Os sistemas de rega Aflaj de Omán son antigos sistemas de captación, transporte, almacenamento e distribución de auga do ano 500 d.C. situados nas rexións omanís de Dakhiliyah, Sharqiyah e Batinah. Representan un tipo antigo de sistema de rega de Oriente Medio cunha historia que se remonta a 5.000 anos nesa rexión. Un tipo está asociado a un sistema de auga coñecido como qanat ou kariz, orixinario de Persia e presente alí e en países da Península Arábiga preto de Omán. Os sistemas Aflaj poden incluír unha sección horizontal subterránea á que se accede por pozos verticais, que recolle auga do acuífero empregando a mesma tecnoloxía que os sistemas qanat de Irán. Sempre inclúen canles de superficie para o transporte e a distribución.

"Aflaj" (árabe أفلاج) é o plural de "falaj" (árabe فلج), que significa "dividido en partes" en árabe clásico. Este sistema de rega dividía a auga entre todos os habitantes, esta fluía por gravidade desde as súas fontes orixinais ata as casas e as terras de cultivo. O complexo incluía torres de vixía para protexelo, pero tamén mesquitas e outros edificios.

En 2006, cinco aflaj engadíronse á lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO baixo o nome de "Sistemas de rega Aflaj de Omán": Falaj Al-Khatmeen, Falaj Al-Malki, Falaj Daris, Falaj Al-Mayassar e Falaj Al-Jeela.

Tipos e mantemento

O Proxecto de Inventario Aflaj ofrece datos sobre os sistemas aflaj. Hai tres tipos principais de aflaj en Omán: daudi (tamén dawoodi, daoudi) ou iddi aflaj: canles subterráneas, cun fluxo de auga abundante e perenne que depende dos cambios no nível freático. Atópanse nas chairas augas arriba das rexións de Sharqiyah, Dakhiliyah, Dhahirah e Batinah. Ata 12 km de longo, 0,5-1 m de ancho, 0,5-2 m de alto, chegando ata 50 m por debaixo do nivel do chan. Pode ter ducias de ramas, o que aumenta o fluxo. O falaj de Al Malki en Izki ostenta o récord con 17 ramas. O nome indica que se lle atribúen ao profeta Dawood (David no Islam. O tipo "daudi" representa o 23,5 % de todos os aflaj de Omán. ghaili aflaj: fluxo estacional, determinado polo nivel das augas subterráneas e as precipitacións. Alimentado principalmente por pozas que se acumulan augas abaixo dos uadis durante a estación das chuvias. Canles abertas, cubertas só dentro dos uadis. Ata 4 metros de profundidade baixo a superficie do chan e 100 m - 2 km de lonxitude. Tipo máis prevalente no norte de Omán e o 48,5 % do número total de aflaj do país. aini aflaj: explotan as fontes termais de montaña alimentadas por estratos xeolóxicos profundos e usan canles abertas. A auga adoita conter xofre, ás veces é quente e pode ser terapéutica, por exemplo contra o reumatismo. As fontes termais omanís máis coñecidas son Ain Al Thawarah en Nakhal, Ain Al Kasfah en Al Rustaq e Ain Arzat en Jebal Al Qara en Dhofar. O tipo "aini" constitúe arredor do 28 % do número total de aflaj omanís.

Esta diversidade indica a comprensión e a explotación matizadas das condicións hidroxeolóxicas locais para garantir a auga durante todo o ano. Os sistemas aflaj contan con pozos de acceso construídos cada 20 metros ao longo do túnel para a ventilación e a eliminación de cascallos. Unha característica distintiva é o anel de arxila cocida na boca do pozo, que impide o colapso e as inundacións do túnel, protexe a auga da contaminación e impide que as persoas e os animais caian dentro. Isto destaca a sofisticada enxeñaría e as medidas preventivas integradas no deseño para garantir a durabilidade e a limpeza do abastecemento de auga.

A pesar das súas orixes antigas, uns 3000 sistemas aflaj seguen funcionais, o que subliña o seu valor perdurable para o abastecemento de auga agrícola e doméstico de Omán. O mantemento e coidado destes sistemas, como no caso de Birkat Al Mus, amosan o esforzo comunitario e a alta consideración polos monitores ou administradores da auga ( wakils), que desempeñan un papel crucial na preservación da claridade e pureza da auga, esencial para a supervivencia destas comunidades do deserto.

Bombardeos durante a Guerra de Jebel Akhdar da década de 1950 A información desclasificada polos Arquivos Nacionais británicos revelou máis tarde que o goberno británico destruíu deliberadamente o sistema de irrigación de Aflaj sistemas e cultivos por ataques aéreos durante a Guerra de Jebel Akhdar de finais da década de 1950 para evitar que os habitantes do interior de Omán recollesen as colleitas e tivesen acceso a abastecementos de auga. Wadi Beni Habib e a canle de auga de Semail estaban entre os abastecementos de auga que danáronse deliberadamente. Os ataques aéreos sobre Saiq e Sharaijah converteron o cultivo nas zonas en "perigoso". Ademais, estes documentos revelan que o Ministro de Asuntos Exteriores británico deu a aprobación o 4 de agosto de 1957 para levar a cabo ataques aéreos sen previo aviso aos habitantes locais que residían no interior de Omán. A prohibición de visados ​​para a prensa por parte do sultán e a capacidade do goberno británico para levar a cabo ataques aéreos discretamente utilizando o aeródromo de Masirah axudaron a manter as operacións militares baixo un perfil baixo.

Aflaj designados como Patrimonio da Humanidade thumb|Al-Katmeen Falaj Coordenadas Área Rexión Al-Katmeen Dakhiliyah Al-Malki Dakhiliyah Daris Dakhiliyah Al-Jeela Sharqiyah Al-Muyasser Batinah

Notas

Referencias

Véxase tamén

Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Omán

Ligazóns externas Explore the Aflaj Irrigation Systems of Oman in the UNESCO collection on Google Arts and Culture

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Omán