Niccolò Machiavelli, tamén citado como Nicolás MaquiaveloNicolás Maquiavelo, Manuel A. Fortes Torres (Baía, 2006), ISBN 978-84-96526-35-8.O príncipe, Nicolás Maquiavelo, (USC-BBVA, 2002; trad. Isabel González). e Nicolao MaquiaveloHistoria da Filosofía, Proxecto de etapa: bacharelato, Rodeira-Edebé., nado en FlorenciaDietz, Mary G.. Machiavelli, Niccolò (1469–1527), 1998, https://doi.org/10.4324/9780415249126-S080-1. Routledge Encyclopedia of Philosophy, Taylor and FrancisBerridge, G.R., Lloyd, L. (2012). M. In: Barder, B., Pope, L.E., Rana, K.S. (eds) The Palgrave Macmillan Dictionary of Diplomacy. Palgrave Macmillan, London. https://doi.org/10.1057/9781137017611_13 o 3 de maio de 1469 e finado ibídem o 21 de xuño de 1527, foi un historiador, filósofo e político italiano da era do Renacemento italiano.
É coñecido sobre todo polo seu tratado político O príncipe (), escrito cara a 1513 pero non publicado até 1532, cinco anos despois da súa morte.Por exemplo: and A miúdo foi considerado como o pai da filosofía política e da ciencia política modernas.Por exemplo: , ,
Durante moitos anos foi alto funcionario da república florentina con responsabilidades en asuntos diplomáticos e militares. Escribiu comedias, cancións de entroido e poesía. A súa correspondencia persoal tamén é importante para os historiadores e estudosos da correspondencia italiana. Traballou como secretario da segunda chancelería da República de Florencia de 1498 a 1512, cando os Medicis estaban fóra do poder.
Tras a súa morte o nome de Maquiavelo pasou a evocar actos sen escrúpulos do tipo dos que aconsellou máis famosamente na súa obra O príncipe. Afirmaba que a súa experiencia e a lectura da historia demostrábanlle que a política sempre implicou engano, traizón e crime. Tamén dixo en particular que un gobernante que está a establecer un reino ou unha república e é criticado polos seus actos, incluída a violencia, debe ser escusado cando a intención e o resultado son beneficiosos para el.Por exemplo, O Príncipe cap. 15, e Os Discursos Libro I, capítulo 9 O príncipe de Maquiavelo estivo rodeado de polémica desde a súa publicación. Algúns o consideran unha descrición directa da realidade política. Para outros, O príncipe é un manual que ensina aos aspirantes a tiranos como deben facerse co poder e mantelo. Mesmo en tempos recentes, algúns estudosos, como Leo Strauss, reafirmaron a opinión tradicional de que Maquiavelo era un "mestre do mal".
Aínda que Maquiavelo fíxose máis famoso pola súa obra sobre os principados, os estudosos tamén prestan atención ás exhortacións das súas outras obras de filosofía política. Aínda que menos coñecido que O príncipe, díxose que os Discorsi sopra la prima deca di Tito Livio (Discursos sobre a primeira década de Tito Livio) (compostos ) achandaron o camiño para o republicanismo moderno.Harvey Mansfield and Nathan Tarcov, "Introduction to the Discourses". In their translation of the Discourses on Livy As súas obras exerceron unha grande influencia en autores da Ilustración que reavivaron o interese polo republicanismo clásico, como Jean-Jacques Rousseau e James Harrington. O realismo político de Maquiavelo seguiu influíndo en xeracións de académicos e políticos, como Hannah Arendt e Otto von Bismarck.
Coa fin da república florentina en 1512, Machiavelli perdeu os seus cargos e marchou ao exilio.
Traxectoria miniatura|upright|Pintura ó óleo de Maquiavelo por Cristofano dell'Altissimo Maquiavelo naceu en Florencia, Italia, terceiro fillo e primeiro varón do avogado Bernardo di Niccolò Machiavelli e a súa esposa, Bartolomea di Stefano Nelli, o 3 de maio de 1469. Crese que a familia Maquiavelo descende dos antigos marqueses de Toscana que deu trece Gonfalonieres de Xustiza florentinos, un dos cargos dun grupo de nove cidadáns elixidos por sorteo cada dous meses e que formaban o goberno, ou Signoria; nunca foi, con todo, cidadán de pleno dereito de Florencia debido á natureza da cidadanía florentina naquela época, mesmo baixo o réxime republicano. Maquiavelo casou con Marietta Corsini en 1501. Tiveron sete fillos, cinco homes e dúas mulleres: Primerana, Bernardo, Lodovico, Guido, Piero, Baccina e Totto.
Maquiavelo naceu nunha época tumultuosa. As cidades-estado italianas e as familias e individuos que as dirixían podían xurdir e desaparecer repentinamente, a medida que os papas e os reis de Francia, España e o Sacro Imperio Romano Xermánico libraban guerras adquisitivas pola influencia e o control rexional. As alianzas político-militares cambiaban continuamente, con condotieros (líderes mercenarios) que cambiaban de bando sen previo aviso, co ascenso e caída de moitos gobernos efémeros.Maurizio Viroli, Niccolò's Smile: A Biography of Machiavelli (2000), ch 1
O seu mestre, Paolo dá Ronciglione, ensinoulle gramática, retórica e latín. Descoñécese si Maquiavelo sabía grego; Florencia era entón un dos centros de erudición grega de Europa. En 1494 Florencia restaurou a a república, expulsando á familia Medici que gobernara Florencia durante uns sesenta anos. Pouco despois da execución de Savonarola, Maquiavelo foi nomeado para un cargo da segunda chancelaría, unha oficina de escritura medieval que puxo a Maquiavelo a cargo da produción de documentos oficiais do goberno florentino. Pouco despois, tamén foi nomeado secretario da Dieci di Libertà e Pace.
Na primeira década do século XVI levou a cabo varias misións diplomáticas, sobre todo ante o papado en Roma. Florencia enviouno a Pistoia para pacificar aos líderes de dúas faccións enfrontadas que estalaran en disturbios en 1501 e 1502; ao fracasar, os líderes foron desterrados da cidade, unha estratexia que Maquiavelo favorecera desde o principio. De 1502 a 1503, foi testemuña da brutal realidade dos métodos de construción do Estado de César Borgia (1475-1507) e o seu pai, o papa Alexandre VI, quen estaban entón implicados no proceso de tentar traer unha gran parte da Italia central baixo a súa posesión. O pretexto de defender os intereses da Igrexa serviu de xustificación parcial aos Borgia. Outras excursións á corte francesa de Luís XII e á corte española influíron nos seus escritos, como O príncipe.
A principios do século XVI, Maquiavelo concibiu unha milicia para Florencia e comezou a recrutala e creala. Desconfiaba dos mercenarios (unha desconfianza que explicou nos seus informes oficiais e máis tarde nas súas obras teóricas pola súa natureza antipatriótica e desinteresada na guerra, que fai que a súa lealdade sexa voluble e a miúdo pouco fiable cando máis se necesita), e no seu lugar dotou ao seu exército de cidadáns, unha política que deu algúns resultados positivos. En febreiro de 1506 conseguira que catrocentos campesiños desfilasen, vestidos (mesmo con corazas de ferro) e armados con lanzas e pequenas armas de fogo. Baixo o seu mando, os cidadáns-soldados florentinos conquistaron Pisa en 1509.
O éxito de Maquiavelo durou pouco. En agosto de 1512, os Medici, apoiados polo papa Xulio II, utilizaron tropas españolas para derrotar aos florentinos en Prato. Tras o asedio, Piero Soderini dimitiu como xefe de estado florentino e fuxiu ao exilio. A experiencia, do mesmo xeito que a estancia de Maquiavelo en cortes estranxeiras e cos Borgia, influiría enormemente nos seus escritos políticos. A cidade-estado florentina e a república disolvéronse, e Maquiavelo foi destituído do seu cargo e desterrado da cidade durante un ano. En 1513, os Medici acusárono de conspiración contra eles e encarcerárono. A pesar de ser sometido a tortura ("coa corda", na que o prisioneiro é colgado das súas bonecas atadas por detrás, obrigando aos brazos a soportar o peso do corpo e dislocando os ombreiros), negou a súa implicación e foi liberado ao cabo de tres semanas.
Maquiavelo retirouse entón á súa herdade de Sant'Andrea in Percussina, preto de San Casciano in Val di Pesa, onde se dedicou a estudar e escribir tratados políticos. Durante este período, representou á República florentina en visitas diplomáticas a Francia, Alemaña e outros lugares de Italia. Desesperado pola oportunidade de seguir implicado directamente en asuntos políticos, ao cabo dun tempo comezou a participar en grupos intelectuais de Florencia e escribiu varias obras de teatro que (a diferenza dos seus traballos sobre teoría política) foron populares e amplamente coñecidas en vida. A política seguiu sendo a súa principal paixón e, para satisfacer este interese, mantivo unha coñecida correspondencia con amigos máis relacionados coa política, tentando involucrarse de novo na vida política.Niccolò Machiavelli (1996), Machiavelli and his friends: Their personal correspondence, Northern Illinois University Press, translated and edited by James B. Atkinson and David Sices. Nunha carta a Francesco Vettori, describe a súa experiencia:
Á tardiña, volvo a casa e diríxome ao meu estudo. No limiar, quítome a roupa de traballo, cuberta de barro e sucidade, e póñome a roupa que levaría un embaixador. Vestido con decencia, entro nas antigas cortes de gobernantes que hai tempo que morreron. Alí recíbenme calorosamente e aliméntome coa única comida que atopo nutritiva e para a que nacín. Non me avergoño de falar con eles e pedirlles explicacións sobre os seus actos e eles, por amabilidade, respóndenme. Pasan catro horas sen que sinta ansiedade algunha. Esquézome de todas as preocupacións. Xa non teño medo á pobreza nin á morte. Vivo enteiramente a través deles.Joshua Kaplan, "Political Theory: The Classic Texts and their Continuing Relevance," The Modern Scholar (14 lectures in the series; lecture #7 / disc 4), 2005. miniatura|upright|Tumba de Maquiavelo na Igrexa da Santa Cruz de Florencia Maquiavelo morreu o 21 de xuño de 1527 dunha enfermidade estomacal. á idade de 58 anos, tras recibir a unción dos enfermos. Foi enterrado na Basílica de Santa Cruz de Florencia. En 1789 George Nassau Clavering, e Pietro Leopoldo, Gran Duque de Toscana, iniciaron a construción dun monumento sobre a tumba de Maquiavelo. Foi esculpido por Innocenzo Spinazzi, cun epitafio do doutor Ferroni inscrito nel. upright|miniatura|Niccolò Machiavelli. Carreira e influencia A invasión de Carlos VIII de Francia en 1494 deu inicio a un período turbulento na historia de Italia, que entón se dividía en cinco poderes diferentes: Florencia, Milán, Venecia e Nápoles. Varias potencias estranxeiras, sobre todo Francia, España e o Sacro Imperio Romano, disputábanse o país. Florencia era militarmente inferior a estes exércitos, o que levou a Machiavelli a pasar catorce anos viaxando en misión diplomática a varias cidades nun intento por manter a flote á atribulada república.