así como membro do Consello de Estado do Imperio Ruso por nomeamento directo (1907–1911).
Na historia rusa de principios do século XX, Stolypin é coñecido principalmente como reformador e político, xogando un papel crucial na represión da revolución de 1905–1907. O 26 de abril de 1906, o tsar Nicolao II ofreceulle a Stolypin o cargo de ministro do Interior. Pouco despois, no inverno de 1907, o goberno foi disolto xunto coa Primeira Duma Estatal, e Stolypin foi nomeado ese mesmo ano presidente do Consello de Ministros.
Entre 1905 e 1906, Stolypin impulsou unha serie de proxectos de lei que pasaron á historia como a reforma agraria de Stolypin, cuxo obxectivo principal foi a introdución da propiedade privada da terra para os campesiños. Outras medidas importantes levadas a cabo por Stolypin como presidente do Consello de Ministros foron a introdución do sistema de zemstvos nas provincias occidentais, a restrición da autonomía do Gran Ducado de Finlandia e os cambios na lexislación electoral, que culminaron coa disolución da Segunda Duma e co remate da revolución de 1905–1907.
Stolypin tamén foi o impulsor da introdución dos Tribunais militares de campo (en vigor de setembro de 1906 a abril de 1907) para combater o terrorismo revolucionario. Posteriormente, estes tribunais foron substituídos por tribunais militares de distrito, que operaban con garantías procesuais.
Durante os seus discursos na Duma Estatal, destacaron as súas habilidades oratorias. As súas frases «Non nos intimidarán!», «Primeiro calma, despois reformas» e «Eles precisan grandes convulsións, nós precisamos unha Gran Rusia!» convertéronse en expresións populares.
Entre as características persoais de Stolypin, os seus contemporáneos destacaban especialmente o seu valor:150. Nos últimos dez anos da súa vida, planeáronse e executáronse once atentados contra el. No último atentado, ocorrido o 1 de setembro de 1911 no teatro de ópera de Kíiv, o anarquista Dmitrii Bohrov feriuno mortalmente; Stolypin morreu catro días despois.
Traxectoria Orixe e primeiros anos miniatura|esquerda|150px|Escudo de armas da familia Stolypin Os seus pais pertencían a antigas familias ricas e nobresAscher, 2002, p. 13: os Stolypine e os Gorchakov. A liñaxe dos Stolypin remóntase ao comezo do século XVI, mentres que a árbore xenealóxica dos Gorchakov chega ao inicio do século XIII.
Unha das cinco irmás do avó de Piotr Stolypin estaba casada con Mikhail Vasílievich Arséniev. A súa filla, María, foi a nai de Mikhail Lérmontov. Polo tanto, Piotr Arkádievich era curmán en terceiro grao de Lérmontov. Non obstante, na familia Stolypin, a actitude cara ao seu famoso parente era reservada. Por exemplo, a filla de Piotr Arkádievich Stolypin, María, escribiu nas súas memorias:
Pola liña materna, Piotr era bisneto de Aleksandr Suvorov e neto de Aleksandr Gorchakov.
O pai de Piotr, o xeneral de artillería Arkadi Dmitrievich Stolypin, participou na Guerra de Crimea (1853–1856) e na Guerra Ruso-Turca (1877–1878) Ao rematar esta última, foi nomeado gobernador da Rumelia Oriental e do Sandjac de Adrianópolis; máis tarde, dirixiu o 9.º corpo de exército e o corpo de granadeiros. A partir de 1892, dirixiu a administración da corte en Moscova, e en 1897 foi nomeado camarista xefe da corte imperialStolypin (Arkadi Dmitrievich) // Enciclopedia de Brockhaus e Efron: Volume XXXI A (62). Estatística – Organización xudicial. San Petersburgo: Tipografía Semenov (I. A. Efron), 1901. Páx. 685.. A nai de Piotr, Natalia Mijáilovna Gorchakova, naceu o 31 de maio de 1827 en Kíiv e faleceu o 21 de novembro de 1889 en San Petersburgo.
Piotr naceu o 14 de abril de 1862 en Dresde (Reino de Saxonia), como consta no rexistro da súa partida de nacementoЦГИА СПб. Ф. 19. — Оп. 123. — Д. 18.Partida de nacemento de Piotr Arkádievich Stolypin, 2 de abril de 1862. Documento. ., aínda que outras fontes indican datas diferentes, como o 17 de abril ou o 15 de abril. O seu lugar de nacemento foi Dresde, capital do Reino de Saxonia, onde a súa nai, Natalia Gorchakova, viaxara para visitar os seus parentes. Foi bautizado o 24 de maio na igrexa ortodoxa de Dresde.
Infancia e mocidade Pasou a súa infancia inicialmente na herdade de Serednikovo, na Provincia de Moscova (actualmente no distrito de Solnechnogorsk, óblast de Moscova) ata 1869, e posteriormente na propiedade de Kalnaberžė, no actual Condado de Kaunas, en Lituania, entón pertencente á Provincia de Kovno. A familia tamén visitou ocasionalmente Suíza.
miniatura|dereita|200px|Piotr Stolypin como estudante do Instituto de Vilnius en 1876. miniatura|esquerda|200px|Vista da casa principal da herdade de Serednikovo, comezos do século XXI. miniatura|esquerda|200px|Stolypin coa súa esposa e a súa primeira filla, María, en Kalnaberžė (1888). miniatura|esquerda|200px|Herdade de Kalnaberžė onde Stolypin pasou parte da súa infancia. Foto de 2011.
Cando chegou o momento de escolarizar os fillos, o pai de Piotr, Arkadi Dmitrievich, adquiriu unha casa en Vilnius situada na rúa Sviato-Stepana (actual rúa Šv. Stepono). En 1874, con 12 anos, Piotr ingresou no segundo curso do Instituto de Vilna, onde permaneceu ata o sexto curso.
En setembro de 1879, o 9.º corpo de exército dirixido polo seu pai regresou de Bulgaria a Oriol, polo que Piotr e o seu irmán menor, Aleksandr Arkádievich Stolypin, foron transferidos á Escola secundaria masculina de Oriol. Piotr ingresou directamente no sétimo curso, e segundo o historiador B. Fiódorov, "destacaba entre os estudantes pola súa madurez e carácter reflexivo".
O 3 de xuño de 1881, con 19 anos, Stolypin rematou os estudos na escola secundaria de Oriol, obtendo o título de bacharel. Tras isto, mudouse a San Petersburgo, onde o 31 de agosto ingresou na sección de Ciencias Naturais (especialidade en agronomía) da Facultade de Física e Matemáticas da Universidade Imperial de San Petersburgo. Durante os seus estudos, un dos seus profesores foi o famoso científico ruso Dmitrii Ivánovich Mendeléiev, quen lle examinou en química e lle outorgou a cualificación de "excelente".
Piotr Stolypin casou en 1884, cando tiña 22 anos e aínda era estudante, algo pouco común para aquela época. A súa noiva, Olga Borísovna Neidgardt, pertencía a unha familia acomodada e achegou como dote unha herdade familiar de 4845 desiatinas situada no distrito de Chistopol, na provincia de Kazán. Para 1907, Stolypin posuía outras herdades: 835 desiatinas na provincia de Kovno, 950 na provincia de Penza e unha propiedade adquirida de 320 desiatinas na provincia de Nizhni Nóvgorod.
O matrimonio de Stolypin estivo marcado por traxedias. O seu irmán maior, Mikhail, morreu nun duelo co príncipe Shajovskoi. Segundo unha lenda, posteriormente o propio Stolypin desafiou ao asasino do seu irmán a un duelo, no que foi ferido na man dereita, o que lle deixou unha mobilidade limitada, algo que os contemporáneos mencionaban frecuentemente. Mikhail estaba prometido con freilina da emperatriz María Fiódorovna, Olga Borísovna Neidgardt, quen era bisneta de Alexandr Suvorov. Dise que no seu leito de morte, Mikhail colocou a man de Piotr sobre a da súa prometida, pedíndolle que coidase dela. Tempo despois, Stolypin pediu a man de Olga ao seu pai, mencionando como inconveniente a súa "xuventude". O futuro sogro, un conselleiro privado de clase II, sorriu e respondeu: "A xuventude é un defecto que se corrixe cada día". O matrimonio foi moi feliz, e Piotr e Olga tiveron cinco fillas e un fillo. En 1885 naceu en San Petersburgo a súa filla maior, María (1885–1985). Segundo os recordos dos contemporáneos, non houbo escándalos nin infidelidades no fogar dos Stolypin.
Segundo diversas fontes, Stolypin iniciou a súa carreira no Ministerio de Bens do Estado, aínda que segundo o "Formulario de Servizo do Gobernador de Saratov", con data do 27 de outubro de 1884, foi admitido no Ministerio do Interior mentres aínda era estudante.
Segundo o mesmo documento, o 7 de outubro de 1885 o Consello da Universidade Imperial de San Petersburgo recoñeceuno como candidato do Departamento de Física e Matemáticas, o que lle permitía acceder a un rango máis alto na administración pública, equivalente a un grao académico e ao remate da súa educación universitaria.
Durante o último curso, Stolypin preparou unha tese sobre economía e estatística titulada O tabaco (cultivo do tabaco no sur de Rusia). O formulario tamén indica que o 5 de febreiro de 1886, Stolypin foi trasladado, por solicitude propia, ao Departamento de Agricultura e Industria do Ministerio de Bens do Estado. Non se conservaron documentos sobre os primeiros anos da súa carreira nos arquivos estatais.
Con todo, segundo o formulario, a súa carreira foi brillante. O 7 de outubro de 1885, o mesmo día en que rematou os estudos, foi ascendido a secretario colexiado, equivalente ao grao X na Táboa de Rangos (habitualmente os graduados comezaban no grao XIV, e só moi raramente no XII). O 26 de xaneiro de 1887, foi nomeado axudante de xefe de mesa no Departamento de Agricultura e Industria. Menos dun ano despois, o 1 de xaneiro de 1888, Stolypin foi nomeado camarista xuvenil na Corte Imperial, un rango pouco común para a súa posición. O 7 de outubro de 1888, xusto tres anos despois do seu primeiro rango, foi ascendido a conselleiro titular (grao IX).
Cinco meses despois, Stolypin deu outro paso importante na súa carreira ao ingresar no Ministerio do Interior, onde o 18 de marzo de 1889 foi nomeado líder da nobreza do distrito de Kovno e presidente do tribunal de mediadores da provincia, un posto de clase V na administración pública, catro rangos por enriba do seu título recente.
Servizo en Kovno miniatura|dereita|200px|Piotr Stolypin (segundo pola esquerda na primeira fila) en Kovno con líderes da nobreza do distrito, 1901
Piotr Stolypin serviu en Kovno (actual Kaunas, Lituania) durante 13 anos, desde 1889 ata 1902. Segundo o testemuño da súa filla María, este foi o período máis tranquilo da súa vida.
Ao chegar a Kovno, Stolypin mergullouse nas tarefas administrativas da rexión. Dedicou especial atención á Sociedade Agraria, que supervisaba e coordinaba a vida económica local. Os obxectivos principais da Sociedade eran educar os campesiños e mellorar a produtividade das súas explotacións. Stolypin centrouse na introdución de métodos agrícolas avanzados e novas variedades de cereais.
Durante o seu servizo en Kovno, Stolypin coñeceu de preto as necesidades locais e adquiriu unha valiosa experiencia administrativa, que posteriormente lle resultou fundamental na súa carreira política. A súa dedicación foi recoñecida con ascensos e condecoracións: en 1890 foi nomeado xuíz de paz honorario; en 1891 ascendido a asesor colexiado; en 1893 foi condecorado coa Orde de Santa Ana de 3.º grao; en 1895 ascendido a conselleiro de cámara; en 1896 recibiu o título de camarista da corte imperial; en 1899 ascendido a conselleiro colexiado; e en 1901 ascendido a conselleiro de estado.
Ademais das súas responsabilidades no distrito, Stolypin dedicou atención á súa propiedade en Kalnaberžė, onde estudaba técnicas agrícolas e os problemas dos campesiños.
Durante o seu tempo en Kovno, naceron catro das súas fillas: Natalia (1889–1949), Elena (1893–1985), Olga (1895–1920) e Alexandra (1897–1987); e o seu único fillo, Arkadi (1903–1990).
Gobernador de Hrodna miniatura|dereita|200px|Piotr Stolypin como gobernador de Hrodna en 1902