miniatura|350px|Vexiga natatoria do escardinio (Scardinius erythrophthalmus).
A vexiga natatoria é un órgano de flotación que posúen moitos peixes. Trátase dunha bolsa de paredes flexíbeis chea de gas situada dorsalmente, por debaixo da columna vertebral e por riba do tubo dixestivo, que controla a flotabilidade mediante un complexo sistema de intercambio gasoso co sangue, e permite ao peixe ascender ou descender na auga sen necesidade de utilizar a musculatura, é dicir, con pouco gasto enerxético. Tamén pode ter outras funcións, como a audición, en certas especies dulciacuícolas.
Cando a vexiga natatoria expulsa gases por compresión muscular, aumenta o peso específico do peixe, facilitando o seu descenso na auga. Cando se enche de gases, favorece o ascenso cara á superficie.
O proceso baséase na acidificación do sangue producida ao converterse a glicosa en ácido láctico. Con iso libérase no sangue oxíxeno da oxihemoglobina e dióxido de carbono do bicarbonato sódico, que se difunden na vexiga natatoria. Os gases que non chegan inmediatamente até a vexiga pasan á rede circulatoria a través dos capilares eferentes, e difúndense desde alí ao sistema aferente.
Véxase tamén
Bibliografía = Schmidt-Nielsen, Knut (1997): Animal Physiology: Adaptation and Environment. Cambridge & Nova York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-57098-5.
Ligazóns externas Bexiga natatória en InfoEscola Consultada o 12711/2012. Artigo sobre a vexiga natatoria Consultada o 12711/2012.
Categoría:Anatomía animal Categoría:Peixes