Motor Racing Developments Ltd., comunmente coñecido como Brabham, foi un fabricante británico de coches de carreiras e un equipo de Fórmula 1. Fundada en 1960 por dous australianos, o piloto Jack Brabham e o deseñador Ron Tauranac, o equipo gañou catro campionatos de pilotos e dous campionatos de construtores nos seus 30 anos de historia da Fórmula Un. O campionato de pilotos de Jack Brabham de segue sendo o único logrado cun coche que leva o nome do propio piloto.
Motor Racing Developments Ltd. era o fabricante máis grande do mundo de monoprazas a pedido na década de 1960, e para 1970 construíra máis de 500 coches. Durante este período, os equipos que usaran coches marca Brabham gañaron campionatos en Fórmula 2 e Fórmula 3 e competiron nas 500 Millas de Indianápolis. Nas décadas de 1970 e 1980, Brabham introduciu innovacións como o controvertido pero exitoso 'coche ventilador', o reabastecemento de combustible durante a carreira, freos de carbono e a suspensión hidropneumática. O equipo gañou dous campionatos de Fórmula 1 de pilotos na década de 1980 co brasileiro Nelson Piquet, e converteuse no primeiro en gañar un campionato de pilotos cun coche turboalimentado.
O empresario británico Bernie Ecclestone foi propietario de Brabham durante a maior parte das décadas de 1970 e 1980, e logo converteuse no responsable de administrar os aspectos comerciais da Fórmula 1. Ecclestone vendeu o equipo en 1988. O seu último dono foi o Middlebridge Group, unha empresa de motores xaponesa. A mediados da tempada , o equipo colapsou economicamente ao non poder Middlebridge pagar os préstamos outorgados por Landhurst Leasing. O caso foi investigado pola oficina de fraudes maiores do Reino Unido.
Orixes miniatura|left|150px|Jack Brabham tiña 40 anos cando gañou o título de pilotos da F1 nun coche 'Brabham'. O equipo Brabham foi fundado por Jack Brabham e Ron Tauranac, coñecéronse en 1951 cando ambos se dedicaban con éxito a fabricar e correr autos de carreira no seu país natal Australia. Brabham tiña máis éxito como piloto e emigrou ao Reino Unido en 1955 para desenvolver a súa carreira nos circuítos. Aí empezou a pilotar para o equipo oficial da Cooper Car Company e en 1958 chegaron xuntos ata a Fórmula 1, a máis alta categoría de monoprazas definida pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), o ente mundial reitor do automobilismo deportivo.'FIA é usada ao longo deste artigo para referirse ao ente mundial reitor do automobilismo deportivo. Ata 1978 o deporte motor era rexido pola Commission Sportive Internationale (CSI) e desde 1978 pola Fédération Internationale du Sport Automobile (FISA), ambas subsidiarias da FIA. En 1992 a FIA absorbeu a FISA e o seu papel reitor. En e Brabham gañou o campionato de pilotos de Fórmula 1 ao volante dos revolucionarios Coopers de motor central.
A pesar de ser os primeiros en pór o motor detrás do piloto, Cooper e o seu xefe de deseño Owen Maddock resistíanse a seguir desenvolvendo os seus autos. Brabham presionaba por máis avances, e tivo un papel significativo en desenvolver en 1960 o moi exitoso Cooper T53 'lowline' , con achegas do seu amigo Tauranac.Lawrence (1999) pp. 18, 22 Brabham consultara a Tauranac por carta sobre asuntos técnicos desde que chegara ao Reino Unido. Tauranac deulle consellos sobre a xeometría da suspensión do Cooper T53 'lowline'. Brabham estaba seguro de que podía lograr máis que Cooper, e a finais de 1959 pediu a Tauranac que fose ao Reino Unido e traballase con el, inicialmente producindo equipos de melloramento para autos de rúa como o Sunbeam Rapier e o Triumph Herald no seu taller, Jack Brabham Motors, pero co obxectivo a longo prazo de deseñar autos de carreira.Lawrence (1999) p. 22-4 Jack xa tratara de comprar Cooper asociado co tamén piloto Roy Salvadori Brabham describiu a Tauranac como "absolutamente o único tipo co que me asociaría".
Con ese fin, Brabham e Tauranac crearon Motor Racing Developments Ltd. (MRD), deliberadamente evitando o uso dos seus nomes. A nova compañía competiría con Cooper no mercado de fabricación de autos de carreira sobre pedido. Como Cooper era aínda o empregador de Brabham, Tauranac produciu o primeiro coche MRD, para a categoría de Fórmula Júnior, en segredo. Presentado no verán de 1961, o 'MRD' foi pronto rebautizado. O xornalista especializado Gérard Crombac sinalou que "[o] xeito que un francés pronuncia esas iniciais, escritas foneticamente, 'em air day', soa perigosamente como a palabra francesa... merde (merda).Scarlett (maio de 2006) p. 43. esta é a historia como a recordan Tauranac e o mecánico de Brabham Michael Scarlett. O xornalista británico Alan Brinton tamén foi mencionado como o que sinalou este desafortunado feito. Ver Drackett (1985) p. 21. Os coches foron entón coñecidos como Brabhams, con números de modelo que empezaban con BT por 'Brabham Tauranac'.Drackett (1985) pp. 18, 21 O primeiro prototipo para FJunior polo tanto converteuse no BT1 e a súa versión de produción BT2.
Para a tempada , os equipos Lotus e Ferrari desenvolveran o concepto do motor central máis que Cooper, mentres que Brabham tivo unha pobre tempada, anotando só catro puntos. Correndo cos seus propios Cooper privados en eventos fóra de campionato durante 1961, Brabham deixou a compañía en 1962 para pilotar para o seu propio equipo: Brabham Racing Organisation, usando coches fabricados por Motor Racing Developments..Lawrence (1999) p. 31Brabham, Nye (2004) pp. 14, 145–9. Os relatos de Brabham e Tauranac (Lawrence 1999 p. 32) difiren en se a BRO formouse co propósito de F1, ou xa existía.
Historia deportiva - Fórmula 1 Jack Brabham e Ron Tauranac (1961–1970) miniatura|right|250px|Brabham BT33. Tecnicamente conservador, Brabham non produciu un coche monocasco ata 1970.
Motor Racing Developments inicialmente concentrouse en gañar diñeiro construíndo coches para vender a clientes para as carreiras de categorías baixas, así que o novo monopraza para o equipo de Fórmula 1 non estivo listo ata comezada a tempada de Fórmula 1 de . A Brabham Racing Organisation (BRO) empezou o ano usando chasis comprados a Lotus, cos cales Brabham logrou finalizar dúas veces nos puntos, antes que o Brabham BT3 fixese o seu debut no Gran Premio de Alemaña de 1962. Retirouse cun problema no acelerador logo de nove voltas, pero se recuperou para lograr un par de cuartos lugares cara ao final da tempada.Henry (1985) pp. 21–22. Brabham bought a new spaceframe Lotus 24, but had to use a 1961-vintage Lotus 21 in the early races after a workshop fire. Team Lotus reserved the monocoque Lotus 25 for their own use that season.
Desde a tempada de Fórmula Un de , Brabham asociouse con piloto americano Dan Gurney, a parella competía cas cores verde e ouro de Australia.Brabham, Nye (2004) p. 147 Jack Brabham logrou a primeira vitoria do equipo na carreira fóra de campionato de Solitude Grand Prix en 1963.Henry (1985) p. 28 Gurney logrou as súas dúas primeiras vitorias no campionato do mundo, nos Grandes Premios de en Francia e México. Os coches de Brabham e dos seus clientes gañaron outras tres carreiras fora do campionato durante a tempada de Fórmula Un de 1964.Henry (1985) pp. 35–41 A tempada de foi menos exitosa, sen vitorias no campionato. Brabham terminou en terceiro ou cuarto lugar no campionato de construtores durante tres anos consecutivos, pero a pobre fiabilidade estragou actuacións prometedoras en varias ocasións. Os xornalistas deportivos Mike Lawrence e David Hodges dixeron que a falta de recursos puido custar os resultados do equipo, unha visión compartida por Ron Tauranac.Tauranac dixo (Lawrence (1999) p. 48) que pensaba que un terceiro mecánico reduciría os problemas de fiabilidade. Lawrence mesmo anota (Lawrence (1999) p. 71) que "Se tan só Jack estivese disposto a gastar un pouco máis de diñeiro, os resultados poderían ser moito mellores." Hodges (1990) p. 32 sinala "A economía era a palabra clave. (...) Quizá foi esta actitude a que lle custou a [Brabham] algunhas carreiras."
A FIA duplicou o límite da capacidade dos motores de Fórmula 1 a 3 litros para a tempada de e os motores adecuados eran escasos. Brabham utilizou motores da firma de enxeñería australiana Repco, que nunca antes producira un motor de Fórmula Un, baseados no bloque motor de aluminio V8 do extinto coche de estrada Oldsmobile F85 americano, e outras partes da plataforma.Lawrence (1999) pp. 51–52 O asesor e deseñador de motores Phil Irving foi o enxeñeiro responsable do proxecto para a produción da primeira versión do motor. Poucos esperaban que o Brabham-Repco fora competitivo,Unique p. 43. The team was the only one not contracted by John Frankenheimer for the shooting of the film Grand Prix at world championship races that year. pero os lixeiros e fiables vehículos estiveron nos primeiros lugares desde o inicio da tempada. No Gran Premio de Francia en Reims-Gueux, Jack Brabham converteuse no primeiro home en gañar unha carreira de Fórmula Un do campionato do mundo nun coche que levaba o seu propio nome. Só o seu ex compañeiro de equipo, Bruce McLaren, logrou posteriormente igualar este logro. Foi o primeiro dunha serie de catro vitorias consecutivas para o veterano australiano. Jack Brabham gañou o seu terceiro título en , converténdose no único piloto en gañar o Campionato do Mundo de Fórmula Un nun coche que leva o seu propio nome (cousa que non lograron Surtees, Hill e Fittipaldi Automotive). En , o título foi para o seu compañeiro de equipo en Brabham, o neozelandés Denny Hulme. Hulme tivo unha maior fiabilidade ao largo do ano, posiblemente debido ao desexo de Jack Brabham de probar novas pezas en primeiro lugar.Lawrence (1999) p. 92. Hulme, Tauranac e Frank Hallam, xefe de enxeñeiros de Repco-Brabham, todos comparten esta opinión.. O equipo Brabham logrou o campionato do mundo de construtores en ambos anos.Fearnley (May 2006) pp. 34–40
Na tempada de o austríaco Jochen Rindt substituíu a Hulme, que abandonara para unirse a McLaren. Repco produciu unha versión máis potente do seu V8 para manterse competitivos fronte ao novo Ford Cosworth DFV, pero resultaron ser moi pouco fiables. As lentas comunicacións entre o Reino Unido e Australia sempre fixeron que identificar e corrixir os problemas fose moi difícil. O coche era rápido, Rindt logrou a pole position dúas veces durante a tempada, pero Brabham e Rindt terminaron soamente tres carreiras entre ambos, e terminaron o ano con só dez puntos.Fearnley (May 2006) p. 41
miniatura| right | 250px | Brabham BT33. Tecnicamente conservador, Brabham non produciu un coche monocasco ata o ano 1970. Aínda que Brabham comprou motores Cosworth DFV para a tempada de , Rindt marchou a Lotus. O seu substituto, Jacky Ickx, tivo unha boa segunda metade da tempada, gañando en Alemaña e o Canadá, despois de que Jack Brabham quedase fora por un accidente nas probas.Henry p. 85 Ickx terminou segundo no campionato de pilotos, con 37 puntos detrás de Jackie Stewart que logrou 63. Brabham logrou un par de pole positions e dous podios, pero non terminou a metade das carreiras. O equipo foi segundo no campionato de construtores, coa axuda dos segundos postos en Mónaco e Watkins Glen alcanzados por Piers Courage, pilotando un Brabham para o equipo privado Frank Williams Racing Cars.Henry (1985) pp. 79–80
Jack Brabham pensaba retirarse ao terminar a tempada e vendeu a súa participación no equipo a Tauranac. Con todo, a decisión tardía de Rindt de seguir en Lotus significou que Brabham correse durante outro ano.Lawrence (1999) p. 109 & Brabham, Nye (2004) pp. 230–231. Polo tanto tecnicamente foi un empregado do equipo esa última tempada. Logrou a súa última vitoria na carreira inicial da tempada de e mantívose competitivo ao longo do ano, aínda que problemas mecánicos malograron as súas posibilidades polo título.Henry (1985) p. 93 Axudado polo piloto número dous Rolf Stommelen, o equipo quedou cuarto no campionato de construtores.
Ron Tauranac (1971)