miniatura|180px| 55px 70px A Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) designa como Patrimonio da Humanidade aqueles elementos do patrimonio cultural ou patrimonio natural que posúen un valor universal excepcional e propostos polos países asinantes da Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, establecida en 1972. O patrimonio cultural comprende monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), conxuntos de edificios e sitios (incluíndo xacementos arqueolóxicos). O patrimonio natural comprende os elementos naturais (formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies animais e vexetais ameazadas) e os sitios naturais que revisten importancia desde o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural. O Reino de Noruega aceptou a convención o 12 de maio de 1977, o que permitiu que os seus sitios históricos puidesen optar á súa inclusión na lista. En 2017, había oito sitios do Patrimonio da Humanidade en Noruega: sete culturais e un natural. Existe un sitio transnacional, o Arco Xeodésico de Struve, que se comparte con outros nove países.

Os dous primeiros sitios de Noruega, a Igrexa de madeira de Urnes e Bryggen, inscribíronse na lista durante a 3.ª sesión do Comité do Patrimonio Mundial, celebrada no O Cairo e en Luxor (Exipto) en 1979. A última inscrición, o Sitio do patrimonio industrial de Rjukan-Notodden, engadiuse á lista en 2015.> Ademais dos seus sitios Patrimonio da Humanidade, Noruega tamén mantén seis sitios na súa lista indicativa, tres das cales son candidaturas transnacionais.

__TOC__

Sitios Patrimonio da Humanidade A UNESCO cataloga os sitios segundo dez criterios; cada entrada debe cumprir polo menos un dos criterios. Os criterios do I ao VI son culturais, e do VII ao X son naturais.

+ Sitios Patrimonio da Humanidade Sitio Imaxe Localización (condado) Ano de inscrición Datos da UNESCO Descrición Igrexa de madeira de Urnes 150x150px|Urnes Church|alt=Igrexa de Urnes, un edificio de madeira cun cemiterio diante. Vestland 1979 58; I, II, III (cultural) A igrexa de madeira de Urnes é un dos exemplos máis antigos e destacados deste tipo de igrexas de madeira. Construíuse nos séculos XII e XIII e incorpora elementos da tradición viquinga procedentes da igrexa anterior, do século XI. A igrexa combina influencias da arte celta, das tradicións viquingas e da arquitectura románica. A talla en madeira, procedente da igrexa anterior, representa animais entrelazados e en loita, conectando así a cultura nórdica precristiá co cristianismo da Idade Media. Bryggen 150x150px|Bryggen houses|alt=Casas de Bryggen, vista desde a rúa. Vestland 1979 59; III (cultural) Bryggen é o barrio portuario histórico de Bergen, unha importante cidade da costa occidental de Noruega. En 1350, a Liga Hanseática estableceu en Bergen un posto comercial estranxeiro, un *kontor*, que controlaba o comercio de peixe seco (*stockfish*) procedente do norte. O período hanseático prolongouse ata o século XVI. As casas de madeira de Bryggen sufriron numerosos incendios, o último na década de 1950, pero sempre reconstruíronse seguindo o estilo tradicional. Hoxe en día consérvanse arredor de 60 edificios tradicionais. Vila mineira de Røros e a súa Circunferencia Trøndelag 1980 55; III, IV (cultural) Røros foi unha cidade mineira de cobre dende 1644 ata 1977, cando a compañía mineira quebrou. A cidade está construída enteiramente en madeira. Foi completamente arrasada polas tropas suecas en 1679 durante a Guerra Escánica, pero posteriormente reconstruída. Xunto coa área circundante, a Circunferencia (a área de privilexios outorgada polo rei danés-noruegués á fábrica de cobre de Røros en 1646), demostra a vida e o traballo nunha cidade mineira nun clima subártico rigoroso. Arte rupestre de Alta 150x150px|Alta petroglyphs|alt=Petróglifos de Alta que representan humanos e animais Finnmark 1985 352; III (cultural) Esta propiedade contén 45 sitios de petróglifos en cinco áreas arredor do Fiorde de Alta no Concello de Alta, ao norte do Círculo Polar Ártico. Miles de pinturas e gravados, que datan aproximadamente do 4200 a C. ao 500 a.C., representan fauna circumpolar, como renos, alces, osos, peixes, baleas e aves mariñas, así como a interacción dos cazadores-recolectores coa paisaxe. Os paneis mostran caza, pesca, viaxes en barco, así como símbolos e rituais. Tamén se representan varios artefactos da cultura material. Vegaøyan – o arquipélago de Vega 150x150px|Vega panorama|alt=Panorama da illa de Vega dende o mar Nordland 2004 1143; V (cultural) Ademais de seren pescadores e agricultores, polo menos desde o século IX, os habitantes do arquipélago de Vega recollían penuxe de éider, a pluma dos patos éider. A xente construía refuxios e niños para os patos que viñan aquí cada primavera e eran protexidos durante a época de cría, o que lles permitía recoller a penuxe cando os patos e os polos abandonaban os niños. Esta tradición aínda se conserva nos tempos modernos. A paisaxe cultural inclúe vilas pesqueiras, peiraos, almacéns, paisaxes agrícolas, faros e balizas.Arco Xeodésico de Struve 150x150px|Struve Geodetic Arc in Hammerfest|alt=Piar do arco xeodésico de Struve en Hammerfest. Hai un globo terráqueo na parte superior do piar. Finnmark 2005 1187; II, III, VI (cultural) O Arco Xeodésico de Struve é unha serie de puntos de triangulación que se estenden ao longo de 2820 km desde Hammerfest (Noruega) ata o mar Negro. Os puntos establecéronse nunha medición realizada polo astrónomo Friedrich Georg Wilhelm von Struve, quen levou a cabo por primeira vez unha medición precisa dun longo segmento dun meridiano, o que axudou a determinar o tamaño e a forma da Terra. Orixinalmente, había 265 puntos de estación. O sitio do Patrimonio da Humanidade inclúe 34 puntos en dez países (de norte a sur: Noruega, Suecia, Finlandia, Rusia, Estonia, Letonia, Lituania, Belarús, Moldova e Ucraína), catro dos cales se atopan en Noruega. Fiordes do oeste de Noruega – Geirangerfjord e Nærøyfjord 150x150px|Geirangerfjord|alt=Panorama do Geirangerfjord con algúns cruceiros no fiordo Møre og Romsdal e Vestland 2005 1195; VII, VII (natural) Os dous fiordes figuran entre os máis longos e profundos do mundo. Son exemplos clásicos de fiordes, é dicir, vales glaciais somerxidos. As ladeiras dos vales elévanse ata 1400 m sobre o nivel do mar e descenden ata 500 m por baixo del. A zona tamén conta cun gran número de fervenzas, glaciares e lagos glaciais.. Sitio do patrimonio industrial de Rjukan-Notodden 150x150px|Ammonia dioxide factory|alt=O edificio da fábrica de amoníacoTelemark 2015 1486; II, IV (cultural) O complexo industrial das localidades de Rjukan e Notodden estableceuno a compañía Norsk Hydro a principios do século XX. As primeiras centrais hidroeléctricas proporcionaron enerxía para a produción industrial de fertilizantes artificiais a partir do nitróxeno do aire, unha nova industria global.

Lista indicativa Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios indicativos que poderían considerar para a súa candidatura. As candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial só se aceptan se o sitio figuraba previamente na lista indicativa. En 2025, Noruega ten seis sitios na súa lista indicativa.

+ Sitios candidatos Sitio Imaxe Localización Ano de inclusión Criterios da UNESCO Descrición Área de Laponia – Tysfjorden, o fiorde de Hellemobotn e Rago (ampliación) Stetind (mountain 1,392 m /4600 ft and a branch of Tysfjorden, Norway)|150px|alt=Mar rodeado de montañas Nordland 2002 III, V, VII, VIII, IX (mixto) Este sitio provisional é a ampliación do sitio xa inscrito en Suecia. Laponia está habitada polo pobo sami, que conserva un modo de vida tradicional baseado no pastoreo de renos. Na zona que rodea o Tysfjorden existe unha importante comunidade de sami de Lule. O Parque Nacional de Rago é unha zona montañosa agreste. As illas Lofoten Reine, Lofoten|150px|alt=Illas lofoten desde arriba. asentamentos e montañas. Nordland 2002 III, VIII, IX, X (mixto) As Lofoten son un grupo de illas ao norte do Círculo Polar Ártico, que abarcan 250 km. Consisten principalmente en rochas Precámbricas. A pesca de bacallau foi unha importante fonte de ingresos desde a época previquinga. A zona tamén é un hábitat importante para os animais, sendo especialmente famosos os cantís de aves en Røst e Værøy. Arquipélago de Svalbard Longyearbyen|150px|alt=Casas en Longyearbyen, unha montaña cuberta de neve ao fondo Svalbard 2007 V, VI, VII, VIII, IX, X (mixto) Preto do 60 % do arquipélago de Svalbard está cuberto de neve e xeo. As illas utilizáronse como estacións baleeiras e por mineiros durante séculos, e agora hai asentamentos permanentes noruegueses e rusos. Dado que a natureza está na súa maior parte intacta, é un hábitat importante para animais árticos, como o raposo ártico, os renos, as baleas, as focas, incluídas as morsas, así como o salveiro ártico que vive en lagos e ríos. Moitas aves aniñan en Svalbard, incluídos os patos eider e os gansos. A rocha materna de Svalbard é rica en fósiles. Illas de Jan Mayen e Bouvet como partes dunha candidatura transnacional en serie do sistema Dorsal Mesoatlántica Egg-oeja, a peninsula on the coast of Jan Mayen|150px|alt= Egg-oeja, unha península na costa de Jan Mayen. Praia de area cun cantil ao fondo. Jan Mayen e Bouvet 2007 VIII, IX, X (natural) Isto forma parte dunha candidatura transnacional que abrangue os puntos supramarinos da Dorsal Mesoatlántica. Dúas illas, ambas volcánicas, son norueguesas, outros sitios pertencen a Brasil, Gran Bretaña, Portugal e Islandia. Jan Mayen (parte integral do Reino de Noruega), no Ártico, é un lugar de cría para un gran número de focas de groenlandia e focas de capelo, así como de aves mariñas. A illa Bouvet, unha dependencia de Noruega, atópase a 2400 km ao sur do Cabo de Boa Esperanza e alberga poboacións de pingüíns macaróns e pingüíns antárticos, pero tamén se rexistrou a cría de pingüíns de Adelia. É un lugar de cría de focas antárticas e elefantes mariños. Monumentos e sitios viquingos / enterramentos en barco de Vestfold e canteiras de moas de Hyllestad The Oseberg ship on display at the Viking ship museum, Oslo|150px|alt=Barco viquingo no interior do museo Vestfold, Vestland 2011 III (cultural) Esta candidatura transnacional inclúe nove sitios en seis países, relacionados co legado da cultura viquinga entre os séculos VIII e XII. Dous dos sitios atópanse en Noruega. O sitio de Vestfold abrangue tres enterramentos en barco e varios túmulos funerarios. As canteiras de Hyllestad producían pedras de muíño manual, primeiro para uso da poboación local e máis tarde para a exportación.Várjjat Siida The museum showcasing archaelogical findings|150px|alt=Museo no norte de Noruega Finnmark 2025 III (cultural) Esta zona da península de Varanger abrangue algúns dos asentamentos máis antigos do final da Idade do Xeo. Entre as súas características distintivas figuran lugares de culto e de sacrificio, casas semienterradas e sistemas de caza de pedra.

Notas

Véxase tamén

Outros artigos Patrimonio da Humanidade por país