Estonia estivo baixo ocupación militar do Imperio Alemán (en ) durante as etapas máis tardías da primeira guerra mundial. Entre o 11 e o 21 de outubro de 1917, o Exército Imperial Alemán ocupou o arquipélago Moonsund, incluíndo as illas máis grandes de Saaremaa (Ösel), Hiiumaa (Dagö) e Muhu (Moon).
Os combates en Estonia cesaron mentres se celebraban as negociacións sobre o tratado de Brest-Litovsk. Estas romperon en febreiro de 1918, e para facer presión ao novo réxime bolxevique da Rusia Soviética para que asinase o Tratado de Brest-Litovsk, os alemáns desembarcaron no continente en Estonia o 18 de febreiro de 1918 e marcharon sobre Haapsalu (Hapsal) o 1 de febreiro de 1918. As forzas alemás ocuparon Valga o 22 de febreiro, e Pärnu, Viljandi e Tartu o 24 de febreiro. Talín foi ocupada o 25 de febreiro de 1918, e no resto do territorio continental de Estonia a última cidade capturada polas forzas alemás foi Narva, o 4 de marzo de 1918. Polo momento, o avance alemán puxo fin tanto ao goberno estoniano como á Declaración provisional de Estonia que declarou o país independente o 24 de febreiro de 1918 en Talín, así como aos restantes gardas vermellos bolxeviques en Estonia. Os últimos gardas vermellos escaparon a Rusia polo río Narva o 5 de marzo de 1918.
O tenente xeneral Adolf von Seckendorff chegou a Talín o 28 de febreiro de 1918. Actuou como comandante militar do 3º Kommandatur á fronte da administración militar alemá do arquipélago de Estonia Occidental. Máis tarde, en 1918, coa sinatura do Tratado de Brest-Litowsk, o goberno bolxevique ruso renunciou a todas as reivindicacións de soberanía sobre Estonia, dándolle formalmente ao Imperio Alemán o dereito de anexarse ou crear un estado cliente en Estonia. Estonia pasou a formar parte do Ober Ost alemán (administración militar de Curonia, Estonia, Livonia, Ösel e Riga) até o remate da primeira guerra mundial en novembro de 1918.
Notas
Véxase tamén Bibliografía
Categoría:Historia de Estonia Categoría:Primeira guerra mundial