O Estaleiro Naval de Antigua e sitios arqueolóxicos relacionados é un sitio Patrimonio da Humanidade da UNESCO de 255 ha en Saint Paul, Antiga, Antiga e Barbuda. Constitúe un conxunto de estruturas navais da era xeorxiana, concretamente un estaleiro naval e os seus complexos de apoio. Este complexo marítimo estableceuse durante un período marcado pola intensa competencia entre as nacións europeas que competían polo dominio no mar para asegurar a autoridade sobre as rendibles illas produtoras de azucre no Caribe Oriental.

Descrición English Harbour ("Porto Inglés"), situado na costa sur de Antiga, consiste nunha secuencia de baías profundas e estreitas case totalmente rodeadas por outeiros. Accesibles a través dunha estreita canle bordeada polas formacións rochosas protectoras da península de Fort Berkeley e Fort Charlotte Point, as baías interiores están ben protexidas e agochadas da vista. Este escenario natural serviu como refuxio ideal contra furacáns e como lugar para carenar e reparar barcos de madeira durante a Era da navegación a vela, protexido polas terras altas fortificadas dos arredores. Aproveitando estas vantaxes estratéxicas, a Armada Británica utilizou a área desde finais do século XVII ata finais do século XIX. O sitio de 255 hectáreas constitúe o corazón histórico do Parque Nacional do Estaleiro de Nelson. A zona de amortecemento de 3873 ha segue o perímetro do Parque Nacional do Estaleiro de Nelson.

Historia Uso militar O asentamento británico inicial en illa Antiga ocorreu en 1632, e a introdución do cultivo de cana de azucre nas illas do Caribe a mediados do século XVII levou a un rápido expansión. Este auxe económico xerou beneficios substanciais para os plantadores e comerciantes, o que provocou a necesidade de localizacións seguras. English Harbour, coa súa vantaxosa contorna natural e a proximidade ás rutas que conectaban Francia, converteuse nun punto central para a explotación. Inicialmente, os comerciantes locais de Antiga aproveitaron estas vantaxes, seguidos pola Royal Navy.

As primeiras estruturas, Fort Berkeley e Fort Charlotte, construíronse na boca do porto. Non obstante, non foi ata 1725 que as autoridades británicas consideraron seriamente o potencial de English Harbour. Esta constatación levou ao comezo da construción do estaleiro e das estruturas de servizo relacionadas en St. Helena. En 1743, a Royal Navy iniciou o establecemento dunhas importantes instalacións de estaleiro naval. Durante aproximadamente 40 anos, erixíronse na zona do estaleiro unha ampla gama de edificios, estruturas e instalacións, incluíndo tanques de auga e captacións, para apoiar unha forza militar permanente. Esta presenza militar tiña como obxectivo protexer os intereses dos plantadores contra ameazas externas e internas, así como realizar incursións contra potencias europeas rivais nas illas próximas. Tras unha extensa construción, o porto converteuse no porto designado para os buques durante a tempada de furacáns.

Unha segunda fase de construción e expansión desenvolveuse en 1781 e persistiu durante as décadas seguintes en English Harbour e as montañas circundantes, estendéndose desde o Blockhouse ata o Lookout Point, cun foco principal nas medidas defensivas. Tras o establecemento da hexemonía británica en 1814 e o posterior declive da importancia económica das Illas de Sotavento, a importancia estratéxica do Estaleiro Naval de Antiga diminuíu. As fortificacións asociadas co complexo naval caeron gradualmente en desuso e quedaron obsoletas. Aínda que o estaleiro seguiu en funcionamento, enfrontouse a desafíos e, en 1889, foi oficialmente desmantelado. A decisión foi impulsada principalmente pola impracticabilidade de adaptar as instalacións para buques de vapor máis grandes, que substituíran aos barcos de vela.

Preservación En 1906, o arsenal transferíuse ao Goberno de Antiga. Ao longo das dúas Guerras Mundiais, o complexo serviu como centro de adestramento militar e, máis tarde, como complexo de carenado e reparación para embarcacións máis pequenas dedicadas ao transporte interinsular. Non foi ata a década de 1950 que se recoñeceu o potencial do estaleiro como lugar de turismo patrimonial e destino de iates. En 1951, xurdiu a Sociedade dos Amigos do "Porto Inglés", inspirada por sociedades similares dedicadas á preservación de edificios antigos en Gran Bretaña. A sociedade tiña como obxectivo preservar e conservar o estaleiro. Mediante unha intensa campaña de recadación de fondos, apoiada por membros da familia real británica e outras figuras notables, a sociedade recadou con éxito os fondos necesarios para restaurar as estruturas do estaleiro en cinco anos. En 1961, celebrouse a finalización das obras de restauración e o recinto histórico do estaleiro reabriu as súas portas. Desde entón, a maioría dos edificios e instalacións utilizáronse para o turismo ou a navegación de iates, seguindo a política establecida dos amigos de English Harbour. En continuación dos esforzos iniciados pola Sociedade dos Amigos de English Harbour, o Goberno de Antiga e Barbuda promulgou a Lei de Parques Nacionais de 1984, designando oficialmente o Estaleiro de Nelson como parque nacional. O financiamento para o establecemento inicial do parque proporcionouno a Axencia Canadense de Desenvolvemento Internacional. O Estaleiro Naval de Antiga incluíuse na Lista Provisional de Patrimonios Mundiales da UNESCO en 2012. O sitio incluíuse na Lista do Patrimonio da Humanidade durante a 40ª sesión do Comité do Patrimonio Mundial celebrada en Istambul, Turquía, do 10 ao 17 de xullo de 2016.

Sitios Estaleiro Naval de Antiga (Estaleiro Nelson): O estaleiro abrangue un conxunto de edificios e instalacións. As estruturas demostran como o Almirantado británico adaptou as estruturas ao clima caribeño, influíndo na arquitectura colonial doutras rexións. Clarence House: Exemplifica a modificación da arquitectura xeorxiana para o clima tropical do Caribe, mostrando a aparición dun estilo xeorxiano colonial distintivo. Fort Berkeley: Construído en 1704 no lado oeste do porto, Fort Berkeley defendía as baías interiores. Entre as súas características restantes inclúense muros defensivos, un polvorín e unha garita. Fort Charlotte: Establecido en 1745 fronte ao Fort Berkeley. Desafortunadamente, pouco queda desta estrutura. Forte Charles Forte Cuyler Forte de Dow's Hill Shirley Heights Middle Ground Complexo de Oficiais de Artillería Complexo do Blockhouse O Miradoiro Cisternas de Middle Ground

Notas

Referencias

Véxase tamén

Bibliografía

Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Antiga e Bermuda

Ligazóns externas Nelson's Dockyard National Park Antigua Naval Dockyard and Related Archaeological Sites at UNESCO

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Antiga e Bermuda